Alan Parsons
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Alan Parsons (Londen, 20 december 1949) is een Britse componist, musicus en producer. Hij is bekend als producer van onder andere Pink Floyd (Dark Side Of The Moon) en werkte bij de beroemde studio Abbey Road.
Later richtte hij in de jaren '70 de band The Alan Parsons Project op. Met veel (meer en minder) bekende studiomuzikanten maakte deze band zeer gepolijste conceptalbums. Het bekendst zijn het op single uitgebrachte The Turn Of A Friendly Card (gezongen door Chris Rainbow) en het door ex-Zombies zanger Colin Blunstone gezongen Old and Wise. De grootste hit van The Alan Parsons Project in Nederland was echter het door zijn compaan en co-producer Eric Woolfson gezongen "Don't answer me"
Al vroeg was duidelijk dat zijn interesse bij de muziek lag. Hij leerde als kind piano en fluit spelen, pikte als tiener de gitaar op en speelde op school zowel solo als in diverse bandjes.
Hij werkte als (assistent)-technicus mee aan Abbey Road van The Beatles, aan verschillende platen van Wings, aan platen van de The Hollies (onder andere He Ain't Heavy He's My Brother en The Air That I Breathe) en van Pink Floyd (Atom Heart Mother, met het naar hem genoemde nummer Alan's Psychedelic Breakfast en Dark Side of the Moon, waarvoor hij een Grammy Award kreeg). Hij produceerde platen van John Miles, Steve Harley and Cockney Rebel, Pilot (Magic) en Al Stewart (Year of the cat).
In 1976 besloot Alan Parsons voor zichzelf te beginnen. Als een soort filmproducent bracht hij projecten, waarvoor hij eerst zelf het basisidee verzon. Vervolgens werkte hij zijn ideeën verder uit met zijn min of meer vaste regisseur Eric Woolfson (die de meeste nummers schreef) en contracteerde hij geschikte (studio)musici. Daarmee dook hij de studio in en werden er platen geboren, zogeheten conceptelpees, waarbij alle nummers een onderdeel vormen van een basisonderwerp. Het was allemaal een beetje bedacht, soms wat pretentieus, maar Parsons roem bereikte hoge toppen. Voor zijn eerste project Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976) kreeg hij een Grammy Award. Er volgden nog twee elpees: I Robot (1977) en Pyramid (1978). In 1978 verhuisde Parsons naar Zwitserland, waar hij zijn eigen platenstudio liet bouwen. In eigen beheer volgden nog vele platen, waarbij hij met verschillende artiesten samenwerkte, zoals Colin Blunstone en John Miles. Er ontstonden platen als The turn of a friendly card, Eye in the sky en Ammonia avenue.
In 1990 ontstond er een breuk tussen Alan Parsons en Eric Woolfson. De laatstgenoemde wilde verder met het schrijven en arrangeren van musicals. Parsons daarentegen wilde verder met de conceptalbums. Na het vertrek van Eric Woolfson verschenen er nog verschillende albums. Geen van alle had veel succes.
De laatste jaren is Alan Parsons aan het toeren met zijn Alan Parsons Live Project. Hij doet enkele keren Nederland aan.
Inhoud |
[bewerk] Trivia
- Omdat Alan Parsons in loondienst was bij de studio, kreeg hij betaald voor al het werk dat hij als producer deed. Omdat hij ook producer was voor zijn eigen platen, kreeg hij daarvoor ook betaald.
- In de kluis van de platenmaatschappij ligt nog steeds een onuitgebrachte lp. Deze had als titel "The Sicilian Defense" meegekregen en ging over schaken.
[bewerk] Discografie
[bewerk] Albums
| Albums met hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/100 | |||||
| Titel | Datum van release |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Alan Parsons Project | |||||
| Tales of mystery and imagination | 1976 | 17-7-1976 | 28 | 8 | |
| I Robot | 1977 | 23-7-1977 | 18 | 9 | |
| Pyramid | 1978 | 17-6-1978 | 16 | 12 | |
| Eve | 1979 | - | |||
| The turn of a friendly card | 1980 | 1-11-1980 | 11 | 18 | |
| Eye in the sky | 1982 | 15-5-1982 | 3 | 35 | |
| The best of | 1983 | 19-11-1983 | 37 | 7 | |
| Ammonia avenue | 1984 | 3-3-1984 | 1 | 18 | |
| Vulture culture | 1985 | 2-3-1985 | 2 | 15 | |
| Stereotomy | 1986 | 4-1-1986 | 14 | 14 | |
| Gaudi | 1987 | 24-1-1987 | 4 | 18 | |
| Limelight | 1987 | 21-11-1987 | 52 | 4 | |
| Pop classics (The best of) | 1989 | 23-9-1989 | 7 | 20 | |
| Freudiana | 1990 | 10-11-1990 | 42 | 12 | |
| The ultimate collection | 1992 | 27-6-1992 | 24 | 15 | |
| Alan Parsons | |||||
| Try anything once | 1993 | 6-11-1993 | 48 | 8 | |
| Live (The very best of) | 1994 | 14-1-1995 | 44 | 11 | |
| On air | 1996 | 21-9-1996 | 30 | 11 | |
| The time machine | 1999 | 18-9-1999 | |||
| The definitive collection | 2000 | 26-2-2000 | |||
| A valid path | 2004 | - | |||
[bewerk] Singles
| Singles met hitnoteringen in de Nederlandse Top 40 | |||||
| Titel | Datum van release |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| The turn of a friendly card | 1980 | 22-11-1980 | tip | ||
| Old and wise | 1982 | 18-12-1982 | 19 | 6 | |
| Don't answer me | 1984 | 10-3-1984 | 7 | 9 | |
| Let's talk about me | 1985 | 2-3-1985 | 31 | 4 | |
