Marnie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marnie
Regie Alfred Hitchcock
Producent Alfred Hitchcock
Scenario Jay Presson Allen
Joseph Stefano
Evan Hunter
Hoofdrollen Tippi Hedren
Sean Connery
Diane Baker
Martin Gabel
Muziek Bernard Herrmann
Montage George Tomasini
Cinematografie Robert Burks
Distributie Universal Pictures
Première 22 juli 1964
Genre psychologische thriller
Speelduur 130 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 3.000.000
Opbrengst $ 7.000.000
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Marnie is een Amerikaanse thriller uit 1964, geregisseerd door Alfred Hitchcock. De hoofdrollen worden vertolkt door Tippi Hedren (eerder te zien in Hitchcocks The Birds), Sean Connery en Diane Baker. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman van Winston Graham.

De film werd in 1964 bij de lancering niet goed ontvangen door de pers. Opvallend in de film is Hitchocks voorkeur om elke scène, binnen of buiten, in de studio op te nemen. Daardoor is de ene helft van de film gemaakt voor een projectiescherm en de andere helft in de studio.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het verhaal draait om kleptomane Marnie, die onder verschillende namen van het ene bedrijf naar het andere bedrijf gaat om eerst de keurige secretaresse uit te hangen en daarna de kluis leeg te stelen. Mark is eigenaar van één van die bedrijven. Hij herkent Marnie omdat hij haar eerder heeft gezien in een ander bedrijf, maar neemt haar toch aan omdat hij nieuwsgierig is.

Als Marnie vervolgens toeslaat, zet Mark de achtervolging in om er achter te komen wat deze mooie vrouw drijft in haar daden. Hij vindt haar, en chanteert haar om met hem te trouwen. Vervolgens gaan ze samen op huwelijksreis aan boord van een cruiseschip, waarbij hij hun huwelijk “inzegent” door haar te verkrachten. Marnie probeert hierop zelfmoord te plegen in het zwembad van het schip, maar Mark redt haar.

Uiteindelijk komt Mark erachter dat Marnie zo is geworden door een ervaring uit haar jeugd. Haar moeder was een prostituee. Toen Marnie op een avond bang was voor een storm, probeerde een van haar moeders klanten haar te kalmeren. Haar moeder dacht echter dat de man haar wilde verkrachten en ging hem te lijf. Marnie was gedwongen haar moeder te hulp te komen door de man met een pook neer te slaan. Deze ervaring maakte dat ze voortaan mannen wantrouwde en de kleur rood haat. Nu dit bekend is geworden, stelt Marnie zich meer open voor het huwelijk met Mark.

Rolverdeling[bewerken]

Hitchcock heeft vijf minuten na aanvang van de film een cameo als een man die een hotelkamer uitkomt.

Achtergrond[bewerken]

Productie[bewerken]

In 1961 bood Alfred Hitchcock Grace Kelly, toenmalig prinses van Monaco, de hoofdrol in Marnie aan. Ze accepteerde, maar dit leidde in Monaco tot protesten. Bovendien was ze ten tijde van haar huwelijk met prins Reinier III van Monaco in 1956 haar contract bij MGM nog niet volledig nagekomen, dus kon MGM haar verbieden aan Hitchcocks film mee te werken. Kelly wees de rol daarom af, waarna Hitchcock zijn plannen voor Marnie opzij zette om eerst te werken aan The Birds (1963).

Na The Birds pakte Hitchcock de draad met Marnie weer op. Volgens het boek Hitchcock and the Making of Marnie van Tony Lee Moral suggereerde Paramount Pictures dat Lee Remick de hoofdrol kon krijgen. Eva Marie Saint (bekend van Hitchcock's North by Northwest) en Susan Hampshire deden tevens een poging de rol te krijgen. Hitchcock zelf dacht eerst aan Vera Miles en Claire Griswold, maar zijn uiteindelijke keuze werd Tippi Hedren. Volgens eigen zeggen was Hedren erg verbaasd dat Hitchcock haar de rol aanbood. In 2005, meer dan 40 jaar na de première van de film, zei ze in een interview dat Marnie haar favoriete filmrol was.[1]

Het scenario van de film is geschreven door Jay Presson Allen naar een eerste scenario van Joseph Stefano en Evan Hunter. Hunter werd door Hitchcock ontslagen nadat hij weigerde om de scène waarin Mark Marnie verkracht in het scenario te verwerken. Hij was bang dat het publiek mogelijk haar sympathie voor het personage Mark zou verliezen door deze scène.[2]

Sean Connery was bang dat zijn contract bij Eon Productions voor zowel James Bondfilms als andere films zijn carrière zou hinderen. Daarom weigerde hij al elke niet-Bond film die Eon hem aanbood. Hij wilde graag een keer met Hitchcock samenwerken, wat Eon vervolgens voor hem regelde.[3] Connery vroeg, tegen de traditie in, alvast het scenario in te mogen zien voor hij definitief ja zou zeggen tegen de rol. Hij was bang dat gezien zijn status als James Bondacteur Hitchcock hem zou typecasten als een spion.[4][5]

De opnames hadden eigenlijk moeten beginnen op 25 november 1963, maar werden uitgesteld vanwege de moord op president John F. Kennedy en de periode van nationale rouw die hierop volgde.

Analyse[bewerken]

Marnie was in meerdere opzichten een mijlpaal voor Hitchcock. Het was de laatste film van zijn hand waarin een zogenaamde “Hitchcock-blondine” een centrale rol speelde. Het was ook de laatste film waarin hij samenwerkte met enkele van zijn vaste crewleden, zoals Robert Burks (die in 1968 overleed), George Tomasini (die kort na de première van Marnie overleed), en Bernard Herrmann (die werd ontslagen tijdens de productie van Hitchcock’s volgende, Torn Curtain ).

Uitgave en ontvangst[bewerken]

Marnie was niet erg succesvol in de Amerikaanse bioscopen, maar deed het redelijk in Italië en het Verenigd Koninkrijk. Volgens criticus Leonard Maltin was Marnie zijn tijd te ver vooruit. In zijn biografie The Dark Side of Genius omschrijft Donald Spoto de film als Hitchcock’s laatste meesterwerk.

De effecten in de film worden vaak bekritiseerd als zijnde “onrealistisch”.

Prijzen en nominaties[bewerken]

In 2005 werd Marnie samen met een aantal andere films van Hitchcock genomineerd voor de Satellite Award voor Outstanding Classic DVD.

Externe links[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
  1. Leon Worden. SCV NEWSMAKER OF THE WEEK: Tippi Hedren. Santa Clarita Valley Historical Society Geraadpleegd op 2005-03-05
  2. pp. 204-205 Gottlieb, Sidney & Brookhouse, Christopher Evan Hunter Interview Framing Hitchcock: Selected Essays from the Hitchcock Annual Wayne State University Press
  3. Broccoli, Albert R.; Zec, Donald. When the Snow Melts: The Autobiography of Cubby Broccoli. Trans-Atlantic Publications 1999
  4. Canny Scot. Time (January 10, 1964)
  5. PLAYBOY INTERVIEW: SEAN CONNERY. Playboy magazine (November 1965)
Films onder regie van Alfred Hitchcock
Speelfilms: The Pleasure Garden (1925) · The Mountain Eagle (1926) · The Lodger: A Story of the London Fog (1927) · The Ring (1927) · Downhill (1927) · Easy Virtue (1928) · The Farmer's Wife (1928) · Champagne (1928) · The Manxman (1929) · Blackmail (1929) · Juno and the Paycock (1930) · Murder!/Mary (1930) · The Skin Game (1931) · Rich and Strange (1931) · Number Seventeen (1932) · Waltzes from Vienna (1934) · The Man Who Knew Too Much (1934) · The 39 Steps (1935) · Secret Agent (1936) · Sabotage (1936) · Young and Innocent (1937) · The Lady Vanishes (1938) · Jamaica Inn (1939) · Rebecca (1940) · Foreign Correspondent (1940) · Mr. & Mrs. Smith (1941) · Suspicion (1941) · Saboteur (1942) · Shadow of a Doubt (1943) · Lifeboat (1944) · Spellbound (1945) · Notorious (1946) · The Paradine Case (1947) · Rope (1948) · Under Capricorn (1949) · Stage Fright (1950) · Strangers on a Train (1951) · I Confess (1953) · Dial M for Murder (1954) · Rear Window (1954) · To Catch a Thief (1955) · The Trouble with Harry (1955) · The Man Who Knew Too Much (1956) · The Wrong Man (1956) · Vertigo (1958) · North by Northwest (1959) · Psycho (1960) · The Birds (1963) · Marnie (1964) · Torn Curtain (1966) · Topaz (1969) · Frenzy (1972) · Family Plot (1976)
Korte films: Always Tell Your Wife (1923) · Elstree Calling (1930) · An Elastic Affair (1930) · Aventure malgache (1944) · Bon Voyage (1944)
Nooit voltooide films: Number 13 · The Short Night
Overig: Alfred Hitchcock Presents (1955-65) · The New Alfred Hitchcock Presents (1985-89) · Alfred Hitchcock: The Art of Making Movies (1990)