Michelangelo Antonioni
| Michelangelo Antonioni | ||||
| Volledige naam | Michelangelo Antonioni | |||
| Geboren | 29 september 1912 | |||
| Overleden | 30 juli 2007 | |||
| Geboorteland | ||||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| Moviemeter-profiel | ||||
|
||||
Michelangelo Antonioni (Ferrara, 29 september 1912 - Rome, 30 juli 2007)[1] was een Italiaanse filmregisseur, schrijver en kunstschilder. Naast Fellini en Luchino Visconti wordt hij doorgaans gezien als een van de groten van de Italiaanse film.
Inhoud |
Levensloop [bewerken]
Antonioni behaalde een diploma in economie aan de Universiteit van Bologna. In 1940 ging hij naar Rome waar hij het Centro Sperimentale Di Cinematografia in Cinecittà bijwoonde. Hier ontmoette hij enkele kunstenaars met wie hij in de volgende jaren samenwerkte; onder hen Roberto Rossellini.
Hij beschreef zichzelf als marxistische intellectueel, maar sommige auteurs trekken zijn aanhankelijkheid aan die ideologie in twijfel. In tegenstelling tot zijn tijdgenoten, met inbegrip van neorealisten en ook Federico Fellini, Ermanno Olmi en Pier Paolo Pasolini, wiens films over het algemeen het leven van de werkende klasse en de buitenbeentjes en outcasts van de maatschappij behandelden, gingen Antonioni's opmerkelijkste films over de elite en stedelijke bourgeois.
Typisch voor zijn stijl is de manier waarop hij zijn beelden cadreert: strak afgelijnd, bijna abstract. Ook kenmerkend voor Antonioni is zijn aandacht voor de omgeving waarin zijn personages zich verplaatsen. Een lichtvlek op een muur, het ritselen van bladeren, het geluid van een ventilator, alles heeft belang. In L'eclisse zijn deze stijlkenmerken het meest zichtbaar. Ook typisch voor Antonioni is de afwezigheid van een te volgen verhaallijn of plot, zeer beperkte dialogen en bedacht gecomponeerde en bevreemdende opnames. De beelden moesten via het medium film voor zich spreken. Niet het verhaal of de tekst waren doorslaggevend.
Zijn lievelingsactrice Monica Vitti kan als verpersoonlijking gelden van de moderne vrouw. Lange tijd heeft men gedacht dat Antonioni's films een kritiek waren op onze moderne wereld maar wat hem werkelijk voor ogen stond was aantonen dat de gevoelens van de mensen nog altijd dezelfde zijn als een paar duizend jaar geleden en dus nog altijd niet aangepast aan onze technologische maatschappij.
Antonioni overleed op dezelfde dag als Ingmar Bergman.
Onderscheidingen [bewerken]
- Gouden Palm in Cannes met Blowup
- Prijs van de Jury in Cannes met L'avventura
- Gouden Beer in Berlijn met La notte
- Oscar voor geheel zijn oeuvre
Citaten [bewerken]
- "Als ik geen regisseur was geworden, dan wel architect of kunstschilder. Ik hou meer van tonen dan van zeggen".
Filmografie [bewerken]
- Gente del Po (Mensen van Po, 1943)
- Nettezza Urbana (Dustmen, 1948)
- Oltre L'oblio (1948)
- Rome-Montevideo (1948)
- L'Amorosa menzogna (1949)
- Sette cani e un vestito (1949)
- Bomarzo (1949)
- Ragazze in Bianco (1949)
- Superstizione (1949)
- La villa dei mostri (het Huis van Monsters, 1950)
- Cronaca di un amore (Kroniek van een liefde, 1950)
- La Funivia del Faloria (1950)
- I vinti (De overwonnenen, 1952)
- La signora senza camelie (Camille zonder Camelia's, 1953)
- Tentato Suicido (1953)
- Le amiche (De vriendinnen, 1955)
- Il grido (De schreeuw, 1957)
- L'avventura (1960)
- La notte (De nacht, 1961)
- L'eclisse (De eclips, 1962)
- Il deserto rosso (De rode woestijn, 1964)
- Prefazione (1965)
- Blowup (1966)
- Zabriskie Point (1970) (met "Careful with that axe, Eugene" van de groep Pink Floyd)
- Chung Kuo (1972)
- The Passenger (Beroep: reporter, 1975)
- Il Mistero di Oberwald (Het Geheim van het Oberwald, 1980)
- Identificazione di una donna (Identificatie van een vrouw, 1982)
- Volcanoes and Carnival (1992)
- Par-delà les Nuages (Voorbij de Wolken, 1995)
- Il filo pericoloso delle cose (korte film), 2004
Externe links [bewerken]
- http://www.michelangeloantonioni.it Website gewijd aan Michelangelo Antonioni
Bronnen, noten en/of referenties
|