Monochord

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een monochord is een primitief instrument dat onder andere door de oude Grieken gebruikt werd om een toonladder mee te meten en te controleren. De naam komt uit het grieks 'monos'=enkel en 'chordè'= darm, snaar.

Het instrument bestaat altijd uit minimaal één gespannen snaar en heeft een beweegbare kam in het midden, die langs een schaalverdeling geschoven kan worden. Bij een constante spanning is de lengte van de snaar omgekeerd evenredig met de hoogte van toon. Hiermee en met de schaalverdeling kan de toonhoogte exact vastgesteld worden. Tevens kunnen harmonische verbanden tussen twee tonen vastgesteld worden. De flageoletposities op een snaar komen overeen met de harmonische waarden van het complementaire snaardeel, welke een harmonische samenklank geeft met een gelijkgestemde open snaar als je de snaar op de hals drukt. De Guqin, een Chinees antiek instrument, combineert beide speltechnieken (flageolet en het volledig indrukken).

Dit instrument werd gebruikt door Pythagoras en Christiaan Huygens, die er respectievelijk hun stemming van Pythagoras en 31-toonsstemming mee ontwikkelden en controleerden.