Kwint

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kwint omhoog
Kwint omlaag

Met kwint wordt in de muziek zowel een interval van vier diatonische stappen aangeduid, alsook de toon die in een diatonische toonladder vier diatonische stappen boven de grondtoon ligt. Zo is bijvoorbeeld het interval tussen de tonen C en G een kwint, en heet G in de toonladder van C de kwint.

Een synoniem voor kwint is middentoon. Een kwint wordt wel aangeduid met P5.

Stemming[bewerken]

De kwint heeft in de reine stemming een frequentieverhouding van 3:2, wat ongeveer overeenkomt met 702 cents. In de gelijkzwevende stemming is de kwint echter 700 cents. Na het octaaf, dat de eerste boventoon vormt, en daarom het meest verwant klinkt met de grondtoon, is de reine kwint de een octaaf lager klinkende tweede boventoon, en daarom ook zeer verwant met de grondtoon.

Als van een kwint de bovenste toon van het interval verlaagd wordt, spreekt men van een verminderde kwint, zoals C - Gb. De verminderde kwint wordt ook wel tritonus genoemd. Wordt de bovenste toon verhoogd, dan spreekt men van een overmatige kwint, zoals C - G#.

In de reine stemming zijn alle kwinten tussen stamtonen rein, behalve het interval B - F, dat een verminderde kwint is.

In de stemming van Pythagoras is de kwint natuurrein. De opvolgende snaren op een viool, altviool of cello worden normaal gestemd in reine kwinten.

Zie ook[bewerken]