Multiple purpose vehicle

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wereldwijd de eerste MPV: de Chrysler Voyager
De eerste Europese monovolume op de markt: de Renault Espace
Opel Zafira

Een multiple purpose vehicle (MPV) (Engels, voertuig dat voor meerdere toepassingen is geschikt) of monovolume is een auto waarmee maximaal zeven personen vervoerd kunnen worden (exclusief de bestuurder zelf), vaak gebouwd op de bodemplaat van een personenauto. In Noord-Amerika worden vergelijkbare voertuigen doorgaans op een bestelwagen gebaseerd, de zogenaamde Minivan. Een ander kenmerk van een MPV is dat hij geen aparte bagageruimte kent. De gehele binnenruimte vormt één grote ruimte. In de Franstalige wereld wordt om die reden wel gesproken van Monovolume of Monospace.

MPV's - zoals ze doorgaans worden genoemd - zijn er in verschillende grootten: micro, mini, midi en full-size. Oorspronkelijk waren er alleen full-size MPV's. Deze hadden als kenmerk: minimaal vijf losse stoelen (inclusief bestuurder), verwijderbare stoelen op de 2e en eventuele 3e zitrij, minimaal 190 cm laadlengte achter de bestuurder en er moest een fiets verticaal door de achterklep passen. De bestuurder van dergelijke MPV's kan volstaan met een rijbewijs voor personenauto's. (Voertuigen voor het vervoeren van meer dan acht personen worden beschouwd als autobus. Hiervoor is wél een apart rijbewijs noodzakelijk.)

De Renault Espace uit 1984 wordt door velen gezien als de eerste Europese MPV. Deze werd vlak na de Chrysler Voyager gelanceerd die wordt gezien als de eerste MPV ter wereld, hoewel de Nissan Prairie in 1981 en de Mitsubishi Space Wagon in 1982 al in Japan werden geïntroduceerd. Deze laatste twee verschenen echter pas in 1983 in Europa, ná de Chrysler Voyager. Bovendien was de Nissan Prairie geen zevenzitter.

Het Europese MPV-concept is in feite al ouder: reeds in 1956 bracht Fiat de Fiat 600 Multipla uit die zes zitplaatsen bood in drie rijen van twee. De Fiat 600 Multipla was gebaseerd op een Fiat 600. Hij bleef tot 1965 in productie. Ook de personenbus-uitvoering van de Volkswagen Transporter (1950) kan worden gezien als een vroege MPV, in de zin dat ook hiervan de banken verwijderd konden worden.

Bekende hedendaagse MPV's zijn onder andere: Chrysler Voyager, Ford Galaxy, Peugeot 807, Renault Espace en de Volkswagen Sharan.

Tegenwoordig zijn full-size MPV's een beetje uit de gratie en is het genre van midi-MPV's erg populair. Voorbeelden hiervan zijn: Citroën C4 Picasso, Opel Zafira, Peugeot 5008, Renault Scénic, Toyota Verso en Volkswagen Touran. Deze kunnen minimaal vijf personen vervoeren. Sommige van de midi-MPV's kunnen echter zeven passagiers meenemen: verschillende modellen kennen een verlengde variant, zoals de Citroën C4 Picasso en Renault Scénic, die tot 7 personen kunnen vervoeren.

De nieuwste trend zijn de mini-MPV's met voorbeelden als: Citroën C3 Picasso, Nissan Note, Opel Meriva en de Renault Modus. Deze modellen houden het midden tussen een verhoogde compacte auto en een compacte middenklasser. Een en ander laat zien dat de term momenteel vooral verworden is tot marketingwoord; immers, zijn niet álle auto's voor meerdere toepassingen geschikt?

Zie ook[bewerken]