Ontvoering

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Ontvoering, kidnapping of kidnap is het, tegen iemands zin, wederrechtelijk verplaatsen van een persoon. De term wordt in het algemeen gebruikt wanneer de ontvoerder iemand onttrekt aan zijn vertrouwde milieu en wegvoert naar een onbekende plaats. De term wordt echter ook gebruikt in het geval dat iemand (bijvoorbeeld een kind, een sektelid) wordt teruggebracht naar zijn oorspronkelijk milieu.

Vormen[bewerken]

Ontvoering gepaard gaande met gevangenneming wordt dikwijls gijzeling genoemd (niet te verwarren met het gelijknamig dwangmiddel in het civiele recht). Andere gebruikelijke vormen of termen zijn:

  • Ontvoering: naar een onbekende plaats, vaak voor afpersing, ter verkrijging van losgeld.
  • Gijzeling: de plaats is bekend.
  • Kaping: gebeurt in voertuig, vaartuig of vliegtuig.
  • Schaking: ontvoering van een vrouw om met haar te gaan samenwonen of trouwen.
  • Ouderlijke of parentale ontvoering: wanneer een kind door één van de ouders wordt meegenomen naar een andere staat dan waar de gewone verblijfplaats van het kind is.
  • Ontvoering uit een sekte: van een persoon die door een sekte is gehersenspoeld en aldus niet meer als wilsbekwaam te beschouwen is (zie ook deprogrammeur).
  • Tigerkidnapping: gijzeling van familie of gezinsleden van een werknemer teneinde druk uit te oefenen op de werknemer.

Ontvoering door een van de ouders[bewerken]

Een internationale kinderontvoering is het ongeoorloofd overbrengen of achterhouden van een kind in het buitenland zonder toestemming van de (andere) gezaghebbende ouder. Men spreekt dan van (internationale) kinderontvoering, kindontvoering, ouderlijke of parentale ontvoering.

In 2005 werden er in 113 gevallen kinderen ontvoerd uit of naar Nederland. Daarbij waren 172 kinderen betrokken. Bij de ontvoeringen naar Nederland toe was in 27 gevallen de moeder de ontvoerder, in 10 gevallen de vader en één keer een ander iemand. Bij ontvoeringen van Nederland naar het buitenland zat 47 keer de moeder erachter, 25 keer de vader en drie keer was het een ander. (bron: Trouw 2006). Uit cijfers van afgelopen jaren blijkt dat gemiddeld 70% van de ontvoeringen door de moeder wordt gepleegd.

Het Internationale Verdrag betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen (Haags Kinderontvoeringsverdrag) van 28 oktober 1980 (op initiatief van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht) wil bevorderen dat een kind na een ontvoering door een van de ouders zo snel mogelijk wordt opgespoord en teruggebracht naar het land waar het voor de ontvoering woonde. Het stelt een procedure in waarmee de samenwerking tussen de centrale autoriteiten van de betrokken landen wordt verzekerd. Deze procedure geldt alleen voor de landen die partij zijn bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag. Op het moment zijn er 81 landen partij bij dit verdrag (bron: Centrum Internationale Kinderontvoering). Voor de landen die niet partij zijn bij het Haags Kinderontvoeringsverdrag wordt er via diplomatieke weg geprobeerd een oplossing te vinden voor de ontvoering. In Nederland is internationale kinderontvoering ook een strafbaar feit, op basis van artikel 279 en 280 van het Wetboek van Strafrecht.

De Centrale autoriteit is de instantie die is aangewezen om de verplichtingen van Nederland onder het Haags Kinderontvoeringsverdrag uit te voeren en na te komen. Zij behandelt verzoeken van ouders tot terugkeer van het kind naar de gewone verblijfplaats van het kind. In 2006 is het Centrum Internationale Kinderontvoering opgericht, dit is een onafhankelijk centrum. Zij biedt actuele informatie, advies en begeleiding aan ieder die in aanraking komt met (dreigende) internationale kinderontvoering.

Bekende ontvoeringen[bewerken]

Nederland

Kindontvoering door een ouder:


Ontvoeringen in Nederland die op tijd zijn verijdeld[bewerken]

In scène gezet[bewerken]

In 1987 zette de acteur Jules Croiset zijn ontvoering in scène, in een poging de opvoering in Nederland van Het vuil, de stad en de dood van Rainer Werner Fassbinder te verhinderen. Het boekenweekgeschenk uit 2000, "Het theater, de brief en de waarheid" van Harry Mulisch is geïnspireerd op deze ontvoering.

Landen[bewerken]

In sommige landen komen ontvoeringen vaker voor. Dit is met name het geval in landen met een min of meer sterke maffia-cultuur, zoals Italië, of waar het gezag van de overheid beperkt is, zoals Afghanistan en Colombia, zowel om losgeld of om een inwilliging van politieke eisen af te dwingen. In 2008 werd in Afghanistan een toename van het aantal ontvoeringen geconstateerd.[1] In het zuidwesten van Georgië is het heel normaal dat meisjes worden ontvoerd en dan tegen hun zin met diegene moet trouwen.

Voetnoten[bewerken]

  1. Aantal ontvoeringen neemt toe. Wie geld heeft in Afghanistan loopt gevaar bericht in dagblad Trouw dinsdag 23 september 2008, pag.11

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • "In het belang van het kind, echt waar?" A. van Traa
  • Internationale Kinderontvoering Oorzaken, preventie en oplossingen, Betty de Hart
Nederlandse Wet
Wet(boek): Strafrecht Artikel: 282 lid 1 Omschrijving: Hij die opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid berooft of beroofd houdt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete van de vijfde categorie
Wet(boek): Strafrecht BES Artikel: 295 Omschrijving: Hij die opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid berooft of beroofd houdt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zeven jaren en zes maanden.
(...)