Oriflamme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Oriflamme

De Oriflamme (ook: auriflamme, van het Latijn aurum = goud en flamma = vlam) was een Frans hoofdvaandel (sedert 1124). Oorspronkelijk een lans van verguld koper met een wimpel van vuurrode zijde die in drie punten uitliep, elk van een gouden kwast voorzien. Op het vaandel gouden vlammen, waaraan de naam is ontleend. De Oriflamme was de heilige banier van de abdij van Saint Denis, een klooster nabij Parijs. De banier was rood of oranje-rood en wapperde aan een lans.

In 1124 deden troepen van keizer Hendrik V van het Heilige Roomse Rijk een inval in Frankrijk. Daarop haalde de Franse koning Lodewijk VI de oriflamme van het altaar van de abdij, om die te gebruiken in de strijd tegen de keizerlijke troepen. Hij was hierbij de aanvoerder van zijn leenmannen, die normaal gesproken niet snel namens de Franse koning zouden willen strijden, maar voor de strijd tegen een 'buitenlands' leger graag een uitzondering maakten. Dit was een van de eerste momenten waarop sprake is van een Frans nationaal bewustzijn.[1]

Later werd de oriflamme de officiële standaard van de Franse koningen. In de Slag bij Poitiers werd de originele standaard, een gevorkte vlag die volgens een legende door Karel de Grote naar het Heilige Land zou zijn gebracht nadat een engel had voorspeld dat een ridder met een gouden lans met vlammen aan het uiteinde de Saracenen zou verslaan, door de Engelsen buitgemaakt.

De Oriflamme werd door de Franse legers ook meegedragen in gevechten waar men geen gevangenen wenste te maken, en de vijand geen genade mocht verwachten. Dit gebeurde o.a. bij het beleg van Soissons en de slag bij Azincourt.

Beroemde drager van de Oriflamme[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. H.P.H. Jansen (2006) Geschiedenis van de Middeleeuwen, veertiende druk, Uitgeverij Het Spectrum, Utrecht, p. 272.