Panoramavrijheid

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Panoramavrijheid in Europa

██ Ja, inclusief openbare kunst

██ Enkel gebouwen

██ Enkel voor niet-commercieel gebruik

██ Geen panoramavrijheid

██ Onbekend

Panoramavrijheid is een begrip uit de auteursrechtwetgeving. Het betekent dat foto's van door auteursrechten beschermde driedimensionale werken (vooral beeldhouwwerken en gebouwen) gemaakt en verspreid mogen worden zonder dat hiervoor toestemming nodig is van de rechthebbende.

Wetgeving inzake panoramavrijheid is verschillend per land, ondanks harmonisering van de auteursrechtenwetgeving. In sommige landen is alleen niet-commercieel gebruik van de afbeeldingen van beschermde werken toegestaan. Meestal is de panoramavrijheid alleen van kracht als het werk permanent op een openbare plaats opgesteld is. De definitie van openbare plaats kan hierbij verschillen.

Nederland kent panoramavrijheid; dit is geregeld in artikel 18 van de Auteurswet. Zelfgemaakte foto's van kunstwerken (inclusief gebouwen) in de openbare ruimte mogen vrij worden verspreid, zolang de foto een afbeelding is van het werk "zoals het zich daar bevindt". Het is dus niet toegestaan de foto zodanig te bewerken dat (bijna) alléén het onderwerp zichtbaar is, of daar een afgeleid werk van te maken dat niet meer aan die voorwaarde voldoet (bijvoorbeeld een gestileerde weergave of een silhouet van het werk). Daarbij stelt de wetgever ook de eis dat bij het opnemen van dergelijke afbeeldingen in een compilatiewerk (bundel) van werken slechts enkele werken van dezelfde maker mogen voorkomen.[1]

In België bestaat geen panoramavrijheid. Pas 70 jaar na het overlijden van de maker (kunstenaar, architect, etc.) vervallen diens werken in het publieke domein en mogen foto's daarvan vrij worden gepubliceerd (afgezien van eventuele rechten van de fotograaf).

Noot[bewerken]

  1. Arnoud Engelfriet, “Fotograferen van kunst op openbare plaatsen”, Ius Mentis, geraadpleegd op 31 december 2012