Socialistische Partij Anders

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Socialistische Partij Anders
(sp.a)
Afbeelding gewenst
Algemene gegevens
Partijvoorzitter Bruno Tobback
Vicepartijvoorzitter Joke Quintens
Actief in Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Vlag Brussels Hoofdstedelijk Gewest Brussel
Hoofdkantoor Grasmarkt 105/37
1000 Brussel
Vlag van België België
Fractieleiders
Europees Parlement -
Senaat Bert Anciaux
Kamer Karin Temmerman
Vlaams Parlement Bart Van Malderen
Brussels Parlement Elke Roex
Mandaten
Europees Parlement
(4-7 juni 2009)
Senaat
(13 juni 2010)
Kamer
(13 juni 2010)
Vlaams Parlement
(7 juni 2009)
Brussels Parlement
(7 juni 2009)
Burgemeesters in Vlaamse gemeenten
(14 oktober 2012)
Ideologie / Geschiedenis
Richting Centrumlinks
Ideologie Sociaaldemocratie
Voormalige namen 1885: BWP
1940: BSP-PSB
1978: BSP
1980: SP
2001: sp.a
Verwante organisaties
Jongerenorganisatie Jongsocialisten
Seniorenorganisatie S-Plus[1]
Vrouwenorganisatie Zij-kant
Cultuurorganisatie Curieus
Internationale organisatie SI
Europese fractie S&D
Europese organisatie PES
Media
Ledenblad kd.
Website s-p-a.be
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

Socialistische Partij Anders, afgekort als sp.a, is een Vlaamse sociaaldemocratische politieke partij die in 2012 ongeveer 50 000 leden telde. De partij heeft volksvertegenwoordigers in het Brussels, Vlaams en federaal parlement en heeft één vertegenwoordiger in het Europees Parlement, zetelt in vijf Vlaamse provincieraden en komt op in ongeveer 270 van de 308 Vlaamse gemeenten. De partij zit in een derde van de gemeenten in het bestuur.[2]

Geschiedenis[bewerken]

BWP (1885-1940)[bewerken]

1rightarrow blue.svg zie Belgische Werkliedenpartij (BWP) vanaf 1885 tot en met 1940

BSP (1940-1978)[bewerken]

1rightarrow blue.svg zie Belgische Socialistische Partij (BSP) vanaf 1940 tot en met 1978

SP (1978-2001)[bewerken]

In 1978 splitste de unitaire BSP-PSB zich in twee onafhankelijke partijen in Wallonië en Vlaanderen. Terwijl de Waalse vleugel de naam Parti Socialiste (PS) aan nam, bleef de Vlaamse vleugel de oude naam Belgische Socialistische Partij (BSP) voeren. Pas in 1980 liet de partij de "b" uit haar naam vallen en ging ze verder als Socialistische Partij (SP). Thema's als vrouwenemancipatie, milieu en hulp aan de derde wereld werden ook deel van het programma.

Achter partijkopstuk Karel Van Miert schaarde zich in het begin van de jaren tachtig een generatie zogenaamde 'jonge Turken', partijvernieuwers. Hun optreden in de oppositieperiode van 1981 tot 1987 bracht een andere manier van politiek bedrijven. Het Doorbraakmanifest werd onder hun invloed vergezeld van een interne partijvernieuwing: pragmatisch radicalisme en levenbeschouwelijke openheid en diversiteit werden statutair verankerd in de organisatie van de partij.

De SP had inmiddels een lange periode van besturen achter de rug als coalitiepartner van de ogenschijnlijk eeuwige regeringspartij CVP. België werd in die dagen een CVP-staat genoemd waarin corruptie, politieke benoemingen en cliëntelisme hoogtij vierden. In die hoedanigheid kwam de partij in 1995 in opspraak met de zaak rond smeergeld voor Agusta-helikopters, een zaak die de toenmalige NAVO-secretaris-generaal Willy Claes de kop kostte. Louis Tobback kon een kleine winst boeken met de campagne 'Uw sociale zekerheid' ondanks het Agustaschandaal. De SP deed een regeringsdeelname onder Dehaene II. De affaire Dutroux in 1996, gevolgd door de Witte Marsen zetten het land en de politiek op z'n kop. In 1998 werd Louis Tobback Minister van Binnenlandse Zaken en werd opgevolgd door Fred Erdman als voorzitter. In 1999 volgt de dioxinecrisis. Ook de SP leed er zwaar onder: vele politieke kopstukken moesten opstappen. Later ging men voorzitter Fred Erdman beschouwen als een overgangsfiguur. De electorale nederlaag in 1999 door de dioxinecrisis zorgde voor zijn vroegtijdig vertrek, hij werd opgevolgd door Patrick Janssens. In 1999 kwam er een paarsgroene federale regering.

In de jaren 2000 kwam de partij, door Frank Vandenbroucke, onder invloed van de Derde Weg, een soort middenweg tussen liberalisme en sociaaldemocratie. Die tendens ontstond bij Anthony Giddens, Tony Blair en het New Labour in het Verenigd Koninkrijk. In Duitsland noemde men deze beweging Neue Mitte (geassocieerd met Gerhard Schröder).

Sp.a (2001-heden)[bewerken]

Een nieuwe naam[bewerken]

Patrick Janssens startte een vernieuwing en generatiewissel. De partijnaam werd in 2001 herdoopt tot socialistische partij.anders (sp.a) met als ondertitel Sociaal Progressief Alternatief. Sociaal Progressief Alternatief is slechts de ondertitel van de partij, maar die wordt vaak verward met de betekenis van de afkorting. Het puntje in sp.a moet het onderscheid maken met de Belgische gemeente Spa en met bronwaterfabrikant Spa Monopole. Onder Janssens werd ook de samenwerking gestart met Spirit. Dit was typisch voor de 2002-2003 toen de andere kartels gemaakt werden. Uit vrees voor de pas ingevoerde kiesdrempel (2002) sloten de kleinere partijen Spirit, Vivant en N-VA zich aan bij een grote klassieke partij. In 2003 werd Janssens burgemeester van Antwerpen en werd als voorzitter opgevolgd door de Limburger Steve Stevaert. Onder Steve Stevaert werkte de partij verder aan de vernieuwing en verbreding die door diens voorganger was ingezet, onder meer met een ideologische herbronning (Het Groot Onderhoud) en de samenwerking met het links-liberale Spirit. Het voorzitterschap van Stevaert was kenmerkend door de zeer sterke electorale scores bij de federale verkiezingen van 2003 en de Vlaamse verkiezingen van 2004 met het kartel sp.a-Spirit. Eind mei 2005 werd Steve Stevaert gouverneur van Limburg, waardoor Caroline Gennez tijdelijk het sp.a-roer over nam tot de voorzittersverkiezingen van oktober 2005. Deze werden gewonnen door Johan Vande Lanotte, Gennez wordt ondervoorzitter.

De grootste zes Vlaamse partijen en hun behaalde resultaten voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Van 1978 tot en met 2014, uitgedrukt in procenten voor 'Het Rijk'.

Verruiming van de sp.a onder Gennez[bewerken]

De partij trok onder leiding van Johan Vande Lanotte naar de verkiezingen met de projectlijst. Deze moest er voor zorgen dat er meer arbeiders in het parlement zouden komen. Uiteindelijk verliest de partij 9 zetels in de kamer. De partij kiest daarop voor de oppositiebanken. Als gevolg van de verkiezingsnederlaag in juni 2007 trekt Johan Vande Lanotte zich terug als partijvoorzitter. Caroline Gennez stelt zich samen met Dirk Van der Maelen kandidaat voor het voorzitterschap. Tegenkandidaat was Erik De Bruyn, die tijdens de campagne door Gennez een 'communist' genoemd werd - een incident dat breed uitgesmeerd werd in de pers. Op het partijcongres van 21 oktober worden Gennez en Van Der Maelen overtuigend verkozen. Tegen alle verwachtingen in kreeg echter ook De Bruyn de steun van heel wat partijafdelingen, waaronder de grootste sp.a-afdeling: Antwerpen. Erik De Bruyn en zijn running-mate Elke Heirman behaalden 33,6 procent van de stemmen.[3]Aan deze nederlaag is een fors prijskaartje van 1,3 miljoen euro per jaar verbonden en ontslag van ongeveer 300 medewerkers. De wegvallende ministeriële afdrachten aan de partijkas moeten ook in mindering gebracht worden.[4]

Eind november 2008 werd het kartel met de VlaamsProgressieven (Vl.Pro.) opgezegd. Dit gebeurde na het ontslag van Bettina Geysen als voorzitter van Vl.Pro. en na het voorstel van Geert Lambert om met zijn partij een zelfstandige koers te varen. Vl.Pro.-oprichter Bert Anciaux dacht hier anders over: hij wilde bij de regionale en Europese verkiezingen van juni 2009 nog een laatste keer in kartel met de sp.a opkomen. Daarna moest er volgens hem worden gezocht naar een nieuwe formule. Dat kwam in de praktijk neer op een samensmelting van Vl.Pro met sp.a. Tijdens een partijraad van Vl.Pro. schaarde 68% zich echter achter het voorstel van Lambert. Daarmee had het progressief kartel sp.a/Vl.Pro formeel ophouden te bestaan. Daardoor trok toenmalig Vlaams minister Anciaux volledig de deur dicht met de VlaamsProgressieven. Hij begon daarop te onderhandelen met de sp.a tot een mogelijke aansluiting. Vrij snel werd duidelijk dat de socialisten hem niet zonder slag of stoot zouden aanvaarden. Vooral sp.a Rood vreesde dat de komst van Anciaux de partij enkel nog meer zou vervagen. Uiteindelijk stapte Anciaux midden januari 2009 toch over. Hij deed dat nadat de partij haar baseline wijzigde van Sociaal Progressief Alternatief naar Socialisten en Progressieven Anders. Voorzitter Caroline Gennez stelde voor om de partijnaam te veranderen in Socialisten en Progressieven Anders maar werd teruggefloten door enkele prominente partijleden.[5] Enkele zwaargewichten binnen de partij, waaronder Louis Tobback en Freddy Willockx, stelden dat dit niet kon zonder goedkeuring van een algemeen ledencongres. Het partijbureau kwam tot het compromis om enkel de baseline te veranderen.[6] Anciaux was trouwens niet de enige ex-Vl.Pro'er die de overstap maakte. Ook Brussels parlementslid Fouad Ahidar volgde, net zoals Stijn Bex, Joris Vandenbroucke en Jan Roegiers. Het sp.a-partijbureau keurde terzelfdertijd ook een koepeltekst goed die de inleiding moest worden voor het verkiezingsprogramma van de Vlaamse socialisten, dat op 8 maart definitief zou worden vastgelegd op een algemeen ledencongres. In de tekst stond onder andere dat de partij openstond voor nieuwe progressieve kandidaten.

In de aanloop naar de regionale en Europese verkiezingen weigerde Caroline Gennez haar mandatarissen PVDA de nodige handtekeningen te verschaffen om deel te kunnen nemen.[7] sp.a werd in Vlaanderen bij de regionale verkiezingen van 7 juni 2009 de op twee na grootste partij met slechts 712 stemmen verschil met Vlaams Belang. De partij behaalt een resultaat van 15,27% (627.852 stemmen) en haalt 19 zetels binnen.[8] Formateur Kris Peeters vormde een coalitieregering met CD&V, N-VA en sp.a in juli 2009 waarbij de sp.a drie ministers leverde aan de Regering-Peeters II, met name Ingrid Lieten, Freya Van den Bossche en Pascal Smet. Bij de Federale verkiezingen 2010 werd ze de derde partij in Vlaanderen en samen met de PS de grootste politieke familie in het parlement. De partij verloor licht ten opzichte van de federale verkiezingen in 2007. In de kieskringen Antwerpen en Limburg ging elk één zetel verloren voor de Kamer. In West-Vlaanderen boekte ze één zetel winst en in de kieskring Leuven werd ze met lijsttrekker Bruno Tobback de tweede partij. Ze behaalde 14,6% (659.043 stemmen) en haalde daarmee dertien zetels binnen voor de Kamer. In de Senaat behield de partij haar zeven zetels met een resultaat van 15,31% (613.091 stemmen). (Geert Lambert werd onafhankelijke na de breuk van het kartel sp.a-Spirit. Daardoor had de partij slechts zes zetels voor de verkiezingen.) De sp.a kreeg 15.000 euro extra federale overheidstoelagen voor haar verkozenen in Kamer en Senaat wat het totaal op 3,01 miljoen euro bracht. Ze kreeg ook 4,4 meer personeelsleden dan voorheen, wat het totaal op 41,14 bracht.[9] De formatieonderhandelingen liepen moeizaam - ze waren de langstdurende formatie in de geschiedenis van België en duurde 541 dagen. De formatie werd uiteindelijk op 6 december 2011 afgerond met de eedaflegging van de regering-Di Rupo, waarin sp.a twee ministers (Johan Vandelanotte en Monica De Coninck) en één staatssecretaris (John Crombez) had.

Ruk naar links[bewerken]

In 2011 stelde Bruno Tobback zich kandidaat om ontslagnemend partijvoorzitster Gennez op te volgen als voorzitter van de sp.a. Hij was de enige kandidaat, en op 18 september 2011 hield zijn partij een congres in Nieuwpoort waarbij hij officieel verkozen werd met 96,6% van de stemmen. Joke Quintens werd hierbij verkozen tot ondervoorzitster van de partij.[10] De partij kondigt een ruk naar links aan[11] en richt in de schoot van de socialistische beweging de coöperatie Samen Sterker op. Deze coöperatieve heeft als doel door samenaankopen de prijzen te drukken. De bekendste producten zijn de samenaankopen van gas en elektriciteit, maar er is ook de mogelijkheid om de krachten te bundelen bij de aankoop van autoverzekeringen, isolatiemateriaal, elektrische fietsen, brandhout etc.[12]

In de aanloop naar de moeder aller verkiezingen van 2014 was er een hevige linkse broederstrijd tussen sp.a, PVDA en Groen enerzijds[13][14][15][16] en een een links-rechts-strijd tegen N-VA anderzijds waar te nemen.[17][18] Lijsttrekkers voor de Vlaamse verkiezingen waren John Crombez (West-Vlaanderen), Freya Van den Bossche (Oost-Vlaanderen), Caroline Gennez (Antwerpen), Ingrid Lieten (Limburg), Bruno Tobback (Vlaams-Brabant) en Yamila Idrissi (Brussel). Voor de federaal verkiezingen waren dit respectievelijk Johan Vande Lanotte (West-Vlaanderen), Karin Temmerman (Oost-Vlaanderen), Monica De Coninck (Antwerpen), Peter Vanvelthoven (Limburg) en Hans Bonte (Vlaams-Brabant), voor de Europese verkiezingen ten slotte was Kathleen Van Brempt lijsttrekster en voormalig federaal secretaris van het ABVV Eddy Van Lancker lijstduwer. De partij haalde voor de Kamerverkiezingen 14,2% (-0,8%) in Vlaanderen. Gezien over heel het land, haalde de partij 8,8%. De partij bleef hierdoor stabiel op 14 zetels. Bij de Vlaamse verkiezingen, die op dezelfde dag werden gehouden, strandde sp.a op 13,96% (-1,3%). Hierdoor verloor de sp.a in het Vlaams Parlement een zetel, waardoor ze er 18 overhielden, een laagterecord. Op beide niveaus was de partij daardoor de vierde Vlaamse partij, na N-VA, CD&V en Open Vld. Door de uitslag op Vlaams niveau kreeg de sp.a vier gemeenschapssenatoren en door de uitslag voor de Kamer één gecoöpteerd senator. Opvallend waren evenwel de regionale verschillen in de uitslagen, zo boekte de partij 2,5% winst (federale verkiezingen) in kieskring West-Vlaanderen, maar verloor ze 2,7% voor diezelfde verkiezingen in kieskring Antwerpen. Dezelfde tendens viel eveneens op bij de Vlaamse verkiezingen waar de partij 3,6% in kieskring Antwerpen en 2,6% in Vlaams-Brabant moest prijsgeven, maar in Brussel (+ 1,4%) en West-Vlaanderen (+2,2%) groeide. Kort nadat de verkiezingsuitslagen bekend werden, werden er door verschillende partijkopstukken vragen gesteld bij een langer verblijf van Tobback op de Grasmarkt. Zo werd onder andere Combrez genoemd als mogelijke opvolger. Tobback zelf probeerde de kritiek te blussen door te vergelijken met de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen 2012, toen sp.a strandde op 12,5 procent.[19]

Overzicht kamerzetels[bewerken]

socialisten in de Kamer (1919-2014) - uitgedrukt in zetels [20]
70
68
78
70
73
70
64
69
66
77
86
84
84
64
59
61
59
62
58
61
35
26
67
35
32
72
40
32
63
35
28
41
21
20
33
19
14
48
25
23
34
20
14
39
26
13
36
23
13
19 21 25 29 32 36 39 46 49 50 54 58 61 65 68 71 74 77 78 81 85 87 91 95 99 03 07 10 14
  • '19-'21: 186 zetels/ '25-'32: 187 zetels/ '36-'46: 202 zetels/ '49-'91: 212 zetels/ '95-'10: 150 zetels
  •      BWP (1919-1939)
  •      BSP (1946-1978)
  •      SP (1981-1999)
  •      sp.a-spirit (2003-2007)
  •      sp.a (2010-heden)
  •      PS

Politiek gedachtegoed[bewerken]

Vlaamse standpunten[bewerken]

Zie Het Vlaanderen van Morgen

  • Kinderen zijn onze toekomst: Onderwijs voor de kleinsten, Strijden tegen kinderarmoede, Kinderen beschermen, Veilig verkeer voor kinderen, Een progressief gezinsbeleid.
  • Onderwijs is welvaart voor iedereen: Beter onderwijs voor iedereen, Jongeren naar werk begeleiden, begeleiden begint op school, Met het openbaar vervoer naar school.
  • Iedereen aan het werk en zekerheid van werk: de overheid neemt het voor u op, Combineer werk en gezin, Vlot naar het werk, Een woning voor elk loon, Een ontspannen loopbaan.
  • Een mooie oude dag: Zorg voor senioren, Een woning voor senioren, Mobiliteit voor senioren garanderen.
  • Zorgen voor kwetsbare mensen: Zorgen voor kansarmen, minderheden en mensen met een achterstand, Zorgen voor wie het nodig heeft, Mensen gezond houden.
  • We steken energie in de toekomst, Groene jobs zijn slimme jobs, Groene energie duurt het langst, Een Europees energiebeleid en een plaatselijke oplossing.

Europese standpunten[bewerken]

PES manifesto:[21]

  • De economie nieuw leven inblazen en volgende financiële crisissen voorkomen.
  • Een nieuw sociaal Europa maken waarin de mensen beter af zijn.
  • Europa omvormen tot wereldwijd voortrekker in de strijd tegen klimaatverandering.
  • De gelijkheid van mannen en vrouwen in Europa bevorderen.
  • Een doeltreffend Europees migratiebeleid ontwikkelen.
  • De rol van Europa als partner voor vrede, veiligheid en ontwikkeling vergroten.

Structuur[bewerken]

Voorzitters[bewerken]

Voorzitters SP[22]
Periode Voorzitter
1978 - 1989 Karel Van Miert
1989 - 1994 Frank Vandenbroucke
1994 - 1998 Louis Tobback
1998 - 1999 Fred Erdman
1999 - 2001 Patrick Janssens
Voorzitters sp.a[22]
Periode Voorzitter Ondervoorzitter
2001-2003 Patrick Janssens
2003-2005 Steve Stevaert Caroline Gennez
2005 Caroline Gennez (ad interim) n.v.t.
2005-2007 Johan Vande Lanotte Caroline Gennez
2007-2011 Caroline Gennez Dirk Van der Maelen
2011-heden Bruno Tobback Joke Quintens
1rightarrow blue.svg De voorzitters voor 1978, zie Voorzitters BSP

Partijleiding[bewerken]

Huidig voorzitter Bruno Tobback tijdens een 1 mei-viering in 2007
Partijleiding[23]
Functie Wie Opmerking
Voorzitter Bruno Tobback verkozen termijn van 4 jaar
Ondervoorzitter Joke Quintens verkozen termijn van 4 jaar
Partijbureau voorzitter, ondervoorzitter, nationaal secretaris,
adjunct-nationaal secretaris(sen), 16 verkozen leden
komt tweewekelijks samen
Nationaal secretaris Alain André
Studiedienst Jan Cornillie
Vorming Virginie Buysse
Communicatie Johan Van Hoecke
Congres alle sp.a-leden komt jaarlijks samen in oktober
Raad van voorzitters & secretarissen alle voorzitters en secretarissen komt tweejaarlijks samen

Politieke mandaten[bewerken]

Verleden[bewerken]

Overzicht Federale Regeringsdeelnames[bewerken]

Regering Premier Partijen Van Tot
Martens I Wilfried Martens CVP/PSC, SP/PS, FDF 3 april 1979 23 januari 1980
Martens II Wilfried Martens CVP/PSC, SP/PS 23 januari 1980 18 mei 1980
Martens III Wilfried Martens CVP/PSC, SP/PS, PVV/PRL 18 mei 1980 22 okt. 1980
Martens IV Wilfried Martens CVP/PSC, SP/PS 22 okt. 1980 6 april 1981
M. Eyskens I Mark Eyskens CVP/PSC, SP/PS 6 april 1981 17 dec. 1981
Martens VIII Wilfried Martens CVP/PSC, SP/PS, VU 9 mei 1988 29 sept. 1991
Martens IX Wilfried Martens CVP/PSC, SP/PS 29 sept. 1991 7 maart 1992
Dehaene I Jean-Luc Dehaene CVP/PSC, SP/PS 7 maart 1992 23 juni 1995
Dehaene II Jean-Luc Dehaene CVP/PSC, SP/PS 23 juni 1995 12 juli 1999
Verhofstadt I Guy Verhofstadt VLD/PRL-FDF-MCC, SP/PS, Agalev/Ecolo 12 juli 1999 11 juli 2003
Verhofstadt II Guy Verhofstadt VLD/MR, sp.a-Spirit/PS 11 juli 2003 21 december 2007
Di Rupo I Elio di Rupo Open Vld/MR, sp.a/PS, CD&V/cdH 6 december 2011 11 oktober 2014
1rightarrow blue.svg De regeringsdeelnames voor 1940, zie Regeringsdeelnames BWP
1rightarrow blue.svg De regeringsdeelnames van 1940 tot 1978, zie Regeringsdeelnames BSP

Overzicht Vlaamse Regeringsdeelnames[bewerken]

Regering Viceminister-president Partijen Periode
Regering-Geens I Gaston Geens CVP, SP, PVV, VU 1981-1985
Regering-Geens IV Gaston Geens CVP, SP, PVV, VU 1988-1992
Regering-Van den Brande I Luc Van den Brande CVP, SP 1992
Regering-Van den Brande II Luc Van den Brande CVP, SP, VU 1992
Regering-Van den Brande III Luc Van den Brande CVP, SP, VU 1992-1995
Regering-Van den Brande IV Luc Van den Brande CVP, SP 1995-1999
Regering-Dewael Patrick Dewael VLD, SP, Agalev, VU 1999-2003
Regering-Somers Bart Somers VLD, sp.a, Groen!, Spirit 2003-2004
Regering-Leterme Yves Leterme CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, VLD-Vivant 2004-2007
CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld
Regering-Peeters I Kris Peeters CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld 2007-2009
CD&V, sp.a-Spirit, Open Vld
CD&V, sp.a, Open Vld
Regering-Peeters II Kris Peeters CD&V, sp.a, N-VA 2009-2014

Gewezen ministers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Voor de ministers en staatssecretarissen van voorgangers BWP en BSP zie de respectievelijke pagina's.

De ministers en staatssecretarissen van de SP/sp.a van 1978 tot heden zijn/waren:


Heden[bewerken]

Supranationaal niveau[bewerken]

Wetgevende macht[bewerken]
1rightarrow blue.svg Zie Europese Parlementsverkiezingen 2014 in België voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Europees Parlement
Naam[24] Commissie
Kathleen Van Brempt Industrie, Onderzoek en Energie

Federaal niveau[bewerken]

Wetgevende macht[bewerken]
Kamer van Volksvertegenwoordigers[bewerken]
1rightarrow blue.svg Zie Belgische federale verkiezingen 2014 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Fractievoorzitter: Vlag Oost-Vlaanderen Karin Temmerman


Senaat[bewerken]
1rightarrow blue.svg Zie Samenstelling Belgische Senaat 2014-2019 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.


Regionaal niveau[bewerken]

Uitvoerende macht[bewerken]
Brusselse regering[bewerken]

Na de verkiezingen voor het Brussels Hoofdstedelijk Parlement op 25 mei 2014 is de formatie van een nieuwe Brusselse regering van start gegaan. Op 20 juli 2014 werd hieruit de regering-Vervoort II gevormd, waaraan sp.a deelneemt.

Brusselse regering Vervoort II
Functie Naam Bevoegdheid
Minister Pascalsmet.jpg Pascal Smet Mobiliteit en Openbare Werken
Wetgevende macht[bewerken]
Vlaams parlement[bewerken]
1rightarrow blue.svg Zie Vlaamse verkiezingen 2014 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Fractievoorzitter: Vlag Oost-Vlaanderen Bart Van Malderen


Brussels parlement[bewerken]
1rightarrow blue.svg Zie Brusselse gewestverkiezingen 2014 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.


Lokaal niveau[bewerken]

2006 - 2012

Vlaamse Provincieraden
Provincie Perc. Stemmen Zetelverdeling
Antwerpen (provincie) Antwerpen 19,46% 214.240
Limburg (Belgische provincie) Limburg 25,46% 137.140
Oost-Vlaanderen Oost-Vlaanderen 16,81% 163.069
Vlaams-Brabant Vlaams-Brabant 16,20% 111.562
West-Vlaanderen West-Vlaanderen 20,04% 159.958
Vlaamse Gemeenteraden[25]
raad Zetelverdeling
sp.a-burgemeesters
sp.a-schepenen
sp.a-verkozenen in de gemeenteraden
sp.a-verkozenen in de districtraden
sp.a-verkozenen in de OCMW-raden
1rightarrow blue.svg Zie Belgische lokale verkiezingen 2006 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

2012 - 2018

Vlaamse Provincieraden
Provincie Perc. Stemmen Zetelverdeling
Antwerpen (provincie) Antwerpen 12,80% 141.759
Limburg (Belgische provincie) Limburg° 20,10% 108.748
Oost-Vlaanderen Oost-Vlaanderen 12,70% 122.761
Vlaams-Brabant Vlaams-Brabant 12,10% 82.897
West-Vlaanderen West-Vlaanderen 15,80% 124.857

° In Limburg trok sp.a in kartel met Groen naar de kiezer.

1rightarrow blue.svg Zie Belgische lokale verkiezingen 2012 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Uitvoerende macht[bewerken]

Gedeputeerden:

Burgemeesters:

Wetgevende macht[bewerken]
Provincieraden[bewerken]

Bekende (ex-)leden[bewerken]

1rightarrow blue.svg Voor de bekende (ex-)leden van voorgangers BWP en BSP zie onderaan de respectievelijke pagina's.

Externe links[bewerken]

Voetnoten

  1. SP.A-senioren roeren zich; De Standaard; 6 december 2005
  2. http://standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120421_00151411
  3. Erik De Bruyn stapt uit sp.a en gaat met Rood! verder; De Morgen; 24 april 2011
  4. Nederlaag kost geld
  5. Ook Louis Tobback pikt naamsverandering sp.a niet
  6. Gennez overleeft oorlog in sp.a
  7. PVDA krijgt geen steun van sp.a om deel te mogen nemen aan stembusgang; Gazet van Antwerpen; 13 maart 2009
  8. Vlaams Parlement:Lijst Resultaten 7 juni 2009
  9. laatste zin in: N-VA krijgt nu 4,6 miljoen euro en 63 werknemers
  10. Bruno Tobback nieuwe voorzitter sp.a; Gazet van Antwerpen; 18 september 2011
  11. Termont:'Met ruk naar links is de sp.a klaar om de verkiezingen te winnen; Knack; 9 juni 2013
  12. Samen sterker breidt groepsaankopen uit; sp.a; 4 oktober 2013
  13. De broederstrijd tussen de sp.a en PVDA; Dewereldmorgen.be; 14 april 2014
  14. PVDA ziet sp.a niet als medestander; Het Belang van Limburg; 19 januari 2014
  15. Van Besien past voor rondje moddergooien met sp.a; De Standaard; 7 mei 2014
  16. "PVDA grijpt naar 50 jaar oude recepten"; vtm; 22 september 2013
  17. Sp.a programma samengevat; N-VA bashen; Clint.be; 2 mei 2014
  18. Wat hebben werkende mensen en gepensioneerden de N-VA misdaan?; sp.a; 25 april 2014
  19. Kameraden presenteren Tobback de rekening; De Morgen; 26 mei 2014
  20. Verkiezingsdatabase van de federale overheid (Startpagina: Belgische verkiezingsuitslagen)
  21. name="polprog"
  22. a b sp.a Tijdslijn Partijvoorzitters
  23. 14 pagina's wie is wie?
  24. Belgium:Nederlands kiescollege in: europarl.europa.eu
  25. Vlaamse Regering legt aantal mandaten lokale verkiezingen vast; Vlaanderenkiest 2012; 16 maart 2012

Literatuur

Leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeStrana SMER - Sociálna Demokracia (Smer) · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Juncker: Neven Mimica · Corina Crețu · Maroš Šefčovič · Frans Timmermans · Pierre Moscovici · Karmenu Vella · Vytenis Andriukaitis · Federica Mogherini
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico · Matteo Renzi · Joseph Muscat · Zoran Milanović · Stefan Löfven · Bohuslav Sobotka