Nieuw-Vlaamse Alliantie
| N-VA | ||||
 |
||||
| Partijvoorzitter | Bart De Wever | |||
| Fractieleider Vlaams Parlement | Kris Van Dijck | |||
| Fractieleider Brussels Hoofdstedelijk Parlement | Paul De Ridder | |||
| Fractieleider Senaat | Liesbeth Homans[1] | |||
| Fractieleider Kamer | Jan Jambon | |||
| Fractieleider Europees Parlement | Frieda Brepoels | |||
| Zetels Kamer |  |
|||
| Zetels Senaat |  |
|||
| Zetels Vlaams Parlement |  |
|||
| Zetels Brussels Parlement |  |
|||
| Zetels Europees Parlement |  |
|||
| Voormalige namen | Volksunie | |||
| Actief in | .svg){kind=small} België |
|||
| Richting | centrum-rechts | |||
| Ideologie | Vlaams-nationalistisch en Liberaal conservatief | |||
| Jongerenorganisatie | Jong N-VA | |||
| Europese fractie | EVA | |||
| Website | n-va.be | |||
|
||||
De Nieuw-Vlaamse Alliantie, afgekort als N-VA, is een Vlaams-nationalistische en liberaal conservatieve politieke partij. De N-VA is de grootste partij in Kamer en Senaat. In het Vlaams Parlement is ze de vijfde partij, in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement bezet ze één zetel. De N-VA maakt met ministers Geert Bourgeois en Philippe Muyters deel uit van de Vlaamse regering.
[bewerken] Geschiedenis
[bewerken] VU (1954-2001)
 zie Volksunie (VU) vanaf 1954 tot en met 2001 |
[bewerken] VU&ID (1997-2001)
| zie VU&ID (eenheidslijst van VU en iD21) vanaf 1997 tot en met 2001 |
[bewerken] Ontstaan
In de herfst van 2001 ontstond de N-VA uit de Volksunie na interne onenigheid over het Lambermontakkoord. De Volksunie brak op in 3 groepen: de Toekomstgroep (o.l.v. Bert Anciaux), Niet Splitsen en Vlaams-Nationaal (o.l.v. Geert Bourgeois). Na een ledenreferendum viel het besluit dat de groep Vlaams-Nationaal het patrimonium van de Volksunie overerfde. Omdat de groep Vlaams-Nationaal net geen 50% van alle leden kon bekoren, moest de naam Volksunie evenwel verdwijnen. Op 13 oktober 2001 keurde de partijraad de naam Nieuw-Vlaamse Alliantie, de beginselverklaring van de N-VA en het manifest van de N-VA goed.
[bewerken] Eerste electorale test in 2003 bemoeilijkt door kiesdrempel
Onder leiding van Geert Bourgeois ging de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagde de jonge partij erin om de nieuwe kiesdrempel van 5% te halen. De kiesdrempels waren ingevoerd door de paars-groene regering Verhofstadt I (1999-2003 met VLD, sp.a, Agalev (onthield zich bij de stemming), PS, MR en Ecolo). De partij behield dus enkel Geert Bourgeois als parlementslid, en was niet meer vertegenwoordigd in de Senaat.
De regering Verhofstadt II voerde vervolgens ook voor de Vlaamse parlementsverkiezingen in juni 2004 een kiesdrempel van 5% in.
[bewerken] Valentijnskartel met CD&V en verkiezingsoverwinning in 2004
In de zomer van 2003 werden er gesprekken gevoerd met CD&V over de vorming van een kartel, maar niet iedereen binnen de N-VA was daar even gelukkig mee. Op 2 september 2003 werd bekend gemaakt dat de gesprekken afgesprongen waren, omdat de CD&V niet tegemoet kwam aan de eis van de N-VA om bij een regeringsvorming de vijf resoluties van het Vlaams parlement over de verdere staatshervorming in het Vlaams regeerprogramma op te nemen. Na het afspringen van de onderhandelingen zag het er dus naar uit dat de N-VA alleen naar de verkiezingen zou trekken.
Op 14 februari 2004 ging de CD&V dan toch het politieke engagement aan om de 5 resoluties van het Vlaams parlement met het kartel te verdedigen. Samen met een slechte peiling volstond dit voor de N-VA-top om de partijraad van de N-VA te overhalen en een kartel met CD&V tot stand te brengen. Onder de kartelnaam CD&V/N-VA - of 'Vlaams kartel' – namen beide partijen vervolgens deel aan de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004. Het kartel werd de grootste politieke formatie in Vlaanderen met iets meer dan 1 miljoen stemmen, of 26%.
[bewerken] Succes bij provincie- en gemeenteraadsverkiezingen in 2006
Bij de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 trok CD&V/N-VA de lijn van de goede resultaten door. Met 31,7% voor de provincieraden boekte CD&V/N-VA een tweede verkiezingsoverwinning op rij. Opnieuw bleek het kartel CD&V/N-VA de grootste formatie van Vlaanderen. Het aantal gemeente- en OCMW-raadsleden van de N-VA nam sterk toe. In het Kempense Dessel behaalde een onafhankelijke N-VA-lijst zelfs een absolute meerderheid en werd Vlaams parlementslid Kris Van Dijck opnieuw burgemeester.
[bewerken] Komst van Dedecker botst op CD&V-veto en tijdelijke kartelbreuk
Het kartel CD&V/N-VA werd op 30 november 2006 tijdelijk stopgezet na de komst van Jean-Marie Dedecker en Boudewijn Bouckaert naar de N-VA. CD&V kon zich niet verzoenen met deze beslissing, mede doordat Jan Renders van het ACW, die traditioneel een grote invloed heeft op de partij, de komst van Dedecker streng veroordeelde. N-VA overwoog daarop om alleen naar de federale verkiezingen van 2007 te trekken, met Dedecker als kandidaat.
De gunstige peilingen voorspelden dat N-VA ook zonder kartel de kiesdrempel zou halen, maar intern was er geen consensus. Uit onvrede met de komst van Dedecker en de vrees dat de N-VA zou verrechtsen, maakte gewezen Volksunie-Europarlementslid Jaak Vandemeulebroucke bekend de partij te verlaten. Vandemeulebroucke was al enkele jaren niet meer politiek actief. Hij trok zijn besluit weer in toen Dedecker de partij verliet.
[bewerken] Nieuw kartelakkoord voor de federale verkiezingen
In de dagen na de breuk binnen het Vlaams kartel vonden discrete onderhandelingen plaats tussen de top van CD&V en de N-VA. Er werd versneld een voorstel van programma opgemaakt met het licht op de federale verkiezingen van 2007. Het bereikte akkoord tussen CD&V en de N-VA, dat normaal zou besproken worden op de partijraad van januari 2007, werd door de omstandigheden reeds aan de partijraad van 9 december 2006 voorgelegd. CD&V had N-VA voor de keuze gesteld: een kartel zonder Dedecker op de gemeenschappelijke lijst, of geen kartel. Op die N-VA-partijraad van 9 december werd, op basis van het akkoord, beslist om voor de federale verkiezingen van 2007 in kartel te gaan met de CD&V. De beslissing werd genomen met een meerderheid van 62 van de 103 stemmen, met 10 onthoudingen. Dedecker, die dus niet op de verkiezingslijst zou mogen staan in weerwil van het eerder engagement van Bart De Wever, stapte daarop uit de N-VA. Uit onvrede met de gang van zaken trad Frieda Brepoels af als ondervoorzitter van de partij.
[bewerken] Federale verkiezingen 10 juni 2007
| Zie Belgische federale verkiezingen 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Met een provocerende precampagne wou de partij de Vlamingen wijzen op de gevolgen van het Belgisch beleid: een Vlaanderen dat steeds meer verstrikt dreigt te geraken. Als centraal beeld van de campagne introduceerde de partij dan ook een nieuw verkeersbord: een gevarenbord dat waarschuwt voor verst(r)ikking. Dit was een verborgen verwijzing en knipoog naar de Waalse minister-president Elio Di Rupo, die altijd een vlinderdasje draagt.
Medio maart 2007 raakte bekend dat de directeur van de Bank Card Company (uitgever van Visa en Mastercard), Jan Jambon zich kandidaat stelde voor de federale parlementsverkiezingen op de Antwerpse CD&V/N-VA-lijst. Jambon is sinds oktober 2006 schepen van financiën en lokale economie in Brasschaat. Samen met Peter De Roover bouwde hij in de jaren 90 de Vlaamse Volksbeweging opnieuw uit tot een slagkrachtige organisatie binnen de Vlaamse Beweging.
Jong N-VA richtte een partij Nouvelle Wallonie (NWA)[2] op die poogde in Waals-Brabant op te komen bij de Kamerverkiezingen. De partij streeft naar autonomie voor Wallonië, gelijk aan wat de N-VA met Vlaanderen voorstaat in België.
Het kartel was de overwinnaar van de federale verkiezingen in Vlaanderen. De partij behaalde vijf rechtstreeks verkozenen in de Kamer en twee in de Senaat. Door opvolging telde de N-VA 6 leden in de Kamer. Voorzitter Bart De Wever boekte een mooi persoonlijk resultaat. Met ruim 41.000 voorkeurstemmen werd hij de derde populairste politicus in de kieskring Antwerpen.
[bewerken] Einde kartel op 22 september 2008
Op 21 september 2008 zei een massaal bijgewoond N-VA-ledencongres (1700 deelnemers) in het Gentse ICC het vertrouwen in de federale regering Leterme I op. De N-VA weigerde mee te stappen in een nieuwe communautaire dialoog die Kris Peeters vanuit de Vlaamse regering Peeters I wilde opstarten omdat de Vlaams-nationale partij daarin geen garanties zag op een doorbraak in de staatshervorming en gezien de houding van de Franstalige partijen sinds juni 2007 geen enkel vertrouwen had in het welslagen van zo'n dialoog.
De daaropvolgende maandag 22 september stapte minister Geert Bourgeois uit de Vlaamse regering. In een persconferentie verklaarde hij dat hij in de ministerraad moest vaststellen dat "alle collega-ministers wensen in te stappen in de dialoog, die vrijdag nog werd afgewezen. Op 5 september nog verbond de Vlaamse regering “strikte en noodzakelijke” voorwaarden aan de start van deze dialoog. Zowel afgelopen vrijdag als vandaag opnieuw moet ik vaststellen dat aan die “strikte en noodzakelijke” voorwaarden niet is voldaan" [1]
Op 23 september bevestigde voorzitster Marianne Thyssen van CD&V na een algemene vergadering van haar partij in Zellik dat er wat CD&V betreft een kartelbreuk is op nationaal en Vlaams niveau. De kartelbanden worden op het lokale en provinciale niveau niet opgeblazen.[3]
[bewerken] Vlaamse verkiezingen 7 juni 2009
| Zie Vlaamse verkiezingen 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
De N-VA behaalt een zeer goede score (13% van de stemmen) en was daarmee de grote winnaar van de verkiezingen. De partij verhoogde haar aantal zetels in het Vlaams Parlement van 6 naar 16, behaalde een zetel in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement en een zetel in het Europees Parlement. Op 10 juli keurde een ledencongres in Affligem de deelname aan een Vlaamse regering met CD&V en sp.a goed. Deze Vlaamse regering Peeters II telt twee N-VA-ministers: Geert Bourgeois en Philippe Muyters. Het Vlaams regeerprogramma bevat (zonder letterlijke verwijzing ernaar) de beginselen van de zogenaamde Maddens-doctrine.
[bewerken] Federale verkiezingen 13 juni 2010
| Zie Belgische federale verkiezingen 2010 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Bij de aanloop naar de verkiezingen zetten alle andere partijen zich af tegen de N-VA. Bart De Wever sprak in dit verband over een nieuw cordon sanitaire. De partij pleitte in haar programma voor een confederalisme met maximale bevoegdheid en responsabilisering van de deelstaten waardoor regio's en gemeenschappen voor een goed beleid beloond worden en gestraft voor een slecht beleid. Dit veronderstelde een fundamentele herziening van de financieringswet waardoor de overheveling van bevoegdheden in de gezondheidszorg, de arbeidsmarkt en de kinderbijslag volgens de N-VA zinvol worden.
Een geheimgehouden kiespeiling voorspelde een hoge score van 26 % voor de N-VA. De groep met deze kiesintentie zou ook het grootste aantal kiezers hebben die beweren dat hun stem vaststaat.[4]
Op 6 mei 2010, op een verkiezingsmeeting van de partij, riep Bart De Wever alle Vlaamse partijen op om aan één zeel te trekken na de verkiezingen en het confederalisme door te drukken. Ook vroeg hij alle Vlaamse formaties nooit nog een federale regering te vormen zonder Vlaamse meerderheid.[5]
Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 won N-VA de verkiezingen met iets minder dan 28% van de Vlaamse stemmen in de Kamer (31% in de senaat), zo werd het de grootste partij van Vlaanderen en België. De partij verwierf daardoor 27 kamerzetels. Daardoor is de N-VA de dominante politieke formatie in het Vlaamse politieke landschap geworden en neemt zij de plaats in die de CD&V decennialang bezette.
De populariteit van de N-VA, en dan voornamelijk die van partijvoorzitter Bart De Wever, was volgens sommige media na de verkiezingsuitslag[6][7] het gevolg van De Wevers deelname aan het spelprogramma De Slimste Mens ter Wereld van Woestijnvis. Het werd echter niet wetenschappelijk aangetoond dat deze deelname een rol speelde bij de verkiezingen van 7 juni 2009 (Vlaams Parlement) of een jaar later bij de verkiezingen van 13 juni 2010 (Federaal Parlement en Senaat). Mogelijk was het spelletje wel het begin van zijn naambekendheid bij het grote publiek.
Door deze overwinning krijgt de partij die net verhuisde naar een nieuw partijgebouw een grotere financiële armslag met 4,6 miljoen euro extra per jaar. Alzo kan men ook 63 nieuwe parlementaire medewerkers aantrekken en een studiedienst bemannen.[8]. Samen met de PS is de N-VA de leidende politieke formatie geworden in België. Daardoor kwamen beide partijen aan zet bij de vorming van een nieuwe federale regering. Daarbij kwam het eind augustus 2010 tot een impasse.
Na het verkiezingssucces van 13 juni steeg het aantal leden aanzienlijk en bereikte in mei 2011 een 25 000 leden.
[bewerken] Voorzitters
| Voorzitters N-VA | ||
|---|---|---|
| Periode | Voorzitter | |
| 2001 - 2004 | Geert Bourgeois | |
| 2004 - heden | Bart De Wever | |
[bewerken] Overzicht Vlaamse Regeringsdeelnames
| Regering | Viceminister-president | Partijen | Periode | ||
|---|---|---|---|---|---|
| Regering-Leterme I | Yves Leterme | CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, VLD-Vivant | 2004-2007 | ||
| CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld | |||||
| Regering-Peeters I | Kris Peeters | CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld | 2007-2008 | ||
| N-VA verdween uit Peeters I na de breuk van het kartel, Peeters I deed de rit uit tot 2009 | |||||
| Regering-Peeters II | Kris Peeters | CD&V, sp.a, N-VA | 2009-heden | ||
[bewerken] Programma
Naar aanleiding van de federale verkiezingen van 2010 formuleerde de partij haar programma.
[bewerken] Staatskundige visie
Van meet af aan heeft de N-VA zich geprofileerd als een Vlaams-nationale partij die sterk op Europa is gericht. ‘Vlaanderen, staat in Europa’ is de basisfilosofie én het einddoel voor de Vlaamse gemeenschap.
De strategie om dit doel te bereiken is ‘evolutie, geen revolutie’. Deze strategie gaat er van uit dat door opeenvolgende bevoegdheidsoverdrachten van het federale niveau naar enerzijds de deelstaten en anderzijds de Europese Unie, de Belgische staat beetje bij beetje zal oplossen in de Europese realiteit. Door het vrij verkeer van goederen, personen, kapitaal en diensten neemt de Europese Unie de rol van de Belgische staat over. Aan de andere kant staat de federale staat door het voortdurende staatshervormingsproces ook steeds meer bevoegdheden af aan de deelstaten.
Concreet vermeldt het partijprogramma dat de N-VA voor confederalisme met financiële verantwoordelijkheid en responsabilisering voor de deelstaten is, als voorwaarde voor de solidariteit tussen de regio's. Deze solidariteit moet expliciet en transparant zijn en kunnen gekoppeld worden aan voorwaarden en omschreven doelstellingen. Hiervoor verwijst de N-VA naar instellingen zoals het IMF, die ook voorwaarden koppelen aan het verstrekken van geld.
Daarnaast vraagt de partij een fundamentele herziening van de Belgische financieringswet (de wet die de federale dotaties aan de regio's bepaalt). Daarbij moeten de deelstaten alle personenbelastingen innen, zo stelt de N-VA, en dan bij afspraak doorstorten naar het federale niveau.
[bewerken] Sociaal-economisch programma
Sociaal-economisch gaat de N-VA er vanuit dat er een gezonde verhouding moet zijn tussen een sterke economie en een evenwichtig sociaal beleid. Om welvaart te verdelen moet er eerst welvaart gecreëerd worden.
Kort samengevat kan men stellen dat de N-VA economisch een centrumrechtse partij is die echter duidelijke sociale accenten legt. De N-VA stelt dat niet dat alle sociale impulsen van de staat moeten komen, maar dat de staat een regierol heeft in sociale aangelegenheden en soms ook rechtstreeks moet tussenkomen. De N-VA wil in de eerste plaats door overheidsregulering de markt aanzetten om zich sociaal op te stellen.
Op economisch vlak vertoont het partijprogramma van de N-VA een aantal gelijkenissen met de streefdoelen van de werkgeversorganisatie VOKA. Zo zou Bart De Wever tijdens regeringsonderhandelingen van 2010 (op 12 augustus 2010) het volgende hebben verklaard: "Als VOKA niet tevreden is, ben ik niet tevreden"[9].
De belangrijkste programmapunten zijn:
- Verlaging en splitsing van de vennootschapsbelasting
- Arbeidsduur berekening op jaarbasis
- Loonvorming deels in functie van prestaties
- Uitdoving van het brugpensioen
- Werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd
- Uitdoving van de wachtuitkering
- Bepaalde aan arbeid gelijkgestelde periodes afschaffen
- Structureel evenwicht in de begroting en wegwerking van het begrotingstekort met nadruk op besparingen in de overheidsuitgaven
- Verlaging van de lasten op arbeid
- Herziening van de groeinorm van 4,5 % voor de uitgaven van de gezondheidszorg
- Een eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden
- Harmonisatie van het ambtenarenstatuut
- Respecteren van de loonnorm in functie van het concurrentievermogen
- Uitbreiding van het activeringsbeleid naar werkzoekende 50+’ers
- De tijdsspaarrekening (loopbaanrekening in functie van arbeid –zorg)
[bewerken] Politieke standpunten
De N-VA is een gemeenschapspartij die gelooft dat de gemeenschap meer is dan de som van de individuen die haar uitmaken.
Het individu en de gemeenschap zijn dus voor de N-VA niet aan elkaar tegengesteld, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Participatie in de gemeenschap is de beste garantie om de individuele vrijheid te beschermen. Door deel te nemen aan het gemeenschapsleven – in zijn meest uiteenlopende vormen – beseffen individuen dat hun eigenbelang gelijkloopt met dat van andere individuen. En het is in die onderhandeling van individuele eigenbelangen, dat het algemeen belang ontstaat.
Daarom is voor de N-VA het sociaal weefsel van uitermate belang. Het sociaal weefsel is het fundament van onze democratie. Overal waar mensen zich verenigen moeten individuen standpunten innemen en deze beargumenteren, met elkaar in discussie treden, overleg plegen, een consensus vinden en finaal een beslissing nemen. Of dat nu in een gezin, een buurtcomité, een wijkwerking, een sportvereniging, een jeugdbeweging, een school of een vriendengroep is, maakt weinig uit.
Een individu kan dus enkel vrij zijn, als hij verantwoordelijkheid neemt. Als hij beseft dat hij deel uitmaakt van een groter geheel, van iets dat hem overstijgt. Daarom ook dat er voor de N-VA geen rechten kunnen bestaan zonder plichten.
In het algemeen wordt de N-VA op ethisch vlak als centrum-rechts beschouwd, maar dit is slechts gedeeltelijk waar. Zo heeft de partij in het verleden tegen een versoepeling van de euthanasie-wetgeving gestemd, maar stelt ze zich pro holebi-rechten op (zo is de partij reeds enkele jaren vertegenwoordigd op de gay pride).
[bewerken] Partijleiding
- Bart De Wever: algemeen voorzitter (sinds 23 oktober 2004)
- Jan Peumans: ondervoorzitter, parlementsvoorzitter
- Ben Weyts: ondervoorzitter
- Daphné Dumery: algemeen penningmeester
- Andries Gryffroy: algemeen secretaris
- Tim Moens: voorzitter partijraad
- Piet De Zaeger: directeur N-VA
- Jeroen Overmeer: woordvoerder N-VA
[bewerken] Provinciale voorzitters
- Antwerpen: Geert Antonio
- Limburg: Walter Bollen
- Oost-Vlaanderen: Jan Martens
- Vlaams-Brabant: Theo Francken
- West-Vlaanderen: Bart Dewitte
[bewerken] Politieke mandaten
[bewerken] Supranationaal niveau
| Europees Parlement | |
|---|---|
| Naam[10] | Commissie |
| Frieda Brepoels | |
| Zie Europese Parlementsverkiezingen 2009 in België voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
| PACE |
|---|
| Naam |
| Daphné Dumery |
[bewerken] Federaal niveau
Na de verkiezingen voor het federale parlement in België op 13 juni 2010 is de formatie van een nieuwe federale regering van start gegaan.
| Senaat | |||
|---|---|---|---|
| Naam | opm. | ||
| Liesbeth Homans | fractieleider Gemeenschapssenator |
||
| Frank Boogaerts | vervanger Helga Stevens | ||
| Piet De Bruyn | vervanger Kim Geybels | ||
| Patrick De Groote | vervanger Bart De Wever | ||
| Inge Faes | |||
| Louis Ide | |||
| Lieve Maes | |||
| Danny Pieters | |||
| Luc Sevenhans | vervanger Philippe Muyters | ||
| Elke Sleurs | |||
| Bart De Wever | Gemeenschapssenator | ||
| Helga Stevens | Gemeenschapssenator | ||
| Huub Broers | Gecoöpteerd senator | ||
| Karl Vanlouwe | Gecoöpteerd senator | ||
| Zie Belgische federale verkiezingen 2010 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
[bewerken] Regionaal niveau
| Vlaamse regering Peeters II | ||
|---|---|---|
| Functie | Naam | Bevoegdheid |
| Viceminister-president | Geert Bourgeois | Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering en Vlaamse Rand |
| Minister | Philippe Muyters | Begroting en Financiën, Ruimtelijke Ordening, Onroerend Erfgoed, Werk en Sport |
[bewerken] Vlaams Parlement
- Jan Peumans (parlementsvoorzitter)
- Geert Bourgeois (wordt wegens ministerschap opgevolgd door Wilfried Vandaele)
- Vera Celis
- Bart De Wever (ook gemeenschapssenator)
- Sophie De Wit (wordt wegens federaal mandaat opgevolgd door Goedele Vermeiren)
- Marc Hendrickx
- Liesbeth Homans (ook gemeenschapssenator)
- Kris Van Dijck (fractieleider)
- Lies Jans
- Mark Demesmaeker
- Tine Eerlingen
- Willy Segers
- Danielle Godderis-T'Jonck
- Lieven Dehandschutter
- Matthias Diependaele
- Helga Stevens (ook gemeenschapssenator)
- Karim Van Overmeire[11]
| Zie Vlaamse verkiezingen 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
| Brussels Hoofdstedelijk Parlement | ||
|---|---|---|
| Naam | opm. | |
| Paul De Ridder | fractieleider | |
| Zie Brusselse gewestverkiezingen 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
[bewerken] Vooraanstaande leden
- Danny Pieters : stichtend lid
- Eric Defoort: gewezen ondervoorzitter
- Chris Vandenbroeke: voormalig Vlaams parlementslid en gemeenschapssenator (overleden 2007)
- Walter Luyten: voormalig VU-senator (overleden 2008)
- Jan Loones: voormalig Vlaams parlementslid
- Pol Van Den Driessche: voormalig senator
[bewerken] Ontslagen mandatarissen
- Kim Geybels nam op 31 augustus 2010 onder druk van de partijtop ontslag als senator en jongerenvoorzitter.
[bewerken] Zie ook
- Jong N-VA, de jongerenafdeling van de N-VA
[bewerken] Externe links
Voetnoten
Bron |
 |
Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) | |
||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
||||||||||||
| Politieke partijen in België | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
Vertegenwoordigd in het federaal of een regionaal parlement:
Niet vertegenwoordigd in het federaal of een regionaal parlement:
Voormalige politieke partijen: Lijst van Nederlandstalige politieke partijen · Lijst van Franstalige politieke partijen in België · Lijst van Duitstalige politieke partijen in België |
