Louis Ide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Louis Ide in 2008

Louis Ide (Roeselare, 3 juli 1973) is een Vlaams arts en politicus van de Nieuw-Vlaamse Alliantie.

Ide studeerde geneeskunde aan de Kulak en de KU Leuven. Later schoolde hij zich in het Antwerpse ITG bij in de tropische geneeskunde. Hij specialiseerde verder in de ziekenhuishygiëne, mycologie en antibioticabeleid. Hij werd erkend als klinisch bioloog in 2006. Hij werkte voor Artsen zonder Grenzen onder meer in Soedan en Tsjaad. In 2006 schreef hij zijn eerste boek Lof der gezondheid, waarin hij pleit voor een gedefederaliseerd gezondheidsbeleid in België.

Louis Ide is naast arts ook politiek actief, vanaf het ontstaan van N-VA en sinds juni 2007 als senator voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Hij was ook ondervoorzitter van de partij van 2004-2007 en onderhandelde de regeerakkoorden van 2007, 2009 en 2010 mee. In 2012 werd de wet Ide goedgekeurd waardoor mensen bloed mogen doneren tot de dag dat ze 71 jaar worden. Hij werd quaestor en vervolgens ondervoorzitter van de senaat. Zijn tweede boek verscheen opnieuw onder de titel "Lof der gezondheid". (www.lofdergezondheid.be).

Bij de Europese Parlementsverkiezingen 2014 haalde Ide een vierde zetel voor zijn partij binnen in de legislatuur 2014-2019 van het Europees Parlement. Op 13 december 2014 werd hij verkozen tot algemeen secretaris van zijn partij. Als gevolg hiervan neemt hij ontslag als Europees Parlementslid; hij wordt opgevolgd door Anneleen Van Bossuyt.

Politieke loopbaan[bewerken]

  • Nationaal ondervoorzitter N-VA (2004-2007)
  • Senator (2007-2014)
    • Quaestor (2011-2013)
    • Ondervoorzitter Senaat (2013-2014)
  • Europees Parlementslid (2014)
  • Algemeen secretaris N-VA (2014-heden)

Bibliografie[bewerken]

  • Lof der gezondheid, diagnose van het terminaal Belgisch gezondheidsbeleid, Roularta Books, 2006 (ISBN 9086790224)
  • Lof der gezondheid. Van apologie tot utopie? Pelckmans, 2012 (ISBN 9789028965935)
  • Lof der gezondheid. Voorschrift voor een zieke gezondheidszorg. Lannoo, 2014

Externe link[bewerken]