Partij van de Arbeid van België

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Partij van de Arbeid van België
Parti du Travail de Belgique
(PVDA-PTB)
PTB-PVDA.jpg
Algemene gegevens
Partijvoorzitter Peter Mertens
Actief in Vlag van België België
Hoofdkantoor Maurice Lemonnierlaan 171, 1000 Brussel
Mandaten
Kamer
Waals Parlement
Brussels Parlement
Ideologie / Geschiedenis
Richting Extreemlinks
Ideologie Marxisme-leninisme
Voormalige namen 1971: AMADA
1979: PVDA
Verwante organisaties
Jongerenorganisatie Comac
Europese fractie n.v.t.
Media
Ledenblad Solidair
Website www.pvda.be
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

De Partij van de Arbeid van België (PVDA), in het Frans Parti du Travail de Belgique (PTB), is een marxistisch-leninistische politieke partij in België die ijvert voor een socialistische maatschappij.[1] Sinds 2008 is Peter Mertens de voorzitter.

Geschiedenis[bewerken]

Ontstaan (jaren 60)[bewerken]

De oorsprong van de partij ligt bij de Studenten Vakbeweging (studentenvakbond), een progressieve stroming binnen het katholieke en Vlaams-nationalistische Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV), aan de Katholieke Universiteit Leuven. De SVB wierp er zich op als de emanatie van een groeiende progressieve stroming, die een nieuwe tijdgeest in de brede samenleving aankondigde. Prominente leden in deze periode waren Ludo Martens, Mark Franco en Jan Van Holm. Vanaf december 1966 uitte Ludo Martens samen met Walter De Bock in het blad van het KVHV, Ons Leven, kritiek op het erg traditionele en naar hun mening bekrompen studentenleven. Ze waren hevig gekant tegen de conservatieve stroming die steeds de leiding had binnen het katholieke en Vlaams-nationalistische KVHV.

Deze interne oppositie was echter een kort leven beschoren. Op 3 februari 1967 verscheen het beruchte "seksnummer" (nr. 18) van Ons Leven (het tijdschrift van de KVHV) met Martens als hoofdredacteur. Hierin werd het ideologisch fundament van de studentenvakbeweging uitgelegd, maar dit ging volledig verloren door twee artikels waarin de katholieke geestelijkheid van pedofilie werd beschuldigd. Dit laatste greep de universitaire overheid, in de aanloop naar de woelige januari-maand van 1968 voor Leuven, aan om Martens te verbieden om het academiejaar 1967- 1968 in Leuven verder te studeren. Bovendien werd hem verboden om nog te publiceren over zaken die afweken van de christelijke ethiek. Als reactie hierop splitste de SVB zich af van het KVHV in de Katholieke Universiteit Leuven.

Door deelname aan een internationaal congres van de linkse Duitse studentenbond SDS in de zomer van 1967 in Berlijn kwamen Martens en een deel van zijn medestanders in contact met adepten van Karl Marx, Vladimir Lenin en Mao Tse-Tung. Hierna groeide binnen de SVB belangstelling voor het wetenschappelijk socialisme en het verruimen van de blik van de studerende jeugd naar de arbeiderswereld. In de zomer van 1968, na de acties voor Leuven Vlaams, begon de SVB onder invloed van Martens met het bestuderen van twee werken van Vladimir Lenin: Wat te doen? (1902) en Staat en Revolutie (1917). Deze linkse radicalisering van de SVB leidde er toe dat een aantal studenten de SVB de rug toekeerde. Zij weigerden de leninistische koers te volgen die Martens uitzette. Martens die het verbod had gekregen om nog langer aan de universiteit van Leuven te studeren trok daarop naar de Rijksuniversiteit Gent, waar hij de leiding nam over een groep studenten die daar in de Maartbeweging van 1969 ontstond. Net als in Leuven bestudeerden studenten van de Gentse universiteit onder leiding van Martens in de zomer van 1969 het marxisme (onder andere Het Kapitaal, Kritiek der politieke economie van Karl Marx). Uit deze studiegroep ontstond de Gentse Studentenbeweging (GSB). Tot de oprichters van deze groep behoorden onder anderen Renaat Willockx en Bob Roeck.

Alle Macht Aan De Arbeiders (jaren 70)[bewerken]

In januari 1970 trok de kern van SVB naar de Limburgse mijnstaking en werd daar actief onder de naam Mijnwerkersmacht. Vrijwel tegelijkertijd ontstond bij de 'Ford Genk'-staking een gelijkaardige organisatie die actief was onder de naam Arbeidersmacht. Deze Limburgse stakingen waren de eerste grote Wilde Stakingen die in de eerste helft van de jaren 70 kleine en grote bedrijven in België lam legden, vaak zonder en herhaaldelijk tegen de vakbonden, die de stakingen niet wilden erkennen. Fabriekskernen werden zo uitgebreid naar andere steden (onder andere Antwerpen) en de verschillende groepen van de Derde Wereldbeweging werden voorzien van een nationale coördinatie. Deze en andere pogingen om een brug te leggen tussen de studenten- en de arbeiderswereld werden later geconsolideerd onder de naam AMADA (Alle Macht Aan De Arbeiders) met de intentie om revolutionaire arbeiderscomités op te richten. Deze beweging zag zichzelf al snel als communistische partij in opbouw waarin de Leuvense SVB, de Gentse GSB, de Derde Wereldbeweging (DWB), de lokale Limburgse kernen van Mijnwerkersmacht en Arbeidersmacht (elders in Vlaanderen) vertegenwoordigd waren. Een voorlopig Centraal Comité en een ideologische commissie zagen het licht en niet veel later verscheen het eerste nummer van het krantje Alle Macht Aan de Arbeiders. De partij-opbouw was gestart en studentenleiders Ludo Martens en Kris Merckx werden de kopstukken. Naar analogie met de visie van de toenmalige leiding, gingen geëngageerde studenten in fabrieken werken.[2]

Terzelfder tijd (1971) ontstonden de eerste groepspraktijken van Geneeskunde voor het Volk (GvhV) onder initiatief van Kris Merckx en Michel Leyers, wat voor ophef zorgde bij de Orde van Geneesheren. Verschillende processen volgden tegen het - door hen, maar ook door de officiële, Moskougezinde, partij KPB zo genoemde - missionariswerk. AMADA ging echter verder met het uitbouwen van de dokterspraktijken in de arbeiderswijken (onder andere in Zelzate, Hoboken en Genk).[3] Steeds meer werd (openlijk) de kaart van het Pekingcommunisme (het Chinese socialisme van Mao Zedong) getrokken en werden de standpunten en analyses van de Chinese Communistische Partij gedeeld. Voorts werden ook de werken van Jozef Stalin in deze periode meer en meer gepropageerd en als handleiding voor de praxis gehanteerd. AMADA wedijverde inzake de correcte toepassing van het marxisme-leninisme in deze periode met de kwijnende, oudere communistische partij KPB.

Er werd een hiërarchische partijorganisatie naar leninistisch model ontwikkeld en AMADA beschouwde zichzelf als de voorhoede van de arbeidersklasse. Volgens Rudi Van Doorslaer kon de politieke lijn in deze periode het best vergeleken worden met die van de Comintern uit de periode 1929-1934.[4] Doordat de partijleiding en de militanten in de beginjaren nog erg onervaren en te impulsief waren, kon AMADA moeilijk aansluiting vinden bij het socialistische ABVV en het christelijke ACV. Hierdoor ontstond er herhaaldelijk binnen de beweging een anti-syndicalistisch standpunt. Zo werd de vakbondsleiding vaak verweten op één lijn te staan met de bedrijfsleiding en hoofddelegees werden de waakhonden van de werkgevers genoemd, wat dan op haar beurt resulteerde in het verbannen van AMADA-militanten uit de vakbonden.

In 1974 werden afdelingen opgestart in Luik en Charleroi onder de naam Tout le Pouvoir aux Ouvriers (TPO). Geleidelijk aan werd de partij vanaf 1975 minder dogmatisch en de deelname aan de stakingen bij Vieille-Montagne te Kelmis en de Boelwerf te Temse luidde een gematigdere houding aan ten overstaan van de vakbonden en haar delegees. Wel bleef de partij afkerig staan ten overstaan van de andere klein-linkse partijen zoals de KPB en de trotskistische Revolutionaire Arbeidersliga (RAL). De eerste verweten ze een revisionistische partij te zijn die verraad pleegde ten overstaan van de marxistisch-leninistische principes, de tweede noemde ze een beweging van verraders die in dienst stonden van het imperialisme.

Het einde van de Vietnam-oorlog in 1975 en de dood van Mao Zedong in 1976 en de economische hervormingspolitiek in China onder leiding van Deng Xiaoping leidde tot een herpositionering van de partij en een nieuwe partijnaam.

PVDA (1979 - 2000)[bewerken]

In 1979 werd tijdens een partijcongres de naam Partij van de Arbeid van België (PVDA) aangenomen. In deze periode was het voor de partij nog steeds geen hoofddoel om actief deel te nemen aan de parlementaire democratie, die als burgerlijk werd beschouwd. Het doel was de voorbereiding van een proletarische revolutie, verkiezingen waren daaraan ondergeschikt. Aan deze houding kwam langzaam verandering in de loop van de jaren negentig. Martens verbleef sinds 1997 voornamelijk in Congo en de partijleiding werd in deze periode waargenomen door algemeen secretaris Nadine Rosa-Rosso.

Een nieuwe koers (2000 - 2014)[bewerken]

PVDA propaganda in Brussel, 2008

Tijdens de Belgische gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen in 2000 werden twee zetels gewonnen in Zelzate (Oost-Vlaanderen) en twee in Herstal (Luik). In Hoboken, waar de partij ooit haar eerste gemeenteraadszetels veroverde, kwam huisarts Mie Branders in de districtsraad zetelen. Voor de Belgische federale verkiezingen van 2003 diende de PVDA in Vlaanderen een gezamenlijke kieslijst in met de Arabisch Europese Liga (AEL) van Dyab Abou Jahjah en enkele onafhankelijken (waaronder Koen Calliauw) onder de naam Resist.[5][6] Kopvrouw voor de PVDA was advocate Zohra Othman. In Wallonië was kinderarts Colette Moulaert lijsttrekster. Het kartel werd echter niet gesmaakt door het kiespubliek en de lijst scoorde bijgevolg ondermaats. In vergelijking met de Belgische federale verkiezingen van 1999 (stemming Senaat) daalde het stemmenaantal in Vlaanderen van 24150 (PVDA) naar 17604 (Resist). Een vergelijkbare tendens deed zich voor bij de verkiezingen van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Ten gevolge van dit debacle kreeg algemeen secretaris Nadine Rosa-Rosso intern veel kritiek en werd de samenwerking met de AEL stopgezet.[7][8] Rosa-Rosso werd ontslagen en werd als algemeen secretaris opgevolgd door Boudewijn Deckers. Tijdens de Europese en Vlaamse verkiezingen van 2004 haalde de PVDA opnieuw gemiddeld ongeveer 1% van de stemmen, met enkele lokale uitschieters. De nummer één op de Europese lijst PVDA+ (zo genoemd omdat ook niet-leden van de PVDA op de lijst mochten staan) was dr. Kris Merckx. Andere bekenden op de lijst waren acteur Dirk Tuypens en Jonas Geirnaert (bekend van Neveneffecten).

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 groeide de PVDA in Zelzate tot 21,67% (+8,9%). De partij veroverde daarmee 6 van de 23 zetels, maar kwam niet in de meerderheid. Ook in de stad Antwerpen ging de PVDA vooruit. In de districtsraad van Hoboken won de partij er één zetel bij (8,27% van de stemmen), waardoor de partij op de wip zat voor een brede coalitie, die het Vlaams Belang uit het districtsbestuur kon houden. Ook in het district Deurne haalde de PVDA met 4,43% een zetel. In de Limburgse gemeente Lommel haalde Staf Hendrickx - arts bij Geneeskunde voor het Volk - zijn zetel op een eenheidslijst. Ook in Genk keerde de partij na enkele legislaturen terug in de gemeenteraad. Over heel het land behaalde de PVDA/PTB 16 zetels, een verdrievoudiging van het resultaat uit 2000. Bij de Belgische federale verkiezingen 2007, voor de federale kamer en senaat, haalde PVDA in Vlaanderen voor de kamer 0,9% en voor de senaat 0,8%. In 2008 werd Peter Mertens op het 8e partijcongres tot voorzitter gekozen. Vrijwel onmiddellijk startte hij de verruiming binnen de partij om zo een groter publiek aan te spreken. Hierbij werd gekeken naar de SP in Nederland. Echter is de PVDA wel kritisch tegenover de SP Nederland, en heeft Peter Mertens herhaaldelijk gezegd "Leren, niet emuleren".[9] De partij noemt zich in de congresstukken van 2008 een "Eigentijdse communistische partij" en benadrukt "De partij maakt deel uit van de internationale communistische beweging".[10]

In 2009 riep de Antwerpse afdeling van de KP (ondertussen omgevormd tot een denktank) op om voor Peter Mertens te stemmen met het argument de linkse progressieve stemmen niet te verdelen. Dit standpunt - dat zowel op de website als in Agora (het tijdschrift van de partij) werd ingenomen betekende een breuk met het verleden waarin beide partijen een verkrampte houding ten overstaan van elkaar hadden.[11] Dat jaar behaalde de PVDA zowel bij de Vlaamse regionale verkiezingen als bij de Europese verkiezingen (in het Nederlandstalig Kiescollege) 1% van de stemmen, wat ongeveer evenveel was als de SLP van Geert Lambert. Daarbij werden de hoogste scores opgetekend in de steden Antwerpen (2,5%), Gent (1,8%) en Genk (3%). In het Oost-Vlaamse kanton Assenede, waar de gemeente Zelzate deel van uitmaakt, werd 6,7% behaald. In West-Vlaanderen presteerde de partij het zwakst (0,7%). De PVDA slaagde erin om het aantal stemmen met 40% te vermeerderen in vergelijking met de regionale verkiezingen van 2004. In het Franstalige landsgedeelte waren er hoge scores in het kanton Herstal (7,8%), in Seraing (4,2%), in Luik (2,6%) en in La Louvière (3,9%).

Ook bij de federale verkiezingen van 2010 boekte de PVDA een kleine winst en groeide in Vlaanderen naar 1,3% (+0,4) van de stemmen voor de kamer en naar 1,4% (+0,5) voor de senaat. Vooral in de grote steden werd vooruitgang geboekt met onder meer hoge scores in de kantons Antwerpen (4,1%) en Luik (4,2%). De hoogste scores werden behaald in de kantons Herstal (9,8%), Assenede (7,5%) en Seraing (7,3%), plaatsen waar de PVDA traditioneel sterk staat.

Electoraal succes (2014 - heden)[bewerken]

Bij de gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen van 14 oktober 2012 kwam de PVDA op in 42 districten en gemeenten. Ten aanzien van de lokale verkiezingen van 2006 waren dit 15 lijsten meer. Ook kwam de PVDA op in alle Belgische provincies.[12] Voorzitter Peter Mertens hoopte om de bestaande zetels te behouden en door te breken in drie grote steden, Antwerpen,[13] Luik[14] en Molenbeek.[15] De PVDA slaagde uiteindelijk ook in haar opzet: in Antwerpen behaalde de lijst PVDA+ uiteindelijk 4 zetels, in Luik 2 zetels en in Molenbeek 1 zetel. Ook elders werd winst geboekt en de partij steeg uiteindelijk van 15 verkozenen in 2006 naar 52 verkozenen in 2012 (31 gemeenteraadsleden, 4 provincieraadsleden en 17 districtsraadsleden). Door een bestuursakkoord tussen het plaatselijk sp.a-Groen-kartel, een onafhankelijke en de PVDA in het district Borgerhout, kreeg de PVDA haar eerste schepen ooit. Daar werd Zohra Othman schepen van Jeugd, Diversiteit en Samenlevingsopbouw.[16] Op 27 februari 2013 werd Antwerps gemeenteraadslid Frank Hosteaux geschrapt uit de gemeenteraadsfractie van de PVDA. Hosteaux zou uit de partij zijn gezet na een aanslepend conflict met de partijtop die hem verweet dat hij te ver afweek van de partijlijn.[17] Hosteaux, die in januari 2011 de overstap maakte van de sp.a naar de PVDA,[18] zal tot het einde van zijn mandaat zetelen als onafhankelijk gemeenteraadslid.[17] Op 22 september 2014 nam Hosteaux evenwel ontslag uit de Antwerpse gemeenteraad. Dirk Van Duppen, tot dan OCMW-raadslid, nam zijn plaats in. [19]

In de aanloop naar de verkiezingen van 25 mei 2014 flirtte de partij in verschillende kieskringen met de kiesdrempel tijdens de peilingen. In de aanloop naar de verkiezingen spraken tal van bekende Vlamingen en vakbondsmensen hun steun uit voor de partij onder de slogan 'Ik versterk links!', waaronder Ben Rottiers, An Nelissen, Warre Borremans, Rachida Lamrabet, Eric Baranyanka, Bülent Öztürk, Rachida Ahali, Robbe De Hert, Kris De Smet, Nigel Williams, Deborah Ostrega, Jan Blommaert, Dirk Tuypens en Mong Roseel.[20][21][22] Eveneens opvallend was de (ongewilde?) steun van voormalig Geneeskunde voor het Volk-huisarts, sp.a-boegbeeld en gemeenteraadslid Farid Bennasser in Mechelen[23] en de kandidatuur van oud-Agalev-senaatsfractievoorzitter Frans Lozie als verruimingskandidaat in kieskring West-Vlaanderen.[24] Zowel de Vlaamse vleugel van LSP[25], SAP als Rood![26] besloten geen eigen lijsten in te dienen voor de verkiezingen van 2014 en steunden (in meer of mindere mate) de lijst van de PVDA. Zo stonden er onder andere kandidaten van SAP en PC[27] op de PVDA-PTB-lijsten.[28] Voor de Brusselse verkiezingen ging de partij een lijstverbinding aan met de Piratenpartij, BUB en Pro Bruxsel,[29] maar niet met andere linkse partijen zoals VEGA of Gauches Communes.[30]

Hoewel de partij vaak sterk scoorde, behaalde ze voor de federale verkiezingen van 2014 enkel de kiesdrempel in de kieskringen Luik en Henegouwen. In de Waalse verkiezingen in de kieskringen Hoei-Borgworm, Namen, Charleroi, Bergen, Zinnik, Thuin, en Luik. Voor het Waalse Parlement haalde de PVDA zo een score van 5,76% voor heel Wallonië. In tegenstelling tot de peilingen behaalde de partij in de kieskring Antwerpen de kiesdrempel met 3,88% (Vlaams) en 4,52% (Federaal) niet. Voor de kamer van Volksvertegenwoordigers werden Marco Van Hees en Raoul Hedebouw verkozen en voor het Waals Parlement Frédéric Gillot en Ruddy Warnier. In het Brussels Hoofdstedelijk Parlement zullen Michaël Verbauwhede, Youssef Handichi, Mathilde El Bakri en Claire Geraets zetelen. Over de provinciegrenzen heen kreeg de partij in Wallonië 117.882 (5,76%) stemmen in de Waalse verkiezingen, 106.114 (2,53%) in de Vlaamse verkiezingen en 15.777 (3,86%) in de Brusselse verkiezingen. Voor de federale verkiezingen stemden 251.276 (3,7%) Belgen voor de partij.

Medio juni diende de partij een verzoekschrift in bij de Raad van State tegen de berekeningswijze van de senaat waardoor de partij geen recht heeft op een deelstaatsenator. De partij meende - op basis van het principe van de evenredige vertegenwoordiging - recht te hebben op de zevende senaatszetel aangezien de partij in Wallonië en Brussel samen 133.659 stemmen (5,44%) behaalde, wat 40.000 stemmen meer was dan de 91.513 waarmee deze zetel werd toegewezen aan de MR. Teven ging de partij in beroep bij het Parlement van de Franse Gemeenschap om één van de negentien Brusselse zetels te krijgen waar de partij meende recht op te hebben.[31][32]

Structuur[bewerken]

Voorzitters[bewerken]

De huidige voorzitter is Peter Mertens.

Voorzitter Aangetreden Afgetreden
Ludo Martens 1971 2008
Peter Mertens 2008 heden

Partijstructuur[bewerken]

Het Nationaal Congres van de PVDA heeft ten minste om de vijf jaar plaats. Op het Congres wordt de Nationale Raad verkozen, die is belast met de leiding van de partij tussen twee congressen in. De Nationale Raad komt minstens vier maal per jaar samen. De Nationale Raad verkiest op zijn beurt het Partijbureau, dat de partij leidt tussen de zittingen van de Nationale Raad. Het Partijbureau komt minstens twee maal per maand samen en wordt voorbereid door het Dagelijks Bestuur.

Het Partijbureau wordt geleid door voorzitter Peter Mertens, voorts zetelen Lydie Neufcourt, Raoul Hedebouw, Joris Van Gorp, Boudewijn Deckers, Jo Cottenier, Tom De Meester en David Pestieau erin. Raoul Hedebouw is nationaal woordvoerder van de partij.

De partij telt, naar eigen zeggen, meer dan 8000 leden en is actief in 120 bedrijven en kantoren. Daarnaast heeft ze militantenkernen in meer dan 100 steden en gemeenten. Voor kinderen tot 14 jaar zijn er de Pioniers en voor jongeren tot 30 jaar is er Comac.

Partijblad[bewerken]

Solidair is het digitaal dagblad van de Partij van de Arbeid van België. Maandelijks verschijnt ook een gedrukte editie. Hoofdredacteur is Han Soete, die Ruben Ramboer opvolgde.

Politieke mandaten[bewerken]

Supranationaal, nationaal en regionaal niveau[bewerken]

Sinds de federale verkiezingen van 2014 is de PVDA in de Kamer van Volksvertegenwoordigers vertegenwoordigd door 2 verkozenen: Raoul Hedebouw werd verkozen vanuit de provincie Luik en Marco Van Hees vanuit de provincie Henegouwen. In de Vlaamse kieskring Antwerpen haalde voorzitter Peter Mertens met zijn partij de kiesdrempel niet en strandt op 4,5%. Op regionaal niveau heeft de PVDA 4 vertegenwoordigers in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement en 2 verkozenen in het Waals Parlement.

Verkozenen:

Provinciaal niveau[bewerken]

Vlaamse Provincieraden (PVDA+)
Provincie Perc. Stemmen Zetelverdeling
Antwerpen (provincie) Antwerpen 3,38% 37.380
Limburg (Belgische provincie) Limburg 2,15% 11.650
Oost-Vlaanderen Oost-Vlaanderen 1,73% 16.757
Vlaams-Brabant Vlaams-Brabant 1,22% 8.370
West-Vlaanderen West-Vlaanderen 1,30% 10.288
Waalse Provincieraden (PTB+)
Provincie Perc. Stemmen Zetelverdeling
Henegouwen Henegouwen 2,52% 17.873
Luik (provincie) Luik 4,71% 27.970
Luxemburg (provincie) Luxemburg 0,60% 984
Namen (provincie) Namen 2,10% 6.077
Waals-Brabant Waals-Brabant 0,89% 2.028
1rightarrow blue.svg Zie Belgische gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen 2012 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Verkozenen Provincieraden:

Gemeentelijk niveau[bewerken]

Gemeenten of Districten waar PVDA/PTB zetelt:

Programma[bewerken]

Voornaamste programmapunten van de PVDA/PTB[36][37]:

  • Opschorten van de afdankingen bij winstgevende bedrijven
  • Btw op energie van 21% naar 6%
  • Invoeren van de miljonairstaks
  • Oprichten van een openbare bank
  • Geneesmiddelen door openbare aanbesteding 50% tot 90% goedkoper (kiwimodel)
  • Extra banen in zorg, onderwijs, openbare diensten
  • Betere verstandhouding tussen de gemeenschappen
  • Betaalbaar wonen
  • Recht op brugpensioen en werk voor jongeren
  • Maximumprijzen voor voeding

Bekende (ex-)leden[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Socialisme. PVDA.be Geraadpleegd op 29-4-2014
  2. Radicaal-links in België en de val van de muur; Jan Buelinckx
  3. LEYERS (M.) en MERCKX (K.), De dokter als kameraad. Antwerpen, 1972.
  4. VAN DOORSLAER (R.), Oorsprong en consolidatie van AMADA. In: ‘AMSAB-tijdingen’, 2de jg., 1983-1984, p. 66.
  5. Kris Merckx over samenwerking PVDA en AEL in Resist; Gazet van Antwerpen; 14 april 2003
  6. Klein-links en AEL vinden elkaar met lijst Resist; De Standaard; 8 februari 2003
  7. PVDA en AEL scheiden; De Standaard; 3 juli 2003
  8. Uiterst links en de verkiezingen: Zoveelste uitgestelde doorbraak of politiek faillissement?; Vonk; 16 juni 2003
  9. Rebelse rode actiepartij centraal in oranje kieskoorts; Officiële website; 5 september 2012
  10. Congresteksten van het 8e congres van de PVDA; Officiële webiste
  11. Opinie: Communistische eenheid; Officiële website; 4 mei 2009
  12. gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen; Wikipedia
  13. De drie prioriteiten van de PVDA+: Antwerpen: "Vergeet Patrick & Bart! Stem Peter; PVDA; 5 september 2012
  14. De drie prioriteiten van de PVDA+ (2):: Luik: “Sorry Willy, deze keer stem ik links”; PVDA; 5 september 2012
  15. De drie prioriteiten van de PVDA+ (3):: Molenbeek: “Onze prioriteiten eerst!”; PVDA; 5 september 2012
  16. PVDA heeft voor het eerst een schepen. deredactie.be (6 december 2012) Geraadpleegd op 6 december 2012
  17. a b Frank Hosteaux niet langer lid gemeenteraadsfractie PVDA; Officiële website
  18. Frank Hosteaux keert sp.a-fractie de rug toe; Gazet van Antwerpen; 28 januari 2011
  19. PVDA-dokter Dirk Van Duppen gaat zetelen in Antwerpse gemeenteraad; Officiële website
  20. Wij steunen Peter (folder); PVDA op ISUU
  21. Acteurs, zangers en meer dan 100 vakbondsmensen steunen PVDA met 'Ik versterk links'; Knack.; 6 mei 2014
  22. PVDA krijgt steun van 250 prominenten; deredactie.be; 6 mei 2014
  23. sp.a-raadslid ronselt stemmen voor PVDA; Gazet van Antwerpen; 7 mei 2014
  24. Oud Groen-boegbeeld Frans Lozie nu op Kamerlijst PVDA; Krant van West-Vlaanderen; 12 maart 2014
  25. Open brief van LSP voor een electorale krachtenbundeling in 2014; LSP; 27 mei 2013
  26. 1 mei boodschap: Rechts indammen, links versterken; Rood!; 1mei 2014
  27. Communiqué du Bureau Politique: Le parti Communiste ira aux elections avec le PTB et un rassemblement de progressistes; Parti Communiste; 18 januari 2014
  28. Links eindelijk een stem geven in het parlement – SAP-kandidaten op PVDA+ lijsten; SAP; 16 oktober 2013
  29. Piratenpartij laat Brusselaar meestemmen over partijprogramma; Brusselnieuws.be; 5 mei 2014
  30. Een consequente linkse stem is een nuttige stem; LSP; 23 mei 2014
  31. PVDA naar Raad van State tegen uitsluiting Senaat; De Standaard; 16 juni 2014
  32. PVDA trekt naar Raad van State tegen uitsluiting uit Senaat; Officiële website; 16 juni 2014
  33. Verkozenen; PVDA
  34. Vlaamse Regering legt aantal mandaten lokale verkiezingen vast; Vlaanderenkiest 2012; 16 maart 2012
  35. Uitslag lokale verkiezingen in Lommel; Vlaanderen Kiest
  36. Programma PVDA; Officiële website
  37. Verkiezingen 2010: Het Programma in 35 punten; Officiële webiste
  38. FC De Kampioenen-acteur Ben Rottiers op Antwerpse PVDA-lijst; Knack; 20 maart 2014
  39. Han Soete komt bij de pvda.be; Solidair; 1 juli 2013
  40. ex-ABVV-er Mike De Herdt duwt Antwerpse PVDA-lijst; Knack; 19 maart 2013
  41. Portret: Vincent Van Quickenborne; Knack; 7 december 2011