Belgische federale verkiezingen 2003

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Federale verkiezingen 2003
2007 federal elections Belgium 13.jpg
Datum 18 mei 2003
Land Vlag van België België
Te verdelen zetels 150 (Kamer)
40 (Senaat)
Resultaat
Grootste partij VLD (NL)
PS (FR)
Nieuwe regering Verhofstadt II
Vorige regering Verhofstadt I
Opvolging verkiezingen
1999     2007
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

Op zondag 18 mei 2003 werden in België verkiezingen gehouden voor het federale parlement (Kamer en Senaat). Voor het eerst werd er gewerkt met provinciale kieskringen (op Vlaams-Brabant na, zie Brussel-Halle-Vilvoorde) en een kiesdrempel van 5%.

Aanloop[bewerken]

Voor het eerst sinds 1999 vonden er weer federale verkiezingen plaats.

  • Volksunie: Door interne meningsverschillen was de VU in 2001 in drie groepen uiteengevallen. De Vlaams-nationalistische groep rond Geert Bourgeois vormde een nieuwe partij, de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Zij kwam als onafhankelijke partij op voor de verkiezingen in 2003. De groep rond Bert Anciaux vormde de partij SPIRIT. SPIRIT sloot nog voor de verkiezingen van 2003 een kartel met sp.a, wat voor verdeeldheid zorgde in de jonge partij. De 3e groep (degenen die de Volksunie wilden laten bestaan) verdeelde zich over de andere partijen. Kopstukken Johan Sauwens en Nelly Maes gingen respectievelijk naar de CD&V en SPIRIT. Een groep progressief-liberalen waaronder toenmalig voorzitster Annemie Vandecasteele stapte over naar de VLD.
  • CD&V: Na het slechte resultaat van de CVP tijdens de verkiezingen van 1999 werd Stefaan De Clerck gekozen tot algemeen partijvoorzitter en startte een organisatorische en ideologische hervorming. Daarbij veranderde de partijnaam in 2001 in CD&V.
  • Agalev & Ecolo: In de laatste weken van de Regering-Verhofstadt I werden alle onpopulaire maatregelen die reeds genomen werden in de schoenen van de groenen geschoven. Op 5 mei 2003 stapten de Waalse groenen, Ecolo, zelfs uit de regering.
  • MR: De bestaande alliantie rond de Franstalige liberalen (de PRL), de francofone Brusselaars (het FDF) en de Mouvement des Citoyens pour le Changement (MCC) gingen samen naar de kiezer onder de naam Mouvement Réformateur.

In de media draaiden deze verkiezingen vooral rond wie de grootste partij zou worden en dus de eerste minister zou mogen leveren. Verder kwamen vooral economische thema's zoals werkgelegenheid aan bod.

Uitslag[bewerken]

Zetelverdeling Kamer 2003
4
25
23
8
21
24
25
1
18
1
25 23 21 24 25 18 
De 150 zetels zijn verdeeld onder:

██ Ecolo: 4

██ PS: 25

██ sp.a-spirit: 23

██ cdH: 8

██ CD&V: 21

██ MR: 24

██ VLD: 25

██ N-VA: 1

██ VB: 18

██ FN: 1

Nuvola single chevron right.svg Zie ook: Kamer van Volksvertegenwoordigers (samenstelling 2003-2007) en Samenstelling Belgische Senaat 2003-2007
De grootste zes Vlaamse partijen en hun behaalde resultaten voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Van 1978 tot en met 2014, uitgedrukt in procenten voor 'Het Rijk'.

Kamer[bewerken]

Partij stemmen perc. zetels
VLD 1.009.223 15.36% 25 (+2)
sp.a/Spirit 979.750 14.91% 23 (+9)
CD&V 870.749 13.25% 21 (-1)
PS 855.992 13.02% 25 (+6)
VB 761.407 11.59% 18 (+3)
MR 748.952 11.40% 24 (+6)
cdH 359.660 5.47% 8 (-2)
N-VA 201.399 3.06% 1 (-)
Ecolo 201.118 3.06% 4 (-7)
Agalev 162.205 2.47% 0 (-9)
FN 130.012 1.98% 1 (+0)
Overige 0



Huidige Nederlandstalige partijen en hun behaalde resultaat voor de senaat sinds 1971 uitgedrukt in procenten

Senaat[bewerken]

Nederlandstalig kiescollege Franstalig kiescollege
Partij Dir*. Co* Gem* Totaal* Partij Dir* Totaal
VLD 7 (+1) 2 3 12(+1) PS 6 (+2)
sp.a/Spirit 7 (+3) 2 3 12(+6) MR 5 (0)
CD&V 6 (0) 1 2 9(-1) cdH 2 (-1)
VB 5 (+1) 1 2 8(+2) Ecolo 1 (-2)
Agalev 0 (-3) 0(-3) FN 1 (+1) 1(+1)
Overige partijen: 0 zetels


  • Dir = direct verkozenen, Co = gecoöpteerden, Gem = Gemeenschapssenatoren, Totaal = het totaal aantal zetels in de Senaat

Gevolgen[bewerken]

Van de regerende partijen, ging de liberale partij licht vooruit, de socialistische partij substantieel vooruit. De groene partij verdween volledig uit de Kamer en de Senaat door de pas ingevoerde kiesdrempel van 5 %, een nieuwigheid waarvoor de partij zelf had gestemd. Het Vlaams Blok bleef groeien en voor de N-VA kon enkel Geert Bourgeois in West-Vlaanderen een zetel in de kamer veroveren. Na enkele weken van informatiegesprekken door Elio Di Rupo kon de regering zonder veel moeite verder regeren als 'paars zonder groen'. Zie Regering-Verhofstadt II.

Zie ook[bewerken]