Geert Bourgeois

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geert Bourgeois
Geert Bourgeois.jpg
Naam Geert Albert Bourgeois
Geboren Roeselare, 6 juli 1951
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Advocaat
Partij tot 2001 VU
2001 - heden N-VA
Religie Rooms-katholiek
7de minister-president van Vlaanderen
Aangetreden 25 juli 2014
Regering Bourgeois I
Voorganger Kris Peeters
Viceminister-president van Vlaanderen en Vlaams minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme, Onroerend Erfgoed en Vlaamse Rand
Aangetreden 13 juli 2009
Einde termijn 25 juli 2014
Regering Peeters II
Functies
1977 - heden Gemeenteraadslid Izegem
1983 - 1994 Schepen Izegem
1995 - 2004 Volksvertegenwoordiger
1999 - 2000 Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers
2000 - 2001 Partijvoorzitter Volksunie
2001 - 2004 Partijvoorzitter N-VA
2004 Vlaams Parlementsllid
2004 - 2008 Vlaams minister van Bestuurszaken, Vlaams minister van Buitenlands Beleid, Toerisme en Media
2008 - 2009 Vlaams Parlementsllid[1]
2009 - 2014 Vlaams minister van Binnenlands bestuur, Bestuurszaken, Inburgering, Toerisme, Onroerend Erfgoed en Vlaamse Rand
2009 - 2014 Viceminister-president
2014 - heden Vlaams minister-president[2]
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Geert Albert Bourgeois[3] Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg) (Roeselare, 6 juli 1951) is een Belgisch politicus en voormalig advocaat aan de balie van Kortrijk.
Hij was federaal volksvertegenwoordiger voor de Volksunie (1995-2001) en voor de N-VA (2001-2004). Sinds 2014 is hij minister-president van Vlaanderen in de regering-Bourgeois bestaande uit N-VA, CD&V en Open Vld.

Biografie[bewerken]

De vader van Geert Bourgeois, Emiel Bourgeois, werd op het eind van de Eerste Wereldoorlog, op 10 oktober 1918, geboren te Hulste.[4] Hij was onderwijzer. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij beschuldigd van collaboratie en een tijdlang gevangen gezet. Nadien werd hij gerehabiliteerd en directeur benoemd in de basisschool waarin hij voordien les gaf. Hij stierf in 1998. Emiel Bourgeois huwde Gaby Vens en samen kregen ze vier kinderen.

Geert Bourgeois volgde zijn middelbare studies aan het Sint-Jozefscollege te Izegem. Daarna studeerde hij rechten aan de Universiteit Gent. In 1975 studeerde hij af. Datzelfde jaar huwde hij Betty Hoste en samen richtten ze een advocatenkantoor op. Ze hebben twee zonen.

Bourgeois was reeds vroeg politiek geëngageerd.[5] Tijdens zijn middelbare studies was hij lid van de Katholieke Studentenactie. Later werd hij actief in de Vlaams-Nationale Studentenunie en het Taal Aktie Komitee. Op zijn 17 jaar werd hij secretaris van de plaatselijke Volksunie-afdeling en voorzitter van de Izegemse Volksunie-jongeren.

Politieke loopbaan[bewerken]

Gemeentepolitiek[bewerken]

In 1976 nam Bourgeois voor het eerst deel aan de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd verkozen met 997 voorkeurstemmen. Omdat hij nog eerst zijn legerdienst moest vervullen, zetelde hij pas vanaf 1977. In 1982 werd hij herverkozen en kwam de Volksunie mee in het stadsbestuur. Bourgeois werd schepen van Openbare Werken, Ruimtelijke Ordening, Stadskernvernieuwing, Handel, Middenstand en Industrie en Juridische Aangelegenheden. Sindsdien werd hij telkens herverkozen. In de gemeenteraad na de verkiezingen van 1988 werd hij opnieuw schepen, maar bij de latere verkiezingen kwam een andere meerderheid aan de macht.

Nationale politiek[bewerken]

Vanaf 1977 deed Geert Bourgeois mee aan alle nationale verkiezingen. Na een carrière in alle echelons van de partij werd Geert Bourgeois in 1995 voor het eerst federaal volksvertegenwoordiger voor de toenmalige Volksunie. Hij legde zich vooral toe op juridische en communautaire aangelegenheden. Niettegenstaande hij oppositielid was, slaagde hij er toch in om verschillende wetsvoorstellen van zijn hand goedgekeurd te krijgen, zoals bijvoorbeeld de wet op het bronnengeheim waardoor journalisten voortaan enkel nog in noodsituaties de identiteit van hun informatiebronnen moeten prijsgeven.

Hij vergaarde nationale bekendheid door zijn activiteiten als lid van de Commissie-Dutroux en zijn rol bij de Octopus-onderhandelingen. In 1999 werd Bourgeois VU-fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

Het jaar daarop werd hij door de leden van de toenmalige Volksunie verkozen tot algemeen partijvoorzitter, ten nadele van zetelend partijvoorzitter Patrik Vankrunkelsven. Deze verkiezing leidde tot conflicten tussen de voorzitter, rechtstreeks verkozen door de leden, en het partijbestuur van de VU, aangeduid door de partijtop. De tegenstellingen escaleerden ten tijde van het Lambermontakkoord. Bourgeois wilde dit akkoord, ondanks het gegeven dat het werd goedgekeurd door de partijraad van de Volksunie, niet steunen. Hij keurde dit dan ook tegen de instructies dienaangaande van de bevoegde partijorganen niet goed. Het partijbestuur schaarde zich onder leiding van toenmalig minister Bert Anciaux wel achter het akkoord, waarop Bourgeois ontslag nam als voorzitter. Rond die tijd vormde Geert Bourgeois samen met onder meer Frieda Brepoels, Eric Defoort, Ben Weyts en Bart De Wever de zogenaamde "Oranjehofgroep" op. Dit was een groep Vlaams-nationalistisch gezinde Volksunieleden die tegen de door Anciaux ingeslagen richting waren. De naam werd ontleend aan een Gents horecabedrijf waar de bijeenkomsten plaatsvonden. De tegenstellingen tussen Bourgeois' Vlaams-nationalistische vleugel, die wilde dat de VU een conservatieve, onafhankelijke Vlaams-nationalistische koers zou voeren, en de vleugel onder leiding van Bert Anciaux, die de Volksunie en haar progressief vooruitstrevend programma wilde doen aansluiten bij een andere politieke partij, leidden uiteindelijk tot het uiteenvallen van de VU.

Bij een algemeen ledenreferendum won de groep rond Bourgeois met net geen 50% van de stemmen, tegen de twee andere deelnemende groepen onder leiding van respectievelijk Bert Anciaux en Johan Sauwens. Aangezien minstens 50% van de stemmen behaald diende te worden om de naam Volksunie te kunnen voortzetten, richtten Bourgeois en zijn medestanders in november 2001 een nieuwe partij op, de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Van 2001 tot 2004 was hij de eerste voorzitter van de N-VA, die een felle oppositie voerde tegen de paarse meerderheid. In zijn boek De puinhoop van Paars-groen wordt de Belgische regering van 1999-2002 fel bekritiseerd. In 2003 werd Bourgeois als enige N-VA-kandidaat herkozen als federaal kamerlid, in 2004 werd hij verkozen tot Vlaams parlementslid.

Hij werd opgevolgd door Bart De Wever toen hij in 2004 Vlaams minister van Bestuurszaken, Buitenlands Beleid, Toerisme en Media in de Regering-Leterme I werd. Op 22 september 2008 diende hij zijn ontslag als Vlaams minister in, waarna ook het kartel met CD&V - waarvan Bourgeois een van de grondleggers was - werd stopgezet.[6] Bourgeois zetelde sindsdien weer als gewoon Vlaams Parlementslid en leverde al meteen oppositie tegen de regering die hij verliet; dit tegen de gewoonte in dat ex-ministers zich enige tijd afwezig houden na hun aftreden.[7]

Op 11 juli 2009 werd Bourgeois aangesteld als viceminister–president en minister in de Regering-Peeters II met als bevoegdheden Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand. Bij beslissing van de Vlaamse regering van 24 juli 2009 werd daar nog de bevoegdheid 'onroerend erfgoed' aan toegevoegd.

In 2010 nam hij deel aan de federale verkiezingen als lijsttrekker van de provincie West-Vlaanderen. Hij werd verkozen tot volksvertegenwoordiger. Om de eed af te kunnen leggen moest hij wel tijdelijk ontslag nemen als Vlaams minister. Dit gebeurde op 5 juli 2010, twee dagen later werd hij opnieuw benoemd tot minister.

Politieke stijl[bewerken]

Geert Bourgeois wordt door collega's en tegenstrevers beschreven als een ambitieuze, gedreven leidersfiguur met een grote dossierkennis en werklust.[4] Hij is zeer betrouwbaar en houdt zijn woord. Tegelijk is hij erg rechtlijnig, soms rigide en doet weinig toegevingen. Zijn stijl is zeer zakelijk.

Binnen de Vlaamse Beweging behoort hij tot de "zuiveren", in tegenstelling tot de meer compromisgerichten. Hiermee wekte hij soms ergernis op, zowel bij vroegere partijgenoten zoals Hugo Schiltz, als bij politici van andere partijen zoals Eric Van Rompuy. Hoewel hij eind jaren 1970 sterke tegenstander was van het Egmontpact, sloot hij zich in 1978 niet aan bij het afgescheurde, meer radicale Vlaams Blok. Van extremen, zoals voordien het Vlaams Nationaal Jeugdverbond, hield hij zich steeds afzijdig.

Overzicht deelname politieke verkiezingen[bewerken]

  • Vlaams parlement 13 juni 1999 - 3e opvolger kieskring Kortrijk-Roeselare-Tielt - VU-ID
  • Senaat 18 mei 2003 - 1e plaats Nederlands kiescollege - N-VA - niet verkozen
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 18 mei 2003 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - N-VA - verkozen - zetelt tot 13 juni 2004
  • Vlaams parlement 13 juni 2004 - 2e plaats kieskring West-Vlaanderen - CD&V-N-VA - verkozen - Vlaams minister
  • Europees parlement 13 juni 2004 - 14e plaats kieskring Vlaanderen - CD&V-N-VA - verkozen - beslist niet te zetelen (Hij werd er vervangen door Frieda Brepoels.)
  • Gemeenteraad 8 oktober 2006 - Izegem - 1e plaats - N-VA - verkozen
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 10 juni 2007 - 16e plaats West-Vlaanderen - CD&V-N-VA - niet verkozen
  • Europees parlement 7 juni 2009 - 12e plaats kieskring Vlaanderen - N-VA - niet verkozen
  • Vlaams parlement 7 juni 2009 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - N-VA - verkozen - Vlaams minister
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 13 juni 2010 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - N-VA - verkozen (45.848 voorkeurstemmen) (Op 2 juli 2010 raakt bekend dat hij kort ontslag zal nemen uit de Vlaamse Regering om vormelijk de eed af te leggen in de Kamer. Vervolgens liet hij zich er onmiddellijk vervangen om opnieuw de eed af te leggen als Vlaams Minister. Hij werd in de kamer opgevolgd door Bert Maertens die 8.083 voorkeurstemmen behaalde.).[8]
  • Lokale verkiezingen (gemeente- en provincieraadsverkiezingen) van 2012
  • Vlaamse verkiezingen van 25 mei 2014 (samenvallend met de federale en Europese verkiezingen).

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Fiche Geert Bourgeois; Vlaams Parlement
  2. Fiche Geert Bourgeois; Vlaanderen.be
  3. Algemene informatie - Kandidaat-titularissen N-VA; ibz
  4. a b F. Rogiers: Geert Bourgeois: portret van een chef op Vlaamse wijze. DS Weekblad, 2 augustus 2014, 12-17.
  5. Korte biografie op de website van Kurt Himpe
  6. Geert Bourgeois stapt uit Vlaamse regering. Het Nieuwsblad (22 september 2008) Geraadpleegd op 1 maart 2013
  7. Geert Bourgeois een 'tout petit monsieur'. De Standaard (23 oktober 2008) Geraadpleegd op 1 maart 2013
  8. Uitslag N-VA Kamerverkiezing 2010 kieskring West-Vlaanderen; ibz
Voorganger:
Patrik Vankrunkelsven
Partijvoorzitter van de VU
2000-2001
Opvolger:
Fons Borginon
Partijvoorzitter van de N-VA
2001-2004
Opvolger:
Bart De Wever
Voorganger:
Paul Van Grembergen
Vlaams minister van Bestuurszaken
2004-2008
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
Patricia Ceysens
Vlaams minister van Buitenlands Beleid
2004-2008
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
Kris Peeters
Vlaams minister van Bestuurszaken
2009-2014
Opvolger:
Liesbeth Homans
Voorganger:
Marino Keulen
Vlaams minister van Binnenlandse Aangelegenheden
2009-2014
Opvolger:
Liesbeth Homans
Voorganger:
Kris Peeters
Minister-president van Vlaanderen
2014-heden
Opvolger:
-