Geert Bourgeois

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geert Bourgeois
Vlag van Vlaanderen Vlaanderen
Geert Bourgeois.jpg
Naam Geert Albert Bourgeois
Geboren Roeselare, 6 juli 1951
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Advocaat
Partij ? - 1998 VU
1998 - 2001 VU-iD21
2001 - heden N-VA
Viceminister-president van Vlaanderen en Vlaams Minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme, Onroerend Erfgoed en Vlaamse Rand
Aangetreden 13 juli 2009
Regering Peeters II
Functies
1977 - heden Gemeenteraadslid Izegem
1983 - 1994 Schepen Izegem
1995 - 2004 Volksvertegenwoordiger
1999 - 2000 Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers
2000 - 2001 Partijvoorzitter Volksunie
2001 - 2004 Partijvoorzitter N-VA
2004 Vlaams Parlementsllid
2004 - 2008 Vlaams Minister van Bestuurszaken, Vlaams Minister van Buitenlands Beleid, Toerisme en Media
2008 - 2009 Vlaams Parlementsllid[1]
2009 - heden Vlaams Minister van Binnenlands bestuur, Bestuurszaken, Inburgering, Toerisme, Onroerend Erfgoed en Vlaamse Rand
2009 - heden Viceminister-president[2]
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Geert Albert Bourgeois[3] Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg) (Roeselare, 6 juli 1951) is een Belgisch politicus en voormalig advocaat aan de balie van Kortrijk.
Hij was federaal volksvertegenwoordiger voor de Volksunie (1995-2001) en voor de N-VA (2001-2004).

Loopbaan[bewerken]

Na een carrière in alle echelons van de partij werd Geert Bourgeois in 1995 federaal volksvertegenwoordiger voor de toenmalige Volksunie. Hij legde zich vooral toe op juridische materies en communautaire aangelegenheden. Niettegenstaande hij oppositielid was, slaagde hij er toch in om verschillende wetsvoorstellen van zijn hand goedgekeurd te krijgen, zoals bijvoorbeeld de wet op het bronnengeheim waardoor journalisten voortaan enkel nog in noodsituaties de identiteit van hun informatiebronnen moeten prijsgeven.

Hij vergaarde nationale bekendheid door zijn activiteiten als lid van de Commissie-Dutroux en zijn rol bij de Octopus-onderhandelingen. In 1999 werd Bourgeois VU-fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

Het jaar daarop werd hij door de leden van de toenmalige Volksunie verkozen tot algemeen partijvoorzitter, ten nadele van zetelend partijvoorzitter Patrik Vankrunkelsven. Deze verkiezing leidde tot conflicten tussen de voorzitter, rechtstreeks verkozen door de leden, en het partijbestuur van de VU, aangeduid door de partijtop. De tegenstellingen escaleerden ten tijde van het Lambermontakkoord. Bourgeois wilde dit akkoord, ondanks het gegeven dat het werd goedgekeurd door de partijraad van de Volksunie, niet steunen. Hij keurde dit dan ook tegen de instructies dienaangaande van de bevoegde partijorganen niet goed. Het partijbestuur schaarde zich onder leiding van toenmalig minister Bert Anciaux wel achter het akkoord, waarop Bourgeois ontslag nam als voorzitter. De tegenstellingen tussen Bourgeois' Vlaams-nationalistische vleugel, die wilde dat de VU een conservatieve, onafhankelijke Vlaams-nationalistische koers zou voeren, en de vleugel onder leiding van Bert Anciaux, die de Volksunie en haar progressief vooruitstrevend programma wilde doen aansluiten bij een andere politieke partij, leidden uiteindelijk tot het uiteenvallen van de VU.

Bij een algemeen ledenreferendum won de groep rond Bourgeois met net geen 50% van de stemmen, tegen de twee andere deelnemende groepen onder leiding van respectievelijk Bert Anciaux en Johan Sauwens. Aangezien minstens 50% van de stemmen behaald diende te worden om de naam Volksunie te kunnen voortzetten, richtten Bourgeois en zijn medestanders een nieuwe partij op, de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Van 2001 tot 2004 was hij de eerste voorzitter van de N-VA, die een felle oppositie voerde tegen de paarse meerderheid. In zijn boek De puinhoop van Paars-groen wordt de Belgische regering van 1999-2002 fel bekritiseerd. In 2003 werd Bourgeois als enige N-VA-kandidaat herkozen als federaal kamerlid, in 2004 werd hij verkozen tot Vlaams parlementslid.

Hij werd opgevolgd door Bart De Wever toen hij in 2004 Vlaams minister van Bestuurszaken, Buitenlands Beleid, Toerisme en Media in de Regering-Leterme I werd. Op 22 september 2008 diende hij zijn ontslag als Vlaams minister in, waarna ook het kartel met CD&V - waarvan Bourgeois een van de grondleggers was - werd stopgezet.[4] Bourgeois zetelde sindsdien weer als gewoon Vlaams Parlementslid en leverde al meteen oppositie tegen de regering die hij verliet; dit tegen de gewoonte in dat ex-ministers zich enige tijd afwezig houden na hun aftreden.[5]

Op 11 juli 2009 werd Bourgeois aangesteld als viceminister–president en minister in de Regering-Peeters II met als bevoegdheden Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand. Bij beslissing van de Vlaamse regering van 24 juli 2009 werd daar nog de bevoegdheid 'onroerend erfgoed' aan toegevoegd.

In 2010 nam hij deel aan de federale verkiezingen als lijsttrekker van de provincie West-Vlaanderen. Hij werd verkozen tot volksvertegenwoordiger. Om de eed af te kunnen leggen moest hij wel tijdelijk ontslag nemen als Vlaams minister. Dit gebeurde op 5 juli 2010, twee dagen later werd hij opnieuw benoemd tot minister.

Overzicht deelname politieke verkiezingen[bewerken]

  • ...
  • Vlaams parlement 13 juni 1999 - 3e opvolger kieskring Kortrijk-Roeselare-Tielt - VU-ID
  • Senaat 18 mei 2003 - 1e plaats Nederlands kiescollege - N-VA - niet verkozen
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 18 mei 2003 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - N-VA - verkozen - zetelt tot 13 juni 2004
  • Vlaams parlement 13 juni 2004 - 2e plaats kieskring West-Vlaanderen - CD&V-N-VA - verkozen - Vlaams minister
  • Europees parlement 13 juni 2004 - 14e plaats kieskring Vlaanderen - CD&V-N-VA - verkozen - beslist niet te zetelen (Hij werd er vervangen door Frieda Brepoels.)
  • Gemeenteraad 8 oktober 2006 - Izegem - 1e plaats - N-VA - verkozen
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 10 juni 2007 - 16e plaats West-Vlaanderen - CD&V-N-VA - niet verkozen
  • Europees parlement 7 juni 2009 - 12e plaats kieskring Vlaanderen - N-VA - niet verkozen
  • Vlaams parlement 7 juni 2009 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - N-VA - verkozen - Vlaams minister
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 13 juni 2010 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - N-VA - verkozen (45.848 voorkeurstemmen) (Op 2 juli 2010 raakt bekend dat hij kort ontslag zal nemen uit de Vlaamse Regering om vormelijk de eed af te leggen in de Kamer. Vervolgens liet hij zich er onmiddellijk vervangen om opnieuw de eed af te leggen als Vlaams Minister. Hij werd in de kamer opgevolgd worden door Bert Maertens die 8.083 voorkeurstemmen behaalde.).[6]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Patrik Vankrunkelsven
Partijvoorzitter van de VU
2000-2001
Opvolger:
Fons Borginon
Partijvoorzitter van de N-VA
2001-2004
Opvolger:
Bart De Wever
Voorganger:
Paul Van Grembergen
Vlaams Minister van Bestuurszaken
2004-2008
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
Patricia Ceysens
Vlaams Minister van Buitenlands Beleid
2004-2008
Opvolger:
Kris Peeters
Voorganger:
Kris Peeters
Vlaams Minister van Buitenlands Beleid
2009-
Voorganger:
Marino Keulen
Vlaams Minister van Binnenlandse Aangelegenheden
2009-