Yves Leterme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Yves Leterme
Yves Leterme.jpg
Geboren Wervik, 6 oktober 1960
Vorming lic. in de rechten (UGent)
Partij CD&V
Religie Rooms-katholiek
Minister van staat
Aangetreden 7 december 2011
Monarch Albert II
Vlag van België premier van België Vlag van België
Aangetreden 25 november 2009 [1]
Einde termijn 6 december 2011
Regering Leterme II
Monarch Albert II
Voorganger Herman Van Rompuy
Opvolger Elio Di Rupo
Minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 17 juli 2009
Einde termijn 24 november 2009
Regering Van Rompuy
Voorganger Karel De Gucht
Opvolger Steven Vanackere
Vlag van België premier van België Vlag van België
Aangetreden 20 maart 2008
Einde termijn 30 december 2008
Regering Leterme I
Monarch Albert II
Voorganger Guy Verhofstadt
Opvolger Herman Van Rompuy
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek
Yves Leterme
Afbeelding gewenst
Partij CD&V
Religie Rooms-katholiek
5de minister-president van Vlaanderen
Aangetreden 20 juli 2004
Einde termijn 26 juni 2007
Regering Leterme I
Voorganger Bart Somers
Opvolger Kris Peeters
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Yves Camille Désiré Leterme (Wervik, 6 oktober 1960) is een Belgisch politicus. Hij was onder meer Vlaams minister-president en federaal eerste minister.

Levensloop[bewerken]

Hij werd geboren in Wervik, op de grens tussen Frankrijk en België als zoon van een Franstalige vader en een Vlaamse moeder. Hij bracht zijn jeugd door in het nabijgelegen dorp Zillebeke, een deelgemeente van Ieper.

Opleiding[bewerken]

Leterme volgde tussen 1973 en 1979 Latijns-Griekse humaniora aan het Sint-Vincentiuscollege te Ieper. Vervolgens studeerde hij eerst aan de KULAK waar hij in 1981 het diploma behaalde van kandidaat in de rechten. In 1983 studeerde hij verder aan de toenmalige Rijksuniversiteit Gent (nu Universiteit Gent), waar hij de diploma's behaalde van kandidaat in de politieke wetenschappen (1983) en licentiaat in de rechten (1984). In hetzelfde jaar behaalde hij in Nice het diploma van het Internationaal Studiecentrum voor het Federalisme. Ten slotte behaalde hij aan de RUG in 1985 het diploma van licentiaat in de bestuurswetenschappen (Master Bestuurskunde en Publiek management).

Politieke carrière[bewerken]

Eerste verantwoordelijkheden[bewerken]

In 1983 werd Leterme gekozen tot voorzitter van de CVP-jongeren van Ieper.

Daarna maakte hij een snelle politieke carrière:

  • 1985: parlementair medewerker van toenmalig CVP-volksvertegenwoordiger en stadsgenoot Paul Breyne;
  • Kort daarop: politiek medewerker van Paul Deprez, Vlaams gemeenschapsminister van Externe Betrekkingen.

Leterme werd vervolgens auditeur bij het Rekenhof (1987-1989), maar bleef actief in de politiek als nationaal ondervoorzitter van de CVP-jongeren. Tenslotte werd hij in 1988 afdelingsvoorzitter van de Ieperse CVP (tot 1991). In februari 1989 werd hij adjunct-nationaal-secretaris in het nationaal CVP-secretariaat in de Tweekerkenstraat in Brussel. In december 1991 werd hij tot nationaal CVP-secretaris gekozen (tot december 1992).

Vervolgens werd hij gedurende vijf jaar administrateur bij het Europees Parlement (december 1992 - mei 1997), terwijl hij tegelijkertijd actief in de plaatselijke politiek van Ieper bleef. In januari 1995 werd hij schepen in Ieper (tot januari 2001).

Op 4 juni 1997 volgde hij Paul Breyne op als federaal volksvertegenwoordiger, toen deze laatste aangesteld werd als West-Vlaams provinciegouverneur. Yves Leterme werd op 13 juni 1999 rechtstreeks gekozen als CVP-volksvertegenwoordiger in het Federaal Parlement. Op 11 januari 2001 werd hij gekozen tot voorzitter van de Kamerfractie van de CD&V (de CVP had zich in 2001 geprofileerd onder de nieuwe naam CD&V). Hij bleef dit tot mei 2003. Bij de daaropvolgende verkiezingen werd hij opnieuw gekozen tot federaal volksvertegenwoordiger (tot 5 juli 2004).

Op 27 juni 2003 werd hij gekozen tot voorzitter van CD&V, nadat zijn voorganger Stefaan De Clerck was opgestapt na de teleurstellende uitslag bij de federale verkiezingen van 18 mei 2003. Hij profileerde CD&V als een "positief alternatief" en vatte zijn programma samen onder de noemer "u verdient meer respect". Hij bleef in die functie tot 20 juli 2004.

Begin 2004 ging hij kartel aan met de N-VA. Op 14 februari 2004 werd het desbetreffende akkoord getekend, het zogenaamde Valentijnskartel of Vlaams Kartel. Dit kartel won de gewestelijke en Europese verkiezingen van 13 juni 2004, en was een persoonlijk succes voor Yves Leterme. Hij stapte op 13 juni 2004 over als federaal volksvertegenwoordiger naar het Vlaams Parlement.

Vlaams minister-president[bewerken]

Na een korte informatieronde vormde hij een nieuwe Vlaamse regering. Van 22 juli 2004 tot 26 juli 2007 was Leterme minister-president van Vlaanderen. Jo Vandeurzen volgde hem op als nieuwe voorzitter van de CD&V. Hij werd populair als minister-president met de slogan 'goed bestuur'. Op zondag 6 mei 2007 maakte hij bekend dat hij als lijsttrekker de senaatslijst van zijn partij voor de federale verkiezingen zou trekken. Op 10 juni 2007 heeft hij, als CD&V-lijsttrekker voor de senaat een overwinning behaald met 796.521 voorkeurstemmen.[2]

Op 26 juni 2007 nam Leterme ontslag als minister-president van de Vlaamse regering en zetelde als senator in afwachting van de formatie van een nieuwe federale regering, ondanks vroegere beloften dat hij zijn termijn als minister-president zou uitzitten. Kris Peeters, die niet gekozen was tijdens de recente Vlaamse verkiezingen, volgde hem op als Vlaams minister-president.

Formateur en eerste minister[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Regeringsformatie België 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Leterme (2007)

De formatie die volgde op de verkiezingen verliep erg moeizaam. Nadat vicepremier Didier Reynders eerst als informateur aan de slag mocht, en ex-premier Jean-Luc Dehaene als koninklijk bemiddelaar het pad effende voor Leterme, mocht hij voor de eerste maal het veld in als formateur. Op 15 juli 2007 werd Leterme tot formateur benoemd door de Koning na het beëindigen van de opdracht van Dehaene. Op 16 juli startte Leterme met zijn opdracht in de historisch beladen locatie Kasteel Hertoginnedal.[3]

Op vrijdagmorgen 20 juli 2007 gaf de formateur een eerste tussentijds verslag aan de koning en deelde mee dat hij verder werkte aan de formatienota tegen 25 juli. De kandidaat-coalitiepartijen kregen de nota bezorgd, waarna de eigenlijke regeringsonderhandelaar startten.[4]

De formatiegesprekken met de verschillende partners verliepen moeizaam, mede door de haast onverzoenbare eisen van de onderhandelende partijen. Leterme bracht op vrijdag 17 augustus 2007 opnieuw verslag uit aan de koning. In een publieke verklaring wees hij op een belangrijk knelpunt tijdens de formatiegesprekken: het ontbreken van een consensus over de rol, de betekenis en de positie van de federale staat in verhouding met de gemeenschappen en gewesten. Daarna vielen de onderhandelingen stil en ontving Koning Albert II de partijvoorzitters van de onderhandelende partijen in het weekend van 18 en 19 augustus.[5]

Bij gebrek aan consensus vroeg Leterme op 23 augustus aan de koning zijn ontslag als formateur. Na de één maand durende verkennersopdracht van Herman Van Rompuy, die erin slaagde de oranje-blauwe onderhandelingen opnieuw op gang te trekken, heeft de koning op het kasteel van Ciergnon op 29 september 2007 Yves Leterme opnieuw belast met het vormen van een federale regering. De CD&V-senator aanvaardde deze opdracht.[6] In deze opdracht werd hij bijgestaan door de koninklijke verkenner Van Rompuy.[7] Op zaterdag 1 december, nadat hij er niet in slaagde een akkoord te bereiken over een ultiem onderhandelingsvoorstel over de staatshervorming, bood Leterme opnieuw zijn ontslag aan bij de koning. Albert II aanvaardde het ontslag.[8]

Op 21 december 2007 werd de interim-regering Verhofstadt III beëdigd. Leterme werd hierin minister van Begroting en Institutionele Hervormingen. Als voorzitter van de Octopus-werkgroep slaagde hij er in maart 2008 in een eerste, beperkt hoofdstuk in de staathervorming door te voeren. Vanaf de tweede helft van maart startten onder zijn leiding onderhandelingen voor de vorming van de definitieve regering Leterme I, een coalitie van CD&V, Open Vld, cdH, MR en PS. Deze regering legde de eed af op 20 maart 2008, vlak na het ontslag van premier Verhofstadt

Op 23 maart 2008 werd het regeerakkoord voorgelegd aan de Kamer en kreeg het vertrouwen. Omdat in het regeerakkoord niet gerept werd over een mogelijke toekomstige staatshervorming, stelde Leterme 15 juli in het vooruitzicht als einddatum voor een akkoord binnen de regering over een staatshervorming.

Zonder akkoord over de toedracht en concrete timing van een staatshervorming op zak te hebben, en in de afwezigheid van rugdekking vanwege zijn kartel, bood Leterme op 14 juli 2008 zijn ontslag aan bij de koning. De regering hield zich vanaf dan enkel nog bezig met de lopende zaken. Omdat koning Albert II op 18 juli 2008 het ontslag weigerde, kon Yves Leterme, ook zonder enige garantie op een staatshervorming, verder als premier.

Halverwege december 2008 raakte Leterme en een paar dagen later ook andere leden van zijn regering (Jo Vandeurzen en Didier Reynders) in opspraak rond mogelijke beïnvloeding van het gerecht bij een rechtszaak waarbij de opdelingstransacties van Fortis van 3,5 en 6 oktober werden aangevochten. De positie van Leterme leek op 18 december onhoudbaar na het openbaar maken van een brief van de voorzitter van het Hof van Cassatie aan Kamervoorzitter Herman Van Rompuy. Leterme bood enkele uren later aan de koning het ontslag van zijn kabinet aan [9], nadat de 6 bladzijden lange nota [10] van de eerste voorzitter van het Hof van Cassatie Ghislain Londers bekend werd gemaakt. Het ontslag van de regering Leterme werd dan op 22 december 2008 door de koning aanvaard en ex-vicepremier en minister van staat Herman Van Rompuy werd de nieuwe regeringsleider.

Op 17 juli 2009 legde Leterme de eed af als minister van Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel nadat zijn voorganger, Karel De Gucht, Europees commissaris werd.

Op 25 november 2009 legde Leterme voor de tweede keer de eed af als eerste minister, nadat Herman Van Rompuy was benoemd tot permanente voorzitter van de Europese Raad. Op 22 april 2010 bood Leterme het ontslag aan van de regering-Leterme II, nadat Open Vld-voorzitter Alexander De Croo bekend had gemaakt dat zijn partij uit de regering wou stappen. Reden hiervoor was dat op de afgesproken datum geen akkoord bereikt was over het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde.[11] Dit ontslag werd door de koning aanvaard op 26 april 2010.

Op 13 juni 2010 vonden de federale verkiezingen plaats. Leterme stond op de eerste plaats van de West-Vlaamse Kamerlijst. De kieslijst van CD&V voor de Senaat werd aangevoerd door CD&V-voorzitter Marianne Thyssen.

Op 5 oktober 2010 vroeg Koning Albert II aan Leterme als premier van langlopende zaken om in nauwe samenwerking met het parlement, het maximum te doen om het economische en sociale welzijn van de burgers te vrijwaren in deze zeer lange periode van lopende zaken.

Op 6 december 2011 kwam uiteindelijk de regering-di Rupo tot stand.

Na de Wetstraat[bewerken]

Tegen de jaarwisseling 2011-2012 werd Leterme adjunct-secretaris-generaal van de OESO.

Leterme werd medio september 2011 aangesteld als adjunct-secretaris-generaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) in opvolging van de Nederlander Aart Jan de Geus. Hij begon in deze functie op 1 januari 2012. Hij is verantwoordelijk voor sociaal beleid, onderwijs, gezondheid, werkgelegenheid, kmo's en regionale ontwikkeling. Zijn mandaat liep initieel twee jaar en werd daarna verlengd.[12] Het afscheid van de politiek is hiermee niet noodzakelijk definitief.[13]

Bij de lokale verkiezingen in 2012 voerde Yves Leterme in Ieper een kartellijst CD&V/N-VA aan en was aldus kandidaat-burgemeester. Hij gaf aan dat als hij de verkiezingen won, hij de eed zou afleggen als burgemeester, maar de functie tijdelijk zou laten uitoefenen door Jan Durnez tot op het ogenblik dat hij het zelf kan doen.[14] Leterme werd na de verkiezingen effectief benoemd tot burgemeester en Durnez werd aangesteld als zijn plaatsvervanger.

In 2014 werd hij secretaris-generaal van de Internationale Intergouvernementele organisatie voor Democratische en Electorale Assistentie (IDEA), een expertisecentrum voor democratie. Hij werd benoemd voor vijf jaar.[15][16]

Controverses[bewerken]

Interview in Libération[bewerken]

"Apparemment, les francophones ne sont pas en état intellectuel d'apprendre le néerlandais.
(Blijkbaar zijn de Franstaligen intellectueel niet in staat Nederlands te leren.)"
— Yves Leterme, in de Franse krant Libération

Op 17 augustus 2006 verscheen in het Franse dagblad Libération een interview met Yves Leterme[17] waarin hij, in verband met de taalfaciliteiten in de Vlaamse rand rond Brussel, opperde dat de Franstaligen kennelijk intellectueel niet in staat waren om Nederlands te leren. Hij wees ook op het tijdelijke karakter van de faciliteiten voor de Franstaligen in de Brusselse randgemeenten. De faciliteiten waren slechts bedoeld voor vijfentwintig jaar, maar werden recent gebetonneerd.

Deze uitspraak deed veel stof opwaaien bij de Franstalige Belgen.[18] Olivier Maingain, voorzitter van het FDF, diende een klacht in wegens het overtreden van de antiracismewet.[19] Leterme is zelf tweetalig van huize uit. In een latere reactie in De Standaard van 28 augustus 2006 lichtte hij zijn uitspraak toe met de woorden: "Ik mag me toch afvragen of het gebrek aan kennis van het Nederlands een kwestie is van niet willen of niet kunnen."[20] Eind augustus 2007 werd Maingains klacht geseponeerd door de procureur-generaal.

Marseillaise-incident[bewerken]

Op 21 juli 2007, de Belgische nationale feestdag, vroeg Christophe Deborsu, een journalist van de Franstalige publieke omroep RTBF aan Leterme wat er die dag werd herdacht. Het juiste antwoord was de eedaflegging van Leopold I van België, maar Leterme antwoordde dat het om de afkondiging van de grondwet ging. Op de vraag een stukje van het Belgische volkslied, de Brabançonne, te zingen, hief hij het Franse volkslied, de Marseillaise, aan.[21] De Franstalige Belgische openbare tv-omroep RTBF opende haar journaal met deze blunder, die door media over de hele wereld werd overgenomen.[22] Overigens toonde de RTBF in de rest van de reportage dat ook andere vooraanstaande politici, zowel Nederlandstalige als Franstalige, niet op de hoogte waren van wat er precies wordt herdacht op 21 juli. Ook Guy Verhofstadt kende de betekenis van de feestdag niet. Achteraf verontschuldigde Leterme zich op een conferentie voor zijn flater, maar enkel in het Nederlands.[23] Hij weigerde zijn excuses in het Frans te herhalen, wat de spanning met de Franstalige Belgen nog vergrootte.

RTBF en Radio Milles Collines[bewerken]

In een interview met de Vlaamse kranten De Gazet Van Antwerpen en Het Belang van Limburg op 9 december 2007, naar aanleiding van de RTBF reportage "Questions à la Une" over de regeringsformatie, bekritiseerde Leterme de rol van de RTBF tijdens de onderhandelingen. Hij beschreef de Franstalige openbare omroep RTBF als "een zender met een eigen politieke agenda", "een relict uit het verleden" en "een propagandazender van Joëlle Milquet". Eveneens vermeldde hij een vergelijking met Radio Mille Collines, de radiozender verantwoordelijk voor de start van de Rwandese genocide. Later verklaarde zijn woordvoerder Peter Poulussen dat enerzijds Leterme zelf de vergelijking niet in de mond nam en anderzijds de programmamakers de effecten in politieke middens niet mogen onderschatten. Toch ontstond een nieuwe communautaire controverse, na de mockumentary Bye Bye Belgium en het Marseillaise-incident. Al snel liepen de verontwaardigde reacties binnen: de vereniging van journalisten (SDJ) bij de RTBF en de private zenders RTL-TVi en Bel RTL, gedelegeerd bestuurder van de RTBF Jean-Paul Philippot, de Franstalige journalistenbond (AJP), Waals minister van Media Fadila Faanan. Steun kwam er uit Letermes eigen politieke partij na verklaringen van senator Etienne Schouppe (in De Zevende Dag) en Vlaams parlementslid Eric Van Rompuy (op Mise au Point (RTBF)).

De uitspraak van Leterme viel net samen met de Europees-Afrikaanse top in Lissabon. Bij zijn terugkeer uit Portugal schatte minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht de gevolgen in: "Stel dat Leterme momenteel eerste minister zou zijn, zou zulke uitspraak een boel problemen veroorzaken. Voor de Rwandese president Paul Kagame zou het allicht een reden zijn om elk contact met de Belgische premier te verbreken. Wellicht had Leterme niet de bedoeling de Rwandese genocide te banaliseren." Europees Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking Louis Michel sprak van geschokte reacties bij Afrikaanse delegaties.[24]

De verkoop van Fortis[bewerken]

Halverwege december 2008 raakte Leterme en een paar dagen later ook andere leden van zijn regering (Jo Vandeurzen en Didier Reynders) in opspraak rond mogelijke beïnvloeding van het gerecht bij een rechtszaak waarbij de opdelingstransacties van Fortis van 3,5 en 6 oktober werden aangevochten. De positie van Leterme leek op 18 december onhoudbaar na het openbaar maken van een brief van de voorzitter van het Hof van Cassatie aan Kamervoorzitter Herman Van Rompuy. Na een urenlange vergadering van het kernkabinet meldde de regering, vroeg in de ochtend van 19 december, dat geen enkele minister ontslag nam.[25] Later op de dag nam minister van Justitie Vandeurzen toch ontslag. Leterme bood enkele uren later aan de koning het ontslag van zijn kabinet aan [9], nadat de 6 bladzijden lange nota [10] van de eerste voorzitter van het Hof van Cassatie Ghislain Londers bekend werd gemaakt. In dit rapport werd de stelling van de voorzitter van het Hof van Cassatie onderbouwd met vermoedens en aanwijzingen (maar geen juridisch bewijs) dat er een poging tot schending tegen de scheiding der machten werd gepleegd[26]. Het ontslag van de regering Leterme werd dan op 22 december 2008 door de koning aanvaard en ex-premier en minister van staat Wilfried Martens werd als verkenner op pad gestuurd.[27]

Privéleven[bewerken]

Yves Leterme is gehuwd en heeft drie kinderen. Zijn vader heeft het Frans als moedertaal.[28]

Hij is sinds zijn jeugdjaren supporter van voetbalclub Standard Luik.

Onderscheidingen[bewerken]

Overzicht politieke loopbaan[bewerken]

Overzicht deelname politieke verkiezingen[bewerken]

  • Gemeenteraad en schepencollege Ieper - verkiezingen 1994
  • Kamer van Volksvertegenwoordigers 1997 - eerste opvolger - neemt zitting in juni 1997 in opvolging van Paul Breyne
  • Kamer van volksvertegenwoordigers - verkiezingen 1999 - verkozen
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 18 mei 2003 - 2e plaats kieskring West-Vlaanderen - CD&V - verkozen - stopt mandaat na de verkiezing van 13 juni 2004
  • Vlaams parlement 13 juni 2004 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - CD&V-N-VA - verkozen - stopt mandaat na de verkiezing van 10 juni 2007
  • Gemeenteraad 8 oktober 2006 - Ieper - 31e plaats - CD&V-N-VA - verkozen
  • Provincieraad West-Vlaanderen 8 oktober 2006 - 6e plaats district Ieper - CD&V-N-VA - verkozen - beslist niet te zetelen
  • Senaat 10 juni 2007 - kieskring Vlaanderen - CD&V-N-VA - verkozen
  • Europees parlement 7 juni 2009 - 1e opvolger kieskring Vlaanderen - CD&V -
  • Vlaams parlement 7 juni 2009 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - CD&V - verkozen - beslist niet te zetelen
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 13 juni 2010 - 1e plaats kieskring West-Vlaanderen - CD&V - verkozen
  • Gemeenteraad Ieper - verkiezingen 14 oktober 2012 - verkozen

Kwartierstaat[bewerken]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
32. Charles Louis Joseph Leterme
(1784-1843)
 
 
 
 
 
 
 
16. Modeste Marie Amand Leterme
(1826-1872)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
33. Rosalie Adélaïde Desbonnet
(1785-1839)
 
 
 
 
 
 
 
8. Charles Louis Leterme
(1857-1923)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
34. Pierre Jean Vanraes
(1776-1853)
 
 
 
 
 
 
 
17. Marie Rose Vanraes
(1817-1866)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
35. Angélique Josèphe Dieryck
(1778-1853)
 
 
 
 
 
 
 
4. Désiré Henri Leterme
(1896-1964)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
36. Jean-Baptiste Lemahieu
(1785-1846)
 
 
 
 
 
 
 
18. Louis Joseph Lemahieu
(1820-1885)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
37. Eléonore Josèphe Breyne
(1788-1841)
 
 
 
 
 
 
 
9. Marie Sylvie Lemahieu
(1860-1920)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
38. Plantefeve
 
 
 
 
 
 
 
19. Joséphine Josèphe Plantefeve
(1824-1867)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
39. ?
 
 
 
 
 
 
 
2. Georges André Leterme
(°1930)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
40. Warlop
 
 
 
 
 
 
 
20. Ernest André Warlop
(1833-1909)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
41. ?
 
 
 
 
 
 
 
10. Constantin Joseph Warlop
(1862-1931)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
42. André Louis Joseph Delbecque
(1781-18??)
 
 
 
 
 
 
 
21. Adèle Eugenie Delbecque
(1830-?)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
43. Marie-Thérèse Josèphe Julie Dannesse
(1788-18??)
 
 
 
 
 
 
 
5. Yvonne Mathilde Warlop
(1903-1997)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
44. Pierre Augustin Vandermarliere
(1788-1847)
 
 
 
 
 
 
 
22. Ivo Charles François Vandermarliere
(1816-1888)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
45. Colette Seraphine Josephe Craye
(1782-1825)
 
 
 
 
 
 
 
11. Clemence Sylvie Vandermarliere
(1863-19??)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
46. Pierre Joseph Fauquenoit
(1798-1864)
 
 
 
 
 
 
 
23. Cathérine Rose Fauquenoit
(1830-1903)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
47. Eugénie Josèphe Mahieu
(1806-1870)
 
 
 
 
 
 
 
1. Yves Leterme
(°1960)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
48. Bouchaert
 
 
 
 
 
 
 
24. Bouchaert
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
49. ?
 
 
 
 
 
 
 
12. Bouchaert
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. ?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
6. Camille Joseph Bouchaert
(1907-1991)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. ?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
13. ?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. ?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. Eliana Helena Bouchaert
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
56. Jean Vanneste
(1805-1895)
 
 
 
 
 
 
 
28. Jean-Baptiste Vanneste
(1836-1894)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
57. Barbara Coleta Verlinde
(1812-1885)
 
 
 
 
 
 
 
14. Bernard Vanneste
(1861-1942)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
58. Joseph François Debrabandere
(1800-1875)
 
 
 
 
 
 
 
29. Sophie Amélie Debrabandere
(1833-1900)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
59. Regina Sophie Vanhee
(1802-1874)
 
 
 
 
 
 
 
7. Rachel Magdalena Vanneste
(1908-1993)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
60. Augustine Joseph Verbeke
(1798-1847)
 
 
 
 
 
 
 
30. Eugène Bernard Verbeke
(1826-1905)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
61. Amelié Françoise Constantina Vanacker
(1800-1855)
 
 
 
 
 
 
 
15. Maria Stephania Verbeke
(1864-1930)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
62. Bernard Ignace Caloine
(1799-1850)
 
 
 
 
 
 
 
31. Catharina Rosa Caloine
(1830-1876)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
63. Séraphine Françoise Ghesquiere
(1792-1838)
 
 
 
 
 
 

[bron?]

Externe links[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Yves Leterme.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Leterme II legt eed af
  2. http://elections2007.belgium.be
  3. Terugkeer naar de toekomst
  4. Leterme brengt tussentijds verslag uit aan de koning
  5. Verklaring 17 augustus 2007
  6. Leterme opnieuw formateur
  7. Leterme krijgt hulp van Van Rompuy
  8. Het Laatste Nieuws zaterdag 1 december 2007
  9. a b "Leterme dient ontslag kabinet in" NU.nl, 19 december 2008
  10. a b "LETTERLIJK: De nota van het Hof van Cassatie" deredactie.be, 19 december 2008
  11. Leterme biedt ontslag aan van regering
  12. Yves Leterme twee jaar langer bij OESO. Het Nieuwsblad (12 november 2013) Geraadpleegd op 12 november 2013
  13. Leterme wil geen ontslagvergoeding, Het Nieuwsblad, 13 september 2011
  14. Yves Leterme lijsttrekker kartellijst CD&V-N-VA. Het Nieuwsblad (30 januari 2012) Geraadpleegd op 8 februari 2012
  15. Yves Leterme verlaat OESO voor topjob bij IDEA. deredactie.be (2 april 2014) Geraadpleegd op 2 april 2014
  16. Leterme verlaat de Oeso voor nieuwe uitdaging. De Standaard (2 april 2014) Geraadpleegd op 2 april 2014
  17. Libération 18-08-2006
  18. Het Nieuwsblad, 18-08-2006
  19. Het Nieuwsblad, 22-08-2006
  20. De Standaard, 22-08-2006
  21. Verslag (in het Frans) van het RTBF-journaal (via Wayback Machine).
  22. YouTube
  23. Leterme kop van Jut in RTBF-journaal, Het Nieuwsblad, 22 juli 2007
  24. Leterme en de Franstaligen, komt dat ooit nog goed?, De Standaard, 10 dec 2007
  25. Premier én kabinet regeren voort ondanks Fortis-affaire, De Morgen, 19 december 2008
  26. Alle publieke brieven en documenten in de nasleep van het Fortis-arrest
  27. Wilfried Martens benoemd tot verkenner
  28. Humo sprak met de ouders van Yves Leterme
  29. [1]
Voorganger:
Stefaan De Clerck
Partijvoorzitter van de CD&V
2003-2004
Opvolger:
Jo Vandeurzen

Voorganger:
Jef Tavernier
Vlaams minister van Landbouw en Zeevisserij
2004-2007
Opvolger:
Kris Peeters

Voorganger:
Bart Somers
Minister-president van Vlaanderen
2004-2007
Opvolger:
Kris Peeters

Minister van Institutionele Hervormingen
2007-2008
Opvolger:
Jo Vandeurzen

Voorganger:
Freya Van den Bossche
Minister van Begroting
2007-2008
Opvolger:
Guy Vanhengel

Voorganger:
Renaat Landuyt
Minister van Mobiliteit
2007-2008
Opvolger:
Etienne Schouppe

Voorganger:
Guy Verhofstadt
Premier van België
2008
Opvolger:
Herman Van Rompuy

Voorganger:
Karel De Gucht
Minister van Buitenlandse Zaken
2009
Opvolger:
Steven Vanackere

Voorganger:
Herman Van Rompuy
Premier van België
2009-2011
Opvolger:
Elio Di Rupo