Pierre Harmel
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Pierre Harmel | ||||
 |
||||
| Geboren | 16 maart 1911 Ukkel |
|||
| Gestorven | 15 november 2009 Brussel |
|||
| Politieke partij | PSC | |||
| Religie | Rooms-katholiek | |||
 54ste Premier van België |
||||
| Aangetreden | 28 juli 1965 | |||
| Einde termijn | 19 maart 1966 | |||
| Voorganger | Théo Lefèvre | |||
| Opvolger | Paul Vanden Boeynants | |||
|
||||
Pierre Charles José Marie graaf Harmel (Ukkel, 16 maart 1911 - Brussel, 15 november 2009) was een politicus en eerste minister van België. Van 1965 tot 1966 was Harmel eerste minister in een regering tussen de PSC/CVP en de socialisten. Zelf was hij PSC'er. Hij is ook nog minister van buitenlandse zaken geweest. Tijdens dit ministerschap kwam de zogenaamde Harmel-doctrine naar boven. Deze veranderde het beleid van de NAVO en pleitte voor een sterke defensie gekoppeld aan stabiele relaties met het Oostblok.
Tussen 1973 en 1977 was Harmel voorzitter van de Senaat.
Op 20 februari 1973 werd Harmel benoemd tot Minister van Staat. In 1991 verleende koning Boudewijn hem de titel van graaf.
Hij overleed op 15 november 2009, op 98-jarige leeftijd.[1]
Externe links [bewerken]
- Pierre Harmel
- Biografie ex-premier Pierre Harmel (1911-2009), Het Laatste Nieuws
| Voorganger: Théo Lefèvre |
Premier van België 1965-1966 |
Opvolger: Paul Vanden Boeynants |
| Voorganger: Léon Mundeleer |
Minister van Openbaar Onderwijs 1950-1954 |
Opvolger: Leo Collard |
| Voorganger: Albert Lilar |
Minister van Justitie 1958 |
Opvolger: Laurent Merchiers |
| Voorganger: Charles Moureaux |
Minister van Openbaar Onderwijs 1960-1961 |
Opvolger: Victor Larock |
| Voorganger: Paul-Henri Spaak |
Minister van Buitenlandse Zaken 1966-1973 |
Opvolger: Renaat Van Elslande |
| Voorganger: Paul Struye |
Voorzitter van de Senaat 1973-1977 |
Opvolger: Robert Vandekerckhove |
Bronnen, noten en/of referenties
|
