Leo Tindemans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Leo Tindemans
Leo Tindemans (2006).jpg
Geboren 16 april 1922
Zwijndrecht
Flag of Belgium.svg 58ste Premier van België Flag of Belgium.svg
Aangetreden 25 april 1974
Einde termijn 20 oktober 1978
Voorganger Edmond Leburton
Opvolger Paul Vanden Boeynants
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Leonard Clemence (Leo) Tindemans (Zwijndrecht, 16 april 1922) is een Belgisch politicus en Minister van Staat. Hij was eerste minister (CVP) van twee regeringen in België (periode van 25 april 1974 tot 20 oktober 1978) en behaalde het grootste aantal voorkeurstemmen ooit tijdens de Europese verkiezingen van 1979.

Inhoud

[bewerken] Opleiding

Leo Tindemans, een eenvoudige jongeman uit Burcht, studeerde tijdens de oorlogsjaren handelswetenschappen in Antwerpen (Sint-Ignatius Instituut) en na de oorlog economie aan de Gentse universiteit. Hij is licentiaat in de handels- en consulaire wetenschappen, in de economische wetenschappen en in de politieke en sociale wetenschappen. Hij was al Kamerlid toen hij in Leuven ook nog een licentie politieke wetenschappen behaalde en is thans professor emeritus bij de Katholieke Universiteit Leuven.

[bewerken] Politieke loopbaan

Leo Tindemans in 1977

Als naaste medewerker van CVP-kopstukken Theo Lefèvre, Paul Vanden Boeynants en Robert Houben was Tindemans al geruime tijd betrokken bij de politieke besluitvorming en de Vlaams-Waalse problemen, toen hij in 1968 minister van Communautaire Betrekkingen werd. In die functie lag hij aan de basis van de oprichting van gemeenschappen en gewesten, waarmee België afscheid nam van de eenheidsstaat. Zijn ster rees snel en door een groot aantal voorkeurstemmen werd hij in 1974 gevraagd een regering samen te stellen van een minderheidskabinet van christendemocraten en liberalen. Enkele maanden later werd de regering aangevuld met de Rassemblement Wallon. In 1977 viel de regering en na de vervroegde verkiezingen wist Tindemans een regering van christendemocraten, socialisten en regionalisten op de been te brengen. De Volksunie en het FDF droegen voor het eerst regeringsverantwoordelijkheid, in een poging een oplossing te vinden voor de Vlaams-Waalse tegenstellingen binnen België. De partijen wisten na lang onderhandelen een akkoord te bereiken over een staatshervorming, het zogenaamde Egmontpact. Met name aan Vlaamse kant riep dit echter bijzonder veel weerstand op, niet alleen bij de Volksunie maar ook in Tindemans' eigen CVP. Een heikel punt voor de achterban in met name de rand rond Brussel bleek het inschrijvingsrecht voor Franstaligen in Brussel, in ruil voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Als ook de Raad van State in een spoedadvies kritisch was over een aantal punten van het ingewikkelde en veelomvattende akkoord, wilden de Vlaamse partijvoorzitters opnieuw onderhandelen, maar de Franstaligen weigerden resoluut. Tindemans kondigde daarop op 11 oktober 1978 in de Kamer onverwacht en met gevoel voor dramatiek het ontslag van de regering aan met de legendarische woorden:

"Voor mij is de grondwet geen vodje papier. Het is genoeg. Ik ga naar de koning."

Hij nam het namelijk niet dat de partijvoorzitters (Martens-Van Miert-Cools-Nothomb-Schiltz) hem tegen het advies van de Raad van State in het Egmontpact wilden opleggen.

In 1981 kreeg hij de portefeuille van buitenlandse zaken. In 1988 verliet hij de nationale politiek en koos hij voor het Europese parlement.

Tindemans verliet de actieve politiek in 1999. In 2003 droeg hij een deel van zijn persoonlijk archief over aan het Katholiek Documentatie- en Onderzoekscentrum.

[bewerken] Verkiezingen

Tussen Tindemans en de kiezer klikte het meteen. Zijn populariteit stoelde op ernst, zijn politieke rechtlijnigheid en de kracht van zijn overtuiging. Het televisiemedium speelde daarin een grote rol. Met zijn steile electorale opgang (in 1974 82.000 stemmen in het arrondissement Antwerpen in 1977 134.000 en in 1978 139.000) plaatste hij alle commentatoren voor raadsels. Charisma is de meest gebruikte kwalificatie. Voor de Europese verkiezingen van 1979 stemden 983.000 Vlamingen, onder wie 160.000 Antwerpenaren op zijn naam. Hij is daarmee nog altijd Belgisch recordhouder aller tijden inzake voorkeurstemmen. Tindemans was een typische vertegenwoordiger van een volkspartij: arbeider en intellectueel konden zich in hem herkennen.

Paul Vanden Boeynants noemde hem ooit "te geleerd voor de politiek" en maakte een grove vergissing met zijn voorspelling: "Leo haalt nooit vijfduizend stemmen"[bron?].

[bewerken] Onderscheidingen

Sinds 1992 is hij Minister van Staat.

Hij is doctor honoris causa van

Hij ontving onder meer volgende prijzen:

[bewerken] Bibliografie

[bewerken] In populaire cultuur

[bewerken] Externe link

[bewerken] Uitspraak

Sound luister (info·uitleg)

Voorganger:
nieuw		 Minister van Communautaire Betrekkingen
1968-1972		 Opvolger:
Jef Ramaekers
Voorganger:
Charles Héger		 Minister van Landbouw
1972-1973		 Opvolger:
Albert Lavens
Voorganger:
Charles Hanin		 Minister van Middenstand
1972-1973		 Opvolger:
Léon Hannotte
Vice-eersteminister
1973-1974
Voorganger:
Frank Van Acker		 Minister van Begroting
1973-1974		 Opvolger:
Gaston Geens
Voorganger:
Edmond Leburton		 Belgisch premier
1974-1978		 Opvolger:
Paul Vanden Boeynants
Voorganger:
Wilfried Martens		 Partijvoorzitter van de CVP
1979-1981		 Opvolger:
Frank Swaelen
Voorganger:
Charles-Ferdinand Nothomb		 Minister van Buitenlandse Zaken
1981-1989		 Opvolger:
Mark Eyskens
Wikiquote Wikiquote heeft een collectie citaten gerelateerd aan Leo Tindemans.
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Leo_Tindemans"
Persoonlijke instellingen
Naamruimten
Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen