Elio Di Rupo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Elio Di Rupo
Elio Di Rupo PES-Kongress 2014.jpg
Geboren Morlanwelz, 18 juli 1951
Vorming Chemie
Partij PS
Vlag van België Premier van België Vlag van België
Aangetreden 6 december 2011
Einde termijn 11 oktober 2014
Regering Di Rupo
Monarch Albert II
Filip
Voorganger Yves Leterme
Opvolger Charles Michel
Federaal vicepremier
Aangetreden 23 januari 1994
Einde termijn 12 juli 1999
Regering Dehaene I
Dehaene II
Voorganger Guy Coëme
Opvolger Laurette Onkelinx
Federaal minister van Economische Zaken
Aangetreden 23 juni 1995
Einde termijn 12 juli 1999
Regering Dehaene II
Voorganger Melchior Wathelet
Opvolger Rudy Demotte
Federaal minister van Buitenlandse Handel
Aangetreden 19 juni 1998
Einde termijn 12 juli 1999
Regering Dehaene II
Voorganger Philippe Maystadt
Opvolger Pierre Chevalier (als staatssecretaris voor Buitenlandse Handel)
Federaal minister van Telecommunicatie
Aangetreden 23 juni 1995
Einde termijn 12 juli 1999
Regering Dehaene II
Voorganger Elio Di Rupo (als minister van Verkeer en Overheidsbedrijven)
Opvolger Rik Daems (als minister van Telecommunicatie en Overheidsbedrijven)
Federaal minister van Communicatie en Overheidsbedrijven
Aangetreden 23 januari 1994
Einde termijn 23 juni 1995
Regering Dehaene I
Voorganger Guy Coëme
Opvolger Michel Daerden (als minister van Verkeer)
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek
Elio Di Rupo
Afbeelding gewenst
9de minister-president van Wallonië
Aangetreden 15 juli 1999
Einde termijn 4 april 2000
Regering Di Rupo I
Voorganger Robert Collignon
Opvolger Jean-Claude Van Cauwenberghe
12de minister-president van Wallonië
Aangetreden 6 oktober 2005
Einde termijn 20 juli 2007
Regering Di Rupo II
Voorganger André Antoine (ad interim)
Opvolger Rudy Demotte
Functies
1994 Franse Gemeenschapsminister van Onderwijs en het Audiovisuele
1993-1994 Franse Gemeenschapsminister van Onderwijs, het Audiovisuele en Ambtenarenzaken
1992-1993 Franse Gemeenschapsminister van Onderwijs
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Elio Di Rupo (Morlanwelz, 18 juli 1951) is een Belgische politicus van de Parti Socialiste (PS). Van 6 december 2011 tot 11 oktober 2014 was hij premier van België.

Achtergrond, opleiding en eerste politieke stappen

Di Rupo is de jongste zoon van Italiaanse immigranten. Zijn ouders zijn afkomstig uit San Valentino in Abruzzo Citeriore in de regio Abruzzen. Elio is de enige van het gezin die in België geboren is; zijn broers en zussen werden allen in Italië geboren. Toen hij een jaar oud was, overleed zijn vader en moest zijn moeder alleen voor de zeven kinderen zorgen. Om financiële redenen werden drie kinderen in een nabijgelegen weeshuis geplaatst. Zijn jeugd bracht Di Rupo door in Morlanwelz.

Hij kwam voor het eerst in contact met de socialistische beweging tijdens zijn studies in Bergen, waar hij eerst een licentiaatsdiploma en vervolgens (in 1978) een doctoraat in de scheikunde behaalde, met als titel De studie van het reactieve sinteren van zirkonium- en aluminiumoxide-alfa. Hij trok naar de Universiteit van Leeds (Verenigd Koninkrijk), waar hij werkte van 1977 tot 1978.[1]

In 1977 werd hij lid van de jongerenafdeling van de PS. Zijn eerste politiek mandaat kwam er in 1982, toen hij gemeenteraadslid van Bergen werd (tot 1985, opnieuw van 1988 tot 2000). In 1986 werd hij in die stad schepen voor Gezondheid, Stadsvernieuwing en Sociale zaken. Op professioneel vlak werd Di Rupo intussen kabinetsmedewerker en vervolgens adjunct-kabinetschef van toenmalig minister van het Waals Gewest van Begroting en Energie Philippe Busquin (1981-1985) en hoofdinspecteur bij de energie-inspectie van het ministerie van het Waals Gewest. Rond die periode werkte Di Rupo ook op het kabinet van Jean-Maurice Dehousse.

Politieke carrière

In 1987 kwam zijn nationale politieke doorbraak. Hij werd verkozen als lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, om twee jaar later over te stappen naar het Europees Parlement.

In 1988 haalde Di Rupo het meeste aantal voorkeurstemmen in Bergen. Desondanks bleef hij toch schepen onder burgemeester Maurice Lafosse. In 2000 volgde hij Lafosse op als burgemeester.[2]

In 1991 werd Di Rupo tot senator verkozen, maar kort daarna (1992) nam hij in de regering van de Franse Gemeenschap zijn eerste ministerfunctie op met Onderwijs en later ook Media onder zijn bevoegdheid. Na het ontslag van Guy Coëme, die in het Agustaschandaal werd genoemd, stapte Di Rupo in 1994 over naar de federale regering als vicepremier en minister van Verkeer en Overheidsbedrijven als opvolger van Guy Coëme. Na de verkiezingen van 1995 bleef hij vicepremier en werd hij minister van Economie en Telecommunicatie. Vanaf dat jaar was hij terug volksvertegenwoordiger, maar dit mandaat werd enkele keren onderbroken.

In de nasleep van de zaak-Dutroux werd Di Rupo valselijk beschuldigd van pedoseksualiteit door Olivier Trusgnach.[3]. Toenmalig premier Jean-Luc Dehaene zou hem dan gevraagd hebben af te treden.[4] De beschuldiging bleek later verzonnen.

Partijvoorzitter

Na de federale en regionale verkiezingen van juni 1999, waarbij mede door de dioxinecrisis de christendemocraten zware verliezen leden, voerde Di Rupo mee de onderhandelingen met de Vlaamse socialisten van de sp.a, de liberalen en de groenen voor de vorming van een "paarsgroene" coalitie. Zelf nam hij de functie van minister-president van het Waals Gewest op, maar reeds in oktober van dat jaar verkozen de partijleden hem tot partijvoorzitter (als opvolger van Philippe Busquin) en in april 2000 werd hij als minister-president opgevolgd door Jean-Claude Van Cauwenberghe. In 2002 kreeg Di Rupo de eretitel Minister van Staat. Ook is hij ridder in de Leopoldsorde.

Als pas verkozen partijvoorzitter was Di Rupo genoodzaakt bij de PS een generatiewissel door te voeren en een nieuwe koers te zoeken. Bij de federale en regionale verkiezingen van 1995 en 1999 kreeg de PS zware klappen, onder meer door de corruptieschandalen van de jaren 90 (met name Agusta en UNIOP) waarbij vooraanstaande PS-politici betrokken waren. De PS was sinds 1988 onafgebroken aan de macht (zowel regionaal als federaal), maar de liberale PRL (nu MR) werd bij de verkiezingen in 1999 ongeveer even groot. Daarnaast groeide Ecolo tot een belangrijke politieke formatie uit. Di Rupo besefte dat drastische actie nodig is om de positie van de PS te herstellen. Onder meer met zijn "Contrat d'avenir pour la Wallonie" en een nieuwe generatie partijkopstukken waaronder Marie Arena probeerde hij de linkse krachten in Wallonië rond zich te verenigen. Met succes, want in de federale verkiezingen van 2003 bereikte de PS opnieuw het electorale niveau van 1991 en liet ze de MR ver achter zich. Bij de regionale verkiezingen van 2004 werd ze bovendien ook in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest opnieuw de grootste partij.

Di Rupo wisselde na 2004 de liberale coalitiepartner in voor de christendemocraten, zowel in het het Waals Gewest, de Franse Gemeenschap als het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (in Brussel uitgebreid met Ecolo). Daardoor ontstonden coalities die afwijken van de zittende federale coalitie.

In oktober 2005 werd Di Rupo opnieuw minister-president van het Waals gewest, nadat Jean-Claude Van Cauwenberghe ontslag nam onder druk van beschuldigingen in een zaak van belangenverstrengeling. De combinatie van een ministerambt met het partijvoorzitterschap is in de Belgische politiek ongebruikelijk en een bijzondere machtsconcentratie, aangezien partijvoorzitters in de praktijk een invloedrijke rol spelen op zowel het regionale als het federale politieke niveau. Bij zijn aantreden beklemtoonde Di Rupo werk te zullen maken van het wegwerken van politieke normvervaging en corruptie, die de partij opnieuw teistert.

Omdat een combinatie van het burgemeesterschap met een ministerfunctie wettelijk verboden is, liet Di Rupo zich vervangen als burgemeester van de stad Bergen (waar hij in 2000 was aangetreden). Voorts nam hij ook ontslag uit de raad van bestuur van Dexia en Ethias. De tantièmes en het presentiegeld voor de bestuurdersmandaten bij Dexia werden rechtstreeks aan de stichting van openbaar nut "Franz Aubry" gestort.

In juli 2007 nam Di Rupo ontslag als minister-president na zijn herverkiezing als partijvoorzitter. De Waalse politicus Rudy Demotte volgde hem op als minister-president van het Waalse Gewest.

Eerste minister

In juni 2010 won de PS overtuigend de federale verkiezingen in Wallonië en in juli 2010 werd Di Rupo door de koning tot preformateur benoemd. Hij slaagde er niet in om een akkoord te bereiken en gaf na de zomer zijn opdracht terug aan de koning. Bij de aanslepende regeringsonderhandelingen werd hij op 16 mei 2011 door Koning Albert II tot formateur benoemd met de opdracht elk initiatief te nemen om een federale regering te vormen. Nadat N-VA afhaakte, lukte het hem om een meerderheid te vormen voor een programma voor een nieuwe federale regering. Naar zijn steevast gedragen vlinderdas wordt de overeenkomst die Di Rupo na schier eindeloze onderhandelingen eind november wist te sluiten het vlinderakkoord genoemd. Op 5 december 2011 werd hij premier van België in opvolging van Yves Leterme. Het nieuwe kabinet werd op 6 december beëdigd.

Als Franstalige nam Elio Di Rupo lessen Nederlands, maar desondanks was zijn kennis van de taal vaak onderwerp van kritiek.[5]

Na het premierschap

Nadat de regering-Michel in oktober 2014 de eed aflegde, nam Di Rupo zijn functies als burgemeester van Bergen en partijvoorzitter opnieuw op.

Persoonlijk

Als een van de eerste hoge Belgische politici is Di Rupo open over zijn homoseksualiteit. Elio Di Rupo is vrijmetselaar en Rome-kenner. Zijn favoriete Romeinse figuur is keizer Hadrianus.[bron?]

Zie ook

Externe link

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Guy Coëme
Federaal vice-eersteminister
1994-1999
Opvolger:
Laurette Onkelinx
Voorganger:
Guy Coëme
Federaal minister van Verkeer en Overheidsbedrijven
1994-1995
Opvolger:
Michel Daerden
Voorganger:
Melchior Wathelet
Federaal minister van Economische Zaken
1995-1999
Opvolger:
Rudy Demotte
Voorganger:
Philippe Maystadt
Federaal minister van Buitenlandse Handel
1998-1999
Opvolger:
Pierre Chevalier
Voorganger:
Elio Di Rupo
Federaal minister van Telecommunicatie
1995-1999
Opvolger:
Rik Daems
Voorganger:
Philippe Busquin
Partijvoorzitter van de PS
1999-2011
Opvolger:
Thierry Giet (ad interim)
Voorganger:
Robert Collignon
Waals minister-president
1999-2000
Opvolger:
Jean-Claude Van Cauwenberghe
Voorganger:
Maurice Lafosse
Burgemeester van Bergen
2001-
Voorganger:
Jean-Claude Van Cauwenberghe
Waals minister-president
2005-2007
Opvolger:
Rudy Demotte
Voorganger:
Yves Leterme
Premier van België
2011-2014
Opvolger:
Charles Michel
Leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeStrana SMER - Sociálna Demokracia (Smer) · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Juncker: Neven Mimica · Corina Crețu · Maroš Šefčovič · Frans Timmermans · Pierre Moscovici · Karmenu Vella · Vytenis Andriukaitis · Federica Mogherini
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico · Matteo Renzi · Joseph Muscat · Zoran Milanović · Stefan Löfven · Bohuslav Sobotka