Gaston Geens
| Gaston Geens | ||||
 Vlaanderen |
||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Partij | CD&V | |||
| Religie | Rooms-katholiek | |||
| 1ste Minister-president van Vlaanderen | ||||
| Aangetreden | 22 december 1981 | |||
| Einde termijn | 21 januari 1992 | |||
| Regering | Geens I Geens II Geens III Geens IV |
|||
| Voorganger | post gecreëerd | |||
| Opvolger | Luc Van den Brande | |||
| Vlaams Minister van Financiën en Begroting | ||||
| Aangetreden | 18 oktober 1988 | |||
| Einde termijn | 21 januari 1992 | |||
| Regering | Geens IV | |||
| Voorganger | Louis Waltniel | |||
| Opvolger | Wivina Demeester | |||
| Vlaams Minister van Werkgelegenheid | ||||
| Aangetreden | 22 december 1981 | |||
| Einde termijn | 3 februari 1988 | |||
| Regering | Geens I Geens II |
|||
| Voorganger | Geen | |||
| Opvolger | Theo Kelchtermans (als Vlaams minister van Tewerkstelling) | |||
| Vlaams Minister van Economie | ||||
| Aangetreden | 22 december 1981 | |||
| Einde termijn | 18 oktober 1988 | |||
| Regering | Geens I Geens II Geens III |
|||
| Voorganger | Geen | |||
| Opvolger | Norbert De Batselier | |||
|
||||
Gaston C.S.A. Geens (Kersbeek-Miskom, 10 juni 1931 - Winksele, 5 juni 2002) was een Vlaams politicus en de eerste minister-president van Vlaanderen.
Biografie [bewerken]
Gaston Geens behaalde aan de Katholieke Universiteit Leuven een doctoraat rechten en een licentie economie. Hij manifesteerde mee voor de terugkeer van Leopold III en deed mee met het verzet van de CVP tegen de onderwijspolitiek van Leo Collard (1954) onder de linkse regering Achille Van Acker IV (1954-1958). Geens noemde zichzelf een typisch partijproduct van de schoolstrijd. In 1954 werd hij lid van de CVP-Jongeren.
In 1961 behoorde hij - als eerst onderdirecteur en vervolgens directeur van de studiedienst CEPESS van de CVP - samen met Frank Swaelen en Leo Tindemans tot de think tank van de partij. In 1972 werd hij lid van het hoofdbestuur.
Op 11 oktober 1970 werd hij verkozen tot raadslid van Winksele voor de lijst Winksele Toekomst. Na de fusie in 1977 zetelde hij kort in de gemeenteraad van Herent voor de CVP.
Onder Leo Tindemans kreeg hij op 25 april 1974 de portefeuille van staatssecretaris van begroting en wetenschapsbeleid. Na de regeringswijziging in 1976 (noodzakelijk na de breuk in het Rassemblement Wallon) behield Geens zijn portefeuille, maar dan als volwaardig minister. Tijdens de stakingen die ABVV en ACV tegen het Egmontplan voerden, kondigde Tindemans vervroegde verkiezingen aan. Geens behaalde daarbij een persoonlijk succes met bijna 25.000 voorkeurstemmen. Hij werd minister van Financiën in de regering-Tindemans II. De regering Tindemans II zou echter vallen over het Egmontpact.
Geens behield zijn portefeuille in de overgangsregering Paul Vanden Boeynants. Geens bleef op financiën in de regeringen onder leiding van Wilfried Martens I en II, tijdens Martens III kreeg hij zijn vroegere post van begroting terug. In Martens IV bleef Geens minister van begroting maar werd hij daarbij ook adjunct-minister naast Willy Calewaert (onderwijs). Hij werd tevens voorzitter van de eerste echte Vlaamse deelregering in opvolging van zijn partijgenoot Rika De Backer.
In de korte regering van Mark Eyskens (van april tot september '81) behield hij deze functies.
Door de vervroegde verkiezingen werden de deelregeringen vroeger dan verwacht losgekoppeld van de nationale regering.
Eind december 1981 werd Geens, aangesteld tot minister-president (toen nog "voorzitter genoemd) van de eerste autonome Vlaamse Executieve.
Geens zal vooral herinnerd worden als de man die Vlaanderen officieel vorm gaf naast een nieuwe economische identiteit dito elan. Via de DIRV-campagne (Derde Industriële Revolutie in Vlaanderen), die als sluitstuk de Flanders Technology beurs had, werd Vlaanderen zelfzeker gepositioneerd. De eerste Flanders Technology (de "international" kwam er pas later bij) werd georganiseerd van 3 tot 7 mei 1983. Geens hield eraan verschillende actoren bij elkaar te brengen. De Flemish Aerospace Group (FLAG), het IMEC en de GIMV kwamen mee onder zijn impuls tot stand. Hij lanceerde de uitspraken: Wij zullen moeten bewijzen dat wij wat we zelf doen, beter doen, meestal verkeerd geciteerd als wat we zelf doen, doen we beter en het België met de twee snelheden (dit laatste onder grote consternatie van de andere gewesten).
Hij heeft ook in grote mate mee de basis gelegd voor een vernieuwd sociaal overleg in Vlaanderen. In 1998 werd hij benoemd tot minister van Staat. Gaston Geens overleed op zeventigjarige leeftijd thuis aan een hartstilstand.
Op 30 mei 2009 werd in Aarschot door premier Herman Van Rompuy een standbeeld van de politicus onthuld. Het werk is van de hand van Jan Rosseels en staat opgesteld in het centrum van de stad. Daarnaast werd ook de nieuwe laan in Heverlee aan het IMEC, en dit op initiatief van Burgemeester Louis Tobback, naar de eerste Vlaamse Minister President vernoemd.
|
Minister-president van Vlaanderen | .svg){kind=small} |
|---|---|---|
|
Gaston Geens · Luc Van den Brande · Patrick Dewael · Bart Somers · Yves Leterme · Kris Peeters |
||
| Voorganger: Leo Tindemans |
Staatssecretaris en Minister van Begroting 1974-1977 |
Opvolger: Mark Eyskens |
| Voorganger: Guy Spitaels |
Minister van Begroting 1980 |
Opvolger: Guy Mathot |
| Voorganger: Willy De Clercq |
Minister van Financiën 1977-1980 |
Opvolger: Robert Henrion |
| Vlaams Minister van Economie 1981-1988 |
Opvolger: Norbert De Batselier |
|
| Vlaams Minister van Werkgelegenheid 1981-1988 |
Opvolger: Theo Kelchtermans |
|
| Voorganger: Louis Waltniel |
Vlaams Minister van Financiën en Begroting 1988-1992 |
Opvolger: Wivina Demeester |
