Bert Anciaux
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.svg){kind=small}
Bert Jozef Herman Vic Anciaux 
uitspraak (info·uitleg) (Merksem, 11 september 1959) is een Vlaams politicus en gewezen minister.
Hij was voorzitter van de Volksunie en het boegbeeld van de politieke partij Spirit, later omgedoopt tot VlaamsProgressieven. VlaamsProgressieven werd op haar beurt weer omgedoopt tot Sociaal-Liberale Partij (SLP). Bert Anciaux was enkele malen minister, onder andere van juli 2004 tot juli 2009 in de Vlaamse regering.
Op 13 januari 2009 maakte hij zijn overstap naar de sp.a bekend.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
Bert Anciaux uitspraak (info·uitleg) werkte zijn secundaire schoolloopbaan af op het Klein Seminarie in Hoogstraten en studeerde later af als licentiaat in de rechten aan de Vrije Universiteit Brussel in 1984 en was gedurende tien jaar advocaat te Brussel. Hij is woonachtig te Neder-Over-Heembeek, een deelgemeente van de gemeente Brussel in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
[bewerken] Volksunie en ID21
Hij begon zijn politieke loopbaan bij de Volksunie (VU), waar zijn vader Vic Anciaux van 1979 tot in 1985 voorzitter van was. In 1987 werd hij Brussels gemeenteraadslid, vier jaar later provincieraadslid van de provincie Brabant. Hij was schepen in Brussel van 1992 tot 1995.
In 1992 werd hij partijvoorzitter van de Volksunie tot 1998. In 1995 werd hij senator, en bleef dat tot 1999.
In 1998 richtte hij n.a.v. de Witte Marsen en de crisis Dutroux de ideeëngroep ID21 op. Bert Anciaux werd alliantievoorzitter van VU&ID (1998-1999).
In 1999 werd Bert Anciaux verkozen als Europarlementslid, maar al gauw werd hij aangeduid als Vlaams Minister.
In de Vlaamse regering werd Bert Anciaux minister van Cultuur, Jeugd, Huisvesting, Stedelijk Beleid, Brusselse Aangelegenheden en Ontwikkelingssamenwerking. Bert Anciaux groeide uit tot een veelbesproken minister: gecontesteerd door sommigen, geprezen om zijn maatschappelijke bevlogenheid en hervormingsdurf door anderen. In zijn decreet van 10 juli 2001 'houdende het stimuleren van een kwalitatief en integraal lokaal cultuurbeleid' bepaalde hij dat privaatrechtelijke bibliotheken, waaronder ook de vrije openbare bibliotheken, voortaan niet meer gesubsidieerd zouden worden door de Vlaamse Gemeenschap en dus niet meer erkend werden. Hiermee maakte hij een einde aan het katholiek bibliotheekwezen dat in de jaren 1920 door priester Joris Baers was opgebouwd.
In 2009 stapte hij over naar sp.a waar hij veel tegenstanders (onder andere Freddy Willockx, Willy Claes en Louis Tobback) heeft wegens de plotse naamsverandering van sp.a die ondertussen alweer ongedaan gemaakt is.
[bewerken] Spirit en VlaamsProgressieven
Toen de Volksunie in 2001 uiteen viel, richtte Bert Anciaux met onder meer Els Van Weert en Geert Lambert, Spirit op, een links-liberale partij die ontstond uit de Toekomstgroep, een afscheuring uit de Volksunie voornamelijk bestaande uit iD21- en Volksunieleden. In 2002 stapte Bert Anciaux om persoonlijke redenen op als minister, waarbij Paul Van Grembergen zijn functie overnam.
Als voortrekkers van het verkiezingskartel sp.a-Spirit in 2003, behaalde de tandem Stevaert-Anciaux een spectaculaire verkiezingsoverwinning. Bert Anciaux behaalde van op een tweede plaats op de senaatslijst meer dan 212.000 voorkeurstemmen.
Bij de federale verkiezingen in 2003 werd hij Minister van Mobiliteit en Sociale Economie in de federale regering-Verhofstadt II. De veralgemeende invoering van een zone 30 in de omgeving van scholen vindt hij zelf zijn mooiste verwezenlijking op het vlak van de verkeersveiligheid.
Na de Vlaamse verkiezingen van 13 juni 2004, stapte hij over naar de Vlaamse regering waar hij zijn oude post als minister terug opnam, met de bevoegdheden Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel.
Bij de senaatsverkiezingen in 2007 behaalde hij samen met Geert Lambert twee zetels[1] op de kartellijst sp.a-spirit. Aangezien hij verkoos Vlaams Minister te blijven ging zijn zetel naar opvolgster Myriam Vanlerberghe.
[bewerken] Onafhankelijke en sp.a-lid
Nadat het partijbestuur van de VlaamsProgressieven in november 2008 zich uitsprak voor een links-liberale koers, desnoods onafhankelijk van kartelpartner sp.a, en het voorstel van Anciaux om een "progressief project"[2] aan te gaan door beide kartelpartners in een nieuwe partij te doen opgaan werd weggestemd (68% tegen 32%) verlieten eerst massaal Anciaux' geestesverwanten de partij; Anciaux zelf volgde op 4 december 2008. Hij bleef als minister zetelen, net als de Vlaams Parlementsleden die uit de partij stapten, als onafhankelijke binnen het kartel sp.a-spirit. Op 12 januari 2009 maakte hij na onderhandelingen met sp.a-voorzitster Caroline Gennez zijn overstap naar de verruimde en daarom herdoopte sp.a, kenbaar. Hij gaf nog mee dat alles waarop hij hoopte om een overstap te doen, is gerealiseerd en wilde werken aan een nieuw Vlaams, sociaal en democratisch project.[3] Bij sp.a-kopstukken[4] lokt zijn komst en als eigengereid ervaren optreden, alsmede de naamswijziging van 'hun' partij, heftige kritiek uit. De naamswijziging werd daarop teruggedraaid. Bij de verkiezingen van 2009 kreeg Anciaux de laatste plaats aangeboden op de Europese lijst, ondanks zijn 71.919 voorkeurstemmen kon hij de nuttige volgorde niet breken.
Eind februari 2010 raakte bekend dat Anciaux start met een advocatenkantoor dat vooral mikt op consultancy. Voor zijn politieke carrière was hij al tien jaar advocaat te Brussel met specialiteit straf- en jeugdzaken.
Bij de verkiezingen van 13 juni 2010 stond hij op de senaatslijst van sp.a op de derde plaats, en werd verkozen.
Eind oktober 2011 deelde Anciaux mee dat hij van plan is te doctoren aan de VUB over "plaatselijke zelforganisaties op basis van etnisch culturele diversiteit meer in het bijzonder over emancipatie en empowerment". [5]
[bewerken] Familie en gezin
Vader Vic Anciaux was een Volksunie-boegbeeld: voorzitter en later staatssecretaris in een federale regering. Zijn echtgenote Marie-Paule Quix die in het Brussels Parlement zetelt behoort tot dezelfde politieke kringen. Berts vrouw Damienne Tant ("ons Damienne"), onderwijzeres, is ook politiek actief. Zij allen volgden Berts uittreden uit de VlaamsProgressieven.
Ook zijn broers Roel, Koen en Jan Anciaux zijn of politiek actief: Roel binnen de VlaamsProgressieven in Meise en zetelend als provincieraadslid in de provincie Vlaams-Brabant, Koen als schepen van de Open Vld in Mechelen, Jan als raadslid voor sp.a-VlaamsProgressieven in Vilvoorde. De laatste maakte begin 2011 de overstap naar N-VA.[6]
[bewerken] Trivia
- 2008: Nederlandse koninklijke onderscheiding ‘Ridder Grootkruis in de orde van Oranje-Nassau’.
[bewerken] Publicaties (politieke boeken/manifesten)
- 1992: De Vergeten Vernieuwing
- 1997: Kinderen van de Hoop. Uitnodiging aan de durvers
- 1999: Alles in Beweging
- 2002: De verrijkte samenleving
- 2009: De pijn van een politicus
[bewerken] Externe links
Noten
|
| Voorganger: Jaak Gabriëls |
Partijvoorzitter van de VU 1992-1998 |
Opvolger: Patrik Vankrunkelsven |
| Voorganger: Hugo Weckx |
Vlaams Minister van Cultuur 1999-2002 |
Opvolger: Paul Van Grembergen |
| Voorganger: Leo Peeters |
Vlaams Minister van Huisvesting 1999-2000 |
Opvolger: Johan Sauwens |
| Voorganger: Laurette Onkelinx |
Minister van Mobiliteit 2003-2004 |
Opvolger: Renaat Landuyt |
| Voorganger: Johan Vande Lanotte |
Minister van Sociale Economie 2003-2004 |
Opvolger: Els Van Weert |
| Voorganger: Paul Van Grembergen |
Vlaams Minister van Cultuur 2004-2009 |
Opvolger: Joke Schauvliege |
