Tiananmenprotest

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tiananmenprotest
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 六四事件
Vereenvoudigd 六四事件
Hanyu pinyin Liùsì shìjiàn
Jyutping (Standaardkantonees) luk6 sei3 si6 gin6
Zhuyin ㄌㄧㄡˋ ㄙˋ ㄕˋ ㄐㄧㄢˋ
Mindongyu Lĕ̤k-sé Sê̤ṳ-giông
Zhuang Loegseiq Saehgienh
Letterlijke vertaling 4 juli, incident
Andere benamingen Tiān'ānmén guǎngchǎng kàngyì,
天安門廣場抗議
(Tiananmenprotest)

Bājiǔ mínyùn,
八九民運
(Volksdemonstratie van 1989)
Tiananmenprotest
Het Plein van de Hemelse Vrede of Tiananmenplein, het centrum van de protesten
Het Plein van de Hemelse Vrede of Tiananmenplein, het centrum van de protesten
Plaats Plein van de Hemelse Vrede (Peking) en 400 andere plaatsen in China
Periode april-juni 1989
Protesterende partij(en) Chinese bevolking, voornamelijk studenten, intellectuelen en fabrieksarbeiders
Doel(en) Economische en politieke hervormingen
Resultaat Bloedig ingrijpen door het Volksbevrijdingsleger
Doden 300-3000

Het Tiananmenprotest was een studentenprotest op de avond van 4 juni 1989 op het Plein van de Hemelse Vrede (Tiananmenplein) in Peking (China). Er namen naar schatting een miljoen studenten en burgers aan deel, op filmbeelden is te zien dat er zelfs leden van de Chinese marine in uniform meeliepen in de demonstratie. Het protest werd bloedig neergeslagen, met de dood van honderden mensen tot gevolg. Het was het grootste massale protest tegen de Communistische Partij van China en zijn instellingen sinds de revolutie in 1949.

De protesten ontstonden na het overlijden in april 1989 van Hu Yaobang, de hervormingsgezinde secretaris-generaal van de communistische partij. Hu Yaobang was al in 1987 afgezet omdat hij te lankmoedig was opgetreden tegen studentenprotesten in 1986. De hele maand mei hielden de studenten het plein, waarop zelfs een replica van het Amerikaanse Vrijheidsbeeld werd geplaatst, bezet.

Na meerdere mislukte pogingen de demonstraties te beëindigen werd uiteindelijk het leger ingezet. In de nacht van 3 op 4 juni opende het leger in opdracht van Deng Xiaoping het vuur op demonstranten en omstanders. De schattingen over het aantal doden lopen uiteen van vele honderden tot enkele duizenden. Al werd rekening gehouden met een gewelddadige reactie, de mate van geweld verraste wereldwijd.

Na dit bloedige neerslaan van de protesten werden tanks ingezet om de straten en het Plein schoon te vegen. De bekendste beelden hiervan zijn van een man die recht voor de colonne tanks stond en ze tegenhield en internationaal bekendstaat als "unknown tank man". Aangenomen wordt dat toen de internationale camera's weg waren de man is gefusilleerd maar dit is nooit bewezen.

Deng Xiaoping[bewerken]

Toen Mao Zedong in 1976 overleed, kwam Deng Xiaoping, na een interne machtsstrijd, in 1981 aan de macht als leider van de Chinese Volksrepubliek. Aanvankelijk werd zijn beleid gekenmerkt door enkele aanpassingen van politieke, sociale en economische aard die door de bevolking positief werden onthaald. Dit programma van hervormingen bracht de bevolking er echter toe meer en radicalere hervormingen te eisen. De belangrijkste van deze eisen kunnen als volgt worden samengevat:

  1. het recht om openlijk kritiek uit te oefenen op de regering
  2. het recht om op eigen initiatief van werk te veranderen en buitenlandse reizen te ondernemen
  3. het recht op vertegenwoordiging van niet-communistische partijen

Deze eisen vielen bij Deng niet in goede aarde en prompt volgde de arrestatie van een aantal kopstukken van de oppositie, waarbij sommigen zelfs veroordeeld werden tot 15 jaar gevangenisstraf. In 1986 verkondigde Deng de volgende doelstellingen: de Chinese bevolking moest rijker worden en China moest een gemoderniseerd en welvarend land worden.

1989: protest op het Tiananmenplein[bewerken]

In de jaren 1988 en 1989 werd het duidelijk dat de economische hervormingen van Deng schadelijke neveneffecten met zich hadden meegebracht. De inflatie bedroeg maar liefst dertig procent en lonen waren niet aangepast aan de prijzen van goederen. Bovendien spelen de hervormingen en de trend naar meer openheid in de USSR onder bewind van Michail Gorbatsjov waarschijnlijk een aanzienlijke rol bij het uitbreken van het studentenprotest op het Plein van de Hemelse Vrede.

Op 17 april 1989 braken studentenprotesten uit waarbij eisen betreffende politieke hervormingen, einde aan corruptie binnen de Communistische Partij en meer democratie gescandeerd werden. De demonstratie strekte zich uit tot in de maand juni. De BBC News Service houdt het aantal demonstranten gedurende piekmomenten op 250.000. In het hoogste bestuursorgaan van het land woedde ondertussen een felle machtsstrijd tussen eerste minister Li Peng, gesteund door Deng en partijchef Zhao Ziyang. Het conflict werd beslecht in het voordeel van Li Peng. Dit resulteerde in een bijzonder bloedig optreden van het Chinese leger dat met tanks en para's studenten aanviel. Het dodental wordt geschat tussen 1500 en 3000 doden.

Nasleep[bewerken]

Monument voor het protest in Wrocław

De demonstratie was neergeslagen en een groot aantal studentenleiders werd ter dood veroordeeld. Veel burgers van de studentensteden Beijing en Guangzhou vluchtten naar het buitenland en kregen politiek asiel in Noord-Amerika, Europa en Taiwan. Het merendeel van de gevluchte protestleiders heeft nu politiek asiel verkregen in Republiek China en de Verenigde Staten. Van daaruit organiseren zij jaarlijks lokale herdenkingen van de slachtoffers op 4 juni. In Hongkong worden er heden nog altijd protestacties met leuzen als "Rehabiliteer 4 juni" (平反六四) georganiseerd rond de week van 4 juni en 's avonds wordt er een stille tocht met witte kaarsen gehouden protestliederen gezongen. Veel politieke vluchtelingen van het protest zijn door middel van Hongkongse netwerken naar het buitenland gesmokkeld en naar andere landen gegaan.

Er volgde wereldwijde veroordeling en consternatie omtrent de bloedige ontruiming van het plein 'der Hemelse Vrede'. Ondanks de sterke veroordeling van de internationale gemeenschap voor het bloedbad, had het Chinese leiderschap zijn machtsbasis verstevigd en konden Deng en zijn medestanders het communisme staande houden, terwijl het in Oost-Europa ten val kwam. Volgens een uitzending van Netwerk op 26 juli 2006 werden er nog steeds mensen vastgehouden die bij de opstand in 1989 aanwezig waren.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bibliografie[bewerken]

  • LOWE, N., Mastering Modern World History, Hampshire, 1997.
  • WONG, J., Red China Blues: My Long March from Mao to Now, Toronto, 1997.