Démocratie Nationale

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Démocratie Nationale
(DN)
Afbeelding gewenst
Algemene gegevens
Partijvoorzitter Marco Santi
Actief in Vlag van België België
Hoofdkantoor Charleroi
Fractieleiders
Fractieleider Kamer n.v.t.
Fractieleider Senaat n.v.t.
Fractieleider Waals Parlement n.v.t.
Fractieleider Franstalige Gemeenschapsraad n.v.t.
Fractieleider Brussels parlement n.v.t.
Mandaten
Zetels Kamer
Zetels Senaat
Zetels Waals Parlement
Zetels Franstalige Gemeenschapsraad
Zetels Brussels Parlement
Ideologie / Geschiedenis
Richting extreemrechts
Ideologie nationalisme
Voormalige namen Front National
Verwante organisaties
Europese fractie n.v.t.
Media
Website http://www.dnat.be
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

Démocratie Nationale of DN is een extreemrechtse politieke partij in Franstalig België die tot maart 2012 Front National (FN) heette. Voorzitter is Marco Santi.

Net zoals haar Vlaamse tegenhanger, het Vlaams Belang, staat Démocratie Nationale negatief tegenover het bestaande politieke systeem. Maar terwijl het etnoregionalisme centraal staat bij het Vlaams Belang, verdedigt DN het federale België. Ook het voormalige symbool van de partij, een vlam in de drie kleuren van de Belgische vlag, wijst op een sterk belgicisme.

Geschiedenis[bewerken]

De partij werd in 1985 gesticht door Daniel Féret. Vanaf haar ontstaan heeft ze van de strijd tegen de immigratie een prioriteit gemaakt. Daarnaast kreeg ook het veiligheidsthema veel aandacht, daar 'de onveiligheid' aldus de partij gekoppeld was aan de immigratie. Onder de naam Front National - naar analogie van haar Franse tegenhanger - nam de partij vanaf 1987 deel aan de verkiezingen. In dat jaar werd 0,1% van de stemmen behaald, maar geen zetel. Bij de federale verkiezingen van 1991 haalde het FN 1,1% van de stemmen en won zo haar eerste zetel in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. In 1994 won de partij één van de 24 Belgische zetels in het Europees Parlement. Bij de Kamerverkiezingen van 1995 wist de ze haar aandeel te verdubbelen tot 2,3% en 2 zetels. Bij de eerste verkiezingen voor de Waalse Gewestraad in 1995 kreeg het FN 2 van de 75 zetels en in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement 6 van de 72 zetels.

Bij de Kamerverkiezingen van 1999 volgde een terugval tot 1,5% en 1 zetel. Ook bij de verkiezingen voor de Waalse Gewestraad in 1999 verloor de partij één van haar twee zetels, en bij de Brusselse verkiezingen ging ze van 6 naar 2 zetels. De zetel in het Europees Parlement raakte de partij ook kwijt. De Kamerzetel wist het FN te consolideren bij de verkiezingen van 2003 en het stemmenpercentage steeg weer tot 2,0%. Ook won ze voor het eerst een zetel in de Senaat. Bij de Waalse verkiezingen van 2004 wist de partij 8,1% van de stemmen te halen oftewel 4 zetels. Ook bij de Brusselse verkiezingen werden vier zitjes behaald. Een jaar later (2005) werd Michel Delacroix verkozen tot nieuwe partijvoorzitter, een functie die hij waarnam tot 2008.

Ondanks een aantal goede verkiezingsresultaten, slaagde het FN er nooit echt in om een coherente partijorganisatie uit te bouwen. De verdeeldheid binnen extreemrechts is in Wallonië altijd bijzonder groot geweest. Zo zijn er in de voorbije jaren tal van scheurlijsten (Front Démocratique Belge, Fédération des Nationalistes Wallon, Fédération des Nationalistes Populaires Bruxellois, Nation, Force Nationale, Front Nouveau de Belgique, FN+,...) opgekomen, waarvan sommigen zichzelf het échte Front National noemden. Ook de partij Wallonie D'Abord werd opgericht door een dissidente FN-groepering. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 bleek dat het FN slecht georganiseerd was: zo mocht ze niet onder haar eigen naam aan de verkiezingen deelnemen, en mocht toenmalig voorzitter Daniel Féret zich geen kandidaat stellen. Datzelfde jaar diende het FN klacht in - naar aanleiding van de nep-uitzending over Vlaamse Onafhankelijkheid op de RTBF - tegen de Franstalige publieke omroep wegens "het aanzetten tot rassenhaat tussen twee gemeenschappen in ons land".[1] Op 6 november 2008 moest toenmalig partijvoorzitter Michel Delacroix ontslag nemen nadat privé-opnames waarin hij een anti-joods lied zingt in de openbaarheid waren gekomen.[2] Op 1 december 2008 werd Daniel Huygens als opvolger aangeduid.[3]

Op 15 maart 2012 werd door het Luikse hof van beroep beslist dat de partij (toen nog als Front National) de naam, de initialen en het logo van haar Franse evenknie niet meer mocht gebruiken. Marine Le Pen, voorzitster van het Franse Front National, had hiervoor een rechtszaak aangespannen omdat ze niet met de partij geassocieerd wou worden. Die werd daarop omgevormd tot Démocratie Nationale[4], met Marco Santi als haar nieuwe voorzitter.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties