Jean-Marie Dedecker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean-Marie Dedecker
Jean marie dedecker 675.jpg
Naam Jean-Marie Louis Dedecker
Geboren Nieuwpoort, 13 juni 1952
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Partijvoorzitter LDD
Partij 1999 - 2006 VLD
2006 N-VA
2007 - heden LDD
Functies
1981 - 2000 Bondscoach BJF
1996 - 2000 Bestuurder BOIC
1999 - 2004 Senator
2001 - heden Gemeenteraadslid Oostende
2004- 2007 Lid Vlaamse Raad
2004 - 2007 Gemeenschapssenator
2005 - 2006 Lid van de Parlementaire Assemblee
van de OVSE
2007 - 2010 Partijvoorzitter LDD
2007 - heden Volksvertegenwoordiger
2007 - 2010 Fractievoorzitter Kamer van
Volksvertegenwoordigers[1]
2011 - heden Partijvoorzitter LDD
Website
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Sport

Jean-Marie Louis Dedecker[2] (Nieuwpoort, 13 juni 1952) is een Belgisch politicus uit Oostende. Van 1999 tot 2006 was hij lid van de VLD. Na een kort lidmaatschap van de N-VA richtte hij zijn eigen partij op, LDD, waar hij enkele jaren voorzitter van was en sinds 2011 opnieuw van is.

Biografie[bewerken]

Sportcarrière[bewerken]

Hij bouwde een internationale reputatie op als coach van verscheidene Vlaamse judoka's. Als atleet behaalde hij onder meer zilver op het "Open kampioenschap Canada" te Quebec in 1981. Hij is gewezen bondscoach van de Belgische judobond (1981-2000), verzekeringsmakelaar en bestuurder van vennootschappen. Tot zijn judoka's behoren Ulla Werbrouck, de broers Johan Laats en Philip Laats, Harry Van Barneveld, Gella Vandecaveye, Heidi Rakels, Inge Clement en Marie Isabelle Lomba. Samen behaalden deze meer dan 130 medailles, waaronder vier olympische (behaald in Atlanta).

Politieke carrière[bewerken]

VLD[bewerken]

Hij stapte in 1999 in de politiek en werd als wit konijn lid van de VLD. Hij was onder meer Vlaams volksvertegenwoordiger voor de kieskring West-Vlaanderen (sinds 2004) en gemeenteraadslid van Oostende (sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2000). Hij zetelde als senator van 1999 tot 2004 (verkozen met 52.492 voorkeurstemmen, als enige kandidaat die met de eigen voorkeurstemmen de lijstvolgorde kon doorbreken) en als gemeenschapssenator (ook sinds 2004).

In januari 2002 veroorzaakte hij ophef door een journalist van VTM binnen te smokkelen in de cel van Marc Dutroux. De heisa die hierop volgde kostte hem bijna het lidmaatschap van de partij, maar hij kwam er uiteindelijk vanaf met een schorsing van drie maanden.

Eind 2004 stelde hij zich, net als Bart Somers en Patricia De Waele, kandidaat voor het voorzitterschap van de VLD. Hij werd daarbij tweede in de kiesstrijd met 38,32 % van de geldig uitgebrachte stemmen.

Dedecker was ook betrokken bij de uitbreiding van het aantal afdelingen van Nova Civitas, en zou meer bepaald in West-Vlaanderen meewerken met deze klassiek-liberale denktank. Begin 2006 verscheen zijn boek Rechts voor de raap. Het boek groeide uit tot een politieke bestseller, maar werd door de VLD-top geboycot, want hij neemt daarin bepaald geen blad voor zijn mond, net zoals in zijn interviews, wat hem vaak ook niet in dank wordt afgenomen.

In september 2006 beweerde Dedecker de namen van vier Belgische wielrenners te kennen die betaald hadden om zich te laten doperen.

Op 11 oktober van datzelfde jaar, net na de laatste gemeenteraadsverkiezingen, raakte bekend dat hij uit de VLD gezet zou worden. Zijn goede vriend Hugo Coveliers, die al eerder uit de partij was gezet en daarna zijn eigen partij VLOTT oprichtte, nodigde hem vervolgens uit om in West-Vlaanderen een afdeling van zijn partij mee uit te bouwen.

Cassandra en N-VA[bewerken]

In plaats daarvan richtte Dedecker op 17 november 2006 de vzw Cassandra op, een rechts-liberale denktank.[3] Twaalf dagen later raakte bekend dat hij voor het lidmaatschap van de N-VA koos.[4] Zijn komst naar de N-VA betekende meteen het einde van het kartel dat de partij had met de CD&V. Deze partij kon zich niet verzoenen met de standpunten en de communicatiestijl van Dedecker. Zowel het ACW, bij monde van voorzitter Jan Renders, als de conservatieve vleugel binnen CD&V, uitten fundamentele ideologische bezwaren tegen het lidmaatschap van Dedecker bij de kartelpartner. Op 9 december 2006 besliste de partijraad van de N-VA echter, na een patsituatie van 10 tegen 10 bij de stemming van het partijbestuur, niet als onafhankelijke partij met Dedecker naar de verkiezingen te gaan en het kartel met CD&V te herstellen. De beslissing werd genomen met een meerderheid van 62 van de 103 stemmen, met 10 onthoudingen. Dedecker stapte daarop ontgoocheld uit de N-VA.[5]

Dedecker wilde zich nadien bezinnen omtrent zijn politieke toekomst. Op 13 december 2006 stuurde Hugo Coveliers een open brief aan Dedecker, om zijn medeleven uit te drukken omtrent zijn mislukte toenaderingspoging richting N-VA.

Ondertussen maakte hij bekend als gemeenteraadslid van Oostende bij de verkiezing van de leden van de OCMW-raad op 2 januari 2007 zijn acht stemmen te geven aan kandidaten van het Vlaams Belang: "Ik had een akkoord met Groen!, maar rekenkundig blijkt nu dat zij mijn stemmen niet nodig zullen hebben. Ik heb daarom beslist mijn stemmen te geven aan de oppositie, en dan blijft enkel het Vlaams Belang over. Ik zal ook zelf geen kandidaat voordragen."

LDD[bewerken]

Op 3 januari 2007 maakte Dedecker bekend een nieuwe politieke partij te zullen oprichten.[6] Op 4 januari 2007 lichtte Dedecker zijn plannen toe, door te stellen het Vlaamse partijpolitieke equivalent te willen zijn van Geert Wilders en Pim Fortuyn. Hij noemt zijn project een gezond rechtse politieke formatie.[7]

Op 6 januari vond er een voorbereidende vergadering plaats in Oostende met enkele sympathisanten, onder wie prof. dr. Boudewijn Bouckaert (ex-VLD), oud-burgemeester van Ledegem Paul Vanhie, Walter Govaert, oud-schepen van Keerbergen John Lambrechts (ook ex-VLD) en Saïd Bouharrak, een consultant van Belgisch-Marokkaanse afkomst.

Op 13 januari kocht Dedecker een steunkaart van VLOTT op de nieuwjaarsreceptie van de partij. De Oostendse liberaal benadrukte echter dat het enkel ging om steun voor de partij van zijn geestesgenoot, Hugo Coveliers. Op 16 januari lekte uit dat de nieuwe partij de naam Lijst Dedecker zou dragen.[8]

Dedecker stelde zijn nieuwe partij officieel voor op 19 januari 2007 in het Huis van de Parlementsleden in Brussel. Bij de verkiezingen van 2007 verraste hij vriend en vijand met het binnenhalen van veel stemmen en in één klap als een pas opgerichte partij meteen vijf kamerzetels en een senaatszetel te behalen.

In april 2009 wekte Dedecker opschudding in het politieke milieu toen bleek dat hij een privé-detective had ingehuurd om minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht te controleren op vermeende onregelmatigheden bij vastgoedtransacties.[9] CD&V-voorzitster Marianne Thyssen sprak van "Een onverantwoorde methode die niet thuishoort in onze politieke cultuur".[10] De Gucht zelf sprak van "fascistische praktijken".[11] Dedecker repliceerde daarop met:'Het is mijn plicht als parlementair om de uitvoerende macht te controleren', en dat hij in de toekomst gelijkaardige initiatieven zou nemen. Hij gaf ook nog mee dat beëdigde personen uit de gerechtelijke wereld verklaard hebben dat minister De Gucht en mensen uit zijn zakelijke entourage betrokken waren bij de onderhandelingen over de huurcontracten van een zestal gerechtsgebouwen in België in het kader van een sale and lease back-operatie ervan via de bvba Redeba Invest.[12]

In oktober 2009 publiceerde hij het boek Hoofddoek of blinddoek waar hij de migratie en de opmars van de islam in Europa bekritiseert. In mei 2010 volgde het boek De aarde warmt op en de geesten verhitten waarin hij van leer trekt tegen de groene ideologie.

Eind mei 2010 zorgde hij weer voor commotie toen hij tijdens een verkiezingsdebat van de Vlaamse Volksbeweging te Brugge op de debatteurs van de andere aanwezige partijen, kennelijk dronken, begon te schelden en te tieren, waardoor het debat vervroegd moest worden stilgelegd.[13]

Kort daarop verklaarde hij dat als het verkiezingsresultaat bij de verkiezingen dat jaar zwaar zou tegenvallen, hij terugtreedt uit de politiek.[14] Na een teleurstellend verkiezingsresultaat - zijn partij behaalde één zetel in de Kamer, namelijk voor Dedecker zelf - bood hij inderdaad zijn ontslag aan en werd als partijvoorzitter opgevolgd door Lode Vereeck. Tevens werd een naamsverandering van de partij aangekondigd, mits behoud van het acroniem LDD. De nieuwe naam werd voorgesteld op een nieuwjaarsreceptie op 22 januari 2011: Libertair, Direct, Democratisch. Daarbij werd ook meegedeeld dat Jean-Marie Dedecker toch opnieuw voorzitter van zijn partij wordt.

In 2012 verhuisde Dedecker naar Middelkerke, waar hij later dat jaar opkwam bij de gemeenteraadsverkiezingen.[15] Dedeckers partij werd er met 25% tweede, na Open Vld. Met 2331 voorkeursstemmen werd Dedecker de populairste politicus in de gemeente.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. [1]; Politieke samenstelling Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers
  2. Algemene informatie - Kandidaat-titularissen - verkiezingen senaat 2003; ibz
  3. Dedecker probeert het met Cassandra, vrtnieuws.net, 17 november 2006
  4. Jean-Marie Dedecker wordt lid van de N-VA, vrtnieuws.net, 29 november 2006
  5. Jean-Marie Dedecker stapt uit de N-VA, vrtnieuws.net, 9 december 2006
  6. Plaats voor een gezonde rechtse formatie, vrtnieuws.net, 3 januari 2007
  7. Dedecker wil Belgische Geert Wilders worden, bndestem.nl, 4 januari 2007
  8. Partij Dedecker heet Lijst Dedecker, De Standaard, 16 januari 2007
  9. Dedecker wordt zelf opgejaagd
  10. Artikel de tijd over de kritiek op handelwijze De Decker, 19/04/2009
  11. Partijen hebben kritiek op De Decker
  12. Detective niet ingezet op privé-leven De Gucht
  13. 'Zatte' Dedecker schopt keet op verkiezingsdebat
  14. Als het tegenvalt, ben ik weg
  15. Jean-Marie Dedecker vertrekt uit Oostende. deredactie.be (8 maart 2012) Geraadpleegd op 17 oktober 2012
Partijvoorzitter van LDD
2007 - 2010
Opvolger:
Lode Vereeck
Voorganger:
Lode Vereeck
Partijvoorzitter van LDD
2011 - heden