Bart Tommelein

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bart Tommelein
Bart Tommelein en Collins Nweke, 2 januari 2013
Bart Tommelein en Collins Nweke, 2 januari 2013
Volledige naam Bart Joris Tommelein
Geboren Oostende, 4 mei 1962
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij  ? - 1992: VU
2000 - heden: VLD / Open Vld
Federaal Staatssecretaris voor Bestrijding van de Sociale Fraude, Privacy en Noordzee
Aangetreden 11 oktober 2014
Regering Michel
Toegevoegd aan Maggie De Block
Voorganger Johan Vande Lanotte (als minister van de Noordzee, belast met de Bestrijding van de Sociale Fraude)
Functies
1985-1992 Voorzitter VUJO
1989-1990 Gemeenteraadslid Oostende
1990-1992 Provinciaal voorzitter
VU-West-Vlaanderen
2000-2001 Raadgever Patrick Dewael
2001-heden Gemeenteraadslid Oostende
2001-2003 Woordvoerder Patrick Dewael
2003-2009 lid van de Kamer
2003-heden Lid Beneluxparlement
2007-2013 Gemeenteraadsvoorzitter Oostende
2008-2009 Fractievoorzitter Kamer van
Volksvertegenwoordigers
2009-2011 Voorzitter Beneluxparlement
2009-2014 Vlaams Parlementslid[1]
2009-2013 Gemeenschapssenator
2009-2013 Fractievoorzitter Senaat[2]
2011-heden Ondervoorzitter Beneluxparlement
2013-2014 Eerste Schepen Oostende
2013-2014 Fractievoorzitter Vlaams Parlement
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Bart Joris Tommelein (Oostende, 4 mei 1962) is een Belgisch politicus voor de Open Vld.

Levensloop[bewerken]

Jeugd[bewerken]

In 1984 studeerde hij af aan het Hoger Instituut voor Bedrijfsopleiding te Gent als gegradueerde toegepaste communicatie. Hij kreeg van thuis uit een Vlaamsgezinde opvoeding.

Anhyp/AXA en Volksunie[bewerken]

Na zijn studies ging hij aan de slag als publiciteitscoördinator bij het Media Center Oostende ('84-'85). Vervolgens was hij achtereenvolgens bediende, kantoordirecteur en verkoopleider bij Anhyp ('85-'98). Omstreeks deze periode was hij reeds politiek actief bij de Vlaams-nationalistische Volksunie. Zo was hij van 1985 tot 1990 voorzitter van de Volksunie Jongeren (VUJO). Van 1989 tot 1990 zetelde hij een eerste maal als gemeenteraadslid voor deze partij (te Oostende) en vanaf 1990 tot 1992 was hij provinciaal voorzitter te West-Vlaanderen.[3] Toen hij verkoopleider werd bij Anhyp ('92) trok hij zich tijdelijk terug uit deze politiek.

In 1995 werd hij regiodirecteur, in deze hoedanigheid was hij van nabij betrokken bij de fusie tussen Anhyp met Ippa Bank in 1998-'99 tot AXA, die het verlies van 478 arbeidsplaatsen veroorzaakte.[4] Vervolgens promoveerde hij tot distributiedirecteur bij deze verzekeringsmaatschappij en vermogensbeheerder, een functie die hij uitoefende van 1998 tot 2000.

Vlaamse Liberalen en Democraten[bewerken]

In 1999 sloot hij zich aan bij de liberale VLD en een jaar later ging hij aan de slag op het kabinet van toenmalig minister-president Patrick Dewael.[5] Eerst als raadgever (2000 tot '01) en vervolgens als woordvoerder ('01-'03). Na de lokale verkiezingen van 2000 werd hij ook opnieuw politiek actief op gemeentelijk niveau te Oostende. In 2003 kwam daar een een federaal mandaat bij als volksvertegenwoordiger. Hij behaalde 10.572 voorkeurstemmen vanop de vierde plaats. Vanuit deze hoedanigheid woonde hij tevens de Raadgevende Interparlementaire Beneluxraad (in de volksmond het Beneluxparlement) bij.

Zowel bij de lokale verkiezingen van 2006 als de federale verkiezingen van 2007 werd hij opnieuw verkozen. Bij deze laatste verkiezingen behaalde hij 16.220 voorkeurstemmen vanop de derde plaats. Vervolgens werd hij in de gemeenteraad verkozen tot gemeenteraadsvoorzitter. Daarnaast werd hij fractievoorzitter in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. In het voorjaar van 2009 was hij voorzitter van de parlementaire onderzoekscommissie die zich boog over de naleving van de scheiding der machten in het Fortis-dossier.[6] Datzelfde jaar werd hij verkozen tot voorzitter van de Beneluxraad (IPR).

Bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 trok hij de West-Vlaamse Open Vld-lijst en werd hij met 26.188 voorkeurstemmen verkozen. Bijgevolg maakte hij de overstap naar het Vlaams Parlement. Vanuit deze hoedanigheid werd hij afgevaardigd naar de Senaat als gemeenschapssenator. Aldaar werd hij wederom fractievoorzitter. Sinds 6 juni 2010 mag hij zich ridder in de Leopoldsorde noemen. In 2011 verruilde hij het voorzitterschap van de IPR voor het ondervoorzitterschap van hetzelfde orgaan.

In de zomer van 2011 kwam het tot een klein incident met Jan Peumans toen hij deze een muilkorf gaf wegens een afgewezen interpellatie in de commissie Media.[7] In maart 2012 toonde hij zich verontwaardigd over het feit dat de gemeenschapssenatoren vijf procent zouden inleveren op hun loon in het kader van de besparingen. Vooral de ongelijkheid die hiermee gecreëerd werd ten opzicht van de "gewone" Vlaamse Parlementsleden noemde hij ongehoord.[8] Hij cumuleerde in 2011 twaalf mandaten, waarvan zes bezoldigde.[9] Eveneens dat jaar diende hij een wetsvoorstel in dat de verkoop van alcohol in nachtwinkels en snelwegshops verbiedt tussen middernacht en 6 uur 's morgens. Dit voorstel kon rekenen op steun van Horeca Vlaanderen,[10] maar niet op die van het NSZ[11] en Unizo.[12]

Datzelfde jaar was hij bij de gemeenteraadsverkiezingen lijsttrekker te Oostende.[13] Onder de slogan De weg uit het rood, voerde hij een harde verkiezingscampagne tegen de sp.a en stelde hij zich kandidaat-burgemeester van een coalitie zonder de sp.a.[14] Dit was opmerkelijk gezien ze de vorige legislatuur coalitiepartners waren. Tommeleins lijst behaalde 6.240 stemmen (13,43% - een verlies van 2,64%), goed voor zes zetels.[15] Ondanks de campagne ging Open Vld toch weer in zee met sp.a en CD&V voor het nieuwe college.[16] Tommelein zelf behaalde 2.151 voorkeurstemmen.[17] In het nieuwe college werd hij eerste schepen. Hierdoor nam hij ontslag uit de Senaat, waar hij werd opgevolgd door Jean-Jacques De Gucht.

In 2013 werd hij aangesteld als fractieleider in het Vlaams Parlement, nadat Sas van Rouveroij die functie verliet.[18]

In 2014 werd hij in de Belgische regering-Michel staatssecretaris voor Bestrijding van de Sociale Fraude, Privacy en Noordzee, toegevoegd aan de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid (Maggie De Block).

Privé[bewerken]

Hij is getrouwd en heeft vijf kinderen. Drie uit een vorig huwelijk en twee in zijn huidig huwelijk. Hij is ook (ere)lid van het Willemsfonds, het Liberaal Vlaams Verbond en het Liberaal Vlaams Studentenverbond.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Fiche Bart Tommelein; Vlaams Parlement
  2. Fiche Bart Tommelein; Senaat.be
  3. Wie ben ik; officiële website
  4. Fusie Anhyp en Ippa kost 478 arbeidsplaatsen; De Standaard; 7 september 1999
  5. Bart Tommelein naar kabinet Dewael; Vlaanderen.be; 25 november 1999
  6. Bart Tommelein zit onderzoekscommissie Fortis voor; Het Belang van Limburg; 16 januari 2009
  7. Bart Tommelein: 'Peumans, u muilkorft mij!'; Het Belang van Limburg; 23 juni 2011
  8. Bart Tommelein over zijn protest tegen loonverlies; De Standaard; 11 maart 2012
  9. Fiche Bart Tommelein; Cumuleo.be
  10. Horeca Vlaanderen steunt voorstel Bart Tommelein; Horeca Vlaanderen; 18 mei 2012
  11. NSZ tegen alcoholverbod in nachtwinkels; Gazet van Antwerpen; 18 mei 2012
  12. Tommelein countert kritiek op zijn voorstel alcoholverbod nachtwinkels; Knack; 18 mei 2012
  13. Open Vld Oostende stelt verkiezingsteam voor. De Morgen (2 augustus 2012) Geraadpleegd op 20 november 2012
  14. Bart Tommelein ten strijde tegen de sp.a; Knack; 1 oktober 2012
  15. UItslagen gemeenteraadsverkiezingen 2012; Vlaanderenkiest.be
  16. Aftredende coalitie blijft zitten in Oostende. deredactie.be (18 oktober 2012) Geraadpleegd op 20 november 2012
  17. UItslagen kandidaten Oostende; Vlaanderenkiest.be
  18. Tommelein (Open Vld) wordt fractieleider in Vlaams Parlement. Het Laatste Nieuws (5 september 2013) Geraadpleegd op 7 september 2013
Voorganger:
John Crombez
Staatssecretaris voor Bestrijding van de Sociale Fraude
2014-heden
Staatssecretaris van Privacy
2014-heden
Voorganger:
Johan Vande Lanotte
Staatssecretaris van de Noordzee
2014-heden