Bart Tommelein
| Bart Tommelein | ||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Naam | Bart Joris Tommelein | |||
| Geboren | Oostende, 4 mei 1962 | |||
| Regio |  Vlaanderen |
|||
| Land | .svg){kind=small} België |
|||
| Functie | Politicus | |||
| Partij | ? - 1992 VU 2000 - heden VLD / Open Vld |
|||
| Functies | ||||
| 1985-1992 | Voorzitter VUJO | |||
| 1989-1990 | Gemeenteraadslid Oostende | |||
| 1990-1992 | Provinciaal voorzitter VU-West-Vlaanderen |
|||
| 2000-2001 | Raadgever Patrick Dewael | |||
| 2001-heden | Gemeenteraadslid Oostende | |||
| 2001-2003 | Woordvoerder Patrick Dewael | |||
| 2003-2009 | Volksvertegenwoordiger | |||
| 2003-heden | Lid Beneluxparlement | |||
| 2007-heden | Gemeenteraadsvoorzitter Oostende | |||
| 2008-2009 | Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers |
|||
| 2009-2011 | Voorzitter Beneluxparlement | |||
| 2009-heden | Vlaams Parlementslid[1] | |||
| 2009-2013 | Gemeenschapssenator | |||
| 2009-2013 | Fractievoorzitter Senaat[2] | |||
| 2011-heden | Ondervoorzitter Beneluxparlement | |||
| 2013-heden | Schepen Oostende | |||
| Website | ||||
|
||||
Bart Joris Tommelein (Oostende, 4 mei 1962) is een Belgisch politicus voor de Open Vld.
Inhoud |
Levensloop [bewerken]
Jeugd [bewerken]
In 1984 studeerde hij af aan het Hoger Instituut voor Bedrijfsopleiding te Gent als gegradueerde toegepaste communicatie. Hij kreeg van thuis uit een Vlaamsgezinde opvoeding.
Anhyp/AXA en Volksunie [bewerken]
Na zijn studies ging hij aan de slag als publiciteitscoördinator bij het Media Center Oostende ('84-'85). Vervolgens was hij achtereenvolgens bediende, kantoordirecteur en verkoopleider bij Anhyp ('85-'98). Omstreeks deze periode was hij reeds politiek actief bij de Vlaams-nationalistische Volksunie. Zo was hij van 1985 tot 1990 voorzitter van de Volksunie Jongeren (VUJO). Van 1989 tot 1990 zetelde hij een eerste maal als gemeenteraadslid voor deze partij (te Oostende) en vanaf 1990 tot 1992 was hij provinciaal voorzitter te West-Vlaanderen.[3] Toen hij verkoopleider werd bij Anhyp ('92) trok hij zich tijdelijk terug uit deze politiek.
In 1995 werd hij regiodirecteur, in deze hoedanigheid was hij van nabij betrokken bij de fusie tussen Anhyp met Ippa Bank in 1998-'99 tot AXA, die het verlies van 478 arbeidsplaatsen veroorzaakte.[4] Vervolgens promoveerde hij tot distributiedirecteur bij deze verzekeringsmaatschappij en vermogensbeheerder, een functie die hij uitoefende van 1998 tot 2000.
Vlaamse Liberalen en Democraten [bewerken]
In 1999 sloot hij zich aan bij de liberale VLD en een jaar later ging hij aan de slag op het kabinet van toenmalig minister-president Patrick Dewael.[5] Eerst als raadgever (2000 tot '01) en vervolgens als woordvoerder ('01-'03). Na de lokale verkiezingen van 2000 werd hij ook opnieuw politiek actief op gemeentelijk niveau te Oostende. In 2003 kwam daar een een federaal mandaat bij als volksvertegenwoordiger. Hij behaalde 10.572 voorkeurstemmen vanop de vierde plaats. Vanuit deze hoedanigheid woonde hij tevens de Raadgevende Interparlementaire Beneluxraad (in de volksmond het Beneluxparlement) bij.
Zowel bij de lokale verkiezingen van 2006 als de federale verkiezingen van 2007 werd hij opnieuw verkozen. Bij deze laatste verkiezingen behaalde hij 16.220 voorkeurstemmen vanop de derde plaats. Vervolgens werd hij in de gemeenteraad verkozen tot gemeenteraadsvoorzitter. Daarnaast werd hij fractievoorzitter in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. In het voorjaar van 2009 was hij voorzitter van de parlementaire onderzoekscommissie die zich boog over de naleving van de scheiding der machten in het Fortis-dossier.[6] Datzelfde jaar werd hij verkozen tot voorzitter van de Beneluxraad (IPR).
Bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 trok hij de West-Vlaamse Open Vld-lijst en werd hij met 26.188 voorkeurstemmen verkozen. Bijgevolg maakte hij de overstap naar het Vlaams Parlement. Vanuit deze hoedanigheid werd hij afgevaardigd naar de Senaat als gemeenschapssenator. Aldaar werd hij wederom fractievoorzitter. Sinds 6 juni 2010 mag hij zich ridder in de Leopoldsorde noemen. In 2011 verruilde hij het voorzitterschap van de IPR voor het ondervoorzitterschap van hetzelfde orgaan.
In de zomer van 2011 kwam het tot een klein incident met Jan Peumans toen hij deze een muilkorf gaf wegens een afgewezen interpellatie in de commissie Media.[7] In maart 2012 toonde hij zich verontwaardigd over het feit dat de gemeenschapssenatoren vijf procent zouden inleveren op hun loon in het kader van de besparingen. Vooral de ongelijkheid die hiermee gecreëerd werd ten opzicht van de "gewone" Vlaamse Parlementsleden noemde hij ongehoord.[8] Hij cumuleerde in 2011 twaalf mandaten, waarvan zes bezoldigde.[9] Eveneens dat jaar diende hij een wetsvoorstel in dat de verkoop van alcohol in nachtwinkels en snelwegshops verbiedt tussen middernacht en 6 uur 's morgens. Dit voorstel kon rekenen op steun van Horeca Vlaanderen[10], maar niet op die van het NSZ[11] en Unizo.[12]
Datzelfde jaar was hij bij de gemeenteraadsverkiezingen lijsttrekker te Oostende.[13] Onder de slogan De weg uit het rood, voerde hij een harde verkiezingscampagne tegen de sp.a en stelde hij zich kandidaat-burgemeester van een coalitie zonder de sp.a.[14] Dit was opmerkelijk gezien ze de vorige legislatuur coalitiepartners waren. Tommeleins lijst behaalde 6.240 stemmen (13,43% - een verlies van 2,64%), goed voor zes zetels.[15] Ondanks de campagne ging Open Vld toch weer in zee met sp.a en CD&V voor het nieuwe college.[16] Tommelein zelf behaalde 2.151 voorkeurstemmen.[17] In het nieuwe college werd hij eerste schepen. Hierdoor nam hij ontslag uit de Senaat, waar hij werd opgevolgd door Jean-Jacques De Gucht.
Privé [bewerken]
Hij is getrouwd met Sarah Schotte en heeft vijf kinderen. Drie uit een vorig huwelijk en twee in zijn huidig huwelijk. Tevens is hij lid van het Willemsfonds, het Liberaal Vlaams Verbond en het Liberaal Vlaams Studentenverbond.
