Pax Romana

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Pax Romana betekent "Romeinse Vrede". Dit begrip verwijst naar een maatschappelijke ordening gekenmerkt door een langdurige politieke stabiliteit gedurende twee eeuwen ongeveer vanaf het begin van de jaartelling in de landen rond de Middellandse Zee.

Uitbreiding[bewerken]

Als men spreekt over de Pax Romana, heeft men het meestal over de periode vanaf Augustus (27 v.Chr.) tot en met de dood van keizer Marcus Aurelius in 180 na Chr. Deze beide data markeren een periode van tweehonderd jaar waarin er een relatieve vrede over het Romeinse Rijk heerste. Een rust die weliswaar streng werd bewaakt door een superieur staand leger van meer dan dertig legioenen dat mobiel was en vrij vlug ingezet kon worden. Het geheel werd ondersteund door een goed georganiseerd bestuurssysteem, een verzorgde administratie en een eenvormig werkend gerechtelijk apparaat, uitstekende logistiek, verzorgde infrastructuur en een pragmatische politiek.

Het Romeins recht dat toen gold kenmerkte zich door het uniform geldig en toepasbaar zijn van de wetten en een gelijke uitvoering door het gehele rijk. Dit systeem werd zorgvuldig bewaakt. In de eerste eeuwen waren daar zelfs bepaalde gezagsdragers voor, de tribuun als tegenhanger van de consul. Later werden deze gescheiden functies samengevoegd in één persoon en verwaterde deze basis van de Pax Romana.

Bijna tolerant te noemen is de handige manier waarop de Romeinen met cultuur en godsdienst omgingen en dit heeft zeker tot de algehele rust bijgedragen. De Romeinen namen "nieuwe" goden van ingelijfde volken makkelijk op in hun "Pantheon" en zolang men de keizer (Rome) maar erkende, en vooral de bijbehorende plichten vervulde, kon men verder met de eigen cultuur, godsdienst en zaken.

De Romeinen beheersten hun enorme rijk door een "verdeel-en-heers"-politiek. Sommige burgers die loyaal meewerkten kregen het fel begeerde Romeins burgerrecht. Tegenstand werd bruut gestraft, vaak met een overtrokken reactie onder de vorm van vreselijke strafexpedities. De plaatselijke gouverneurs werden hier steeds vrijer in, naarmate de Republiek taande en de macht van de Senaat afnam. De keizer was meer afhankelijk van deze zetbazen en daarmee werd plaatselijke willekeur in de hand gewerkt. De belangrijkste tegenkracht kwam van binnenuit voort door het opkomend Christendom, dat de ziekteverwekkers van het systeem blootlegde en aanvocht en daarbij een moreel alternatief en een eschatologisch perspectief bood.

De Romeinse dictatuur heeft eeuwenlang ook een soort zekerheid en rust gebracht en de handel en wetenschap bevorderd. In later tijden zijn diverse machthebbers met de Romeinse ideeën aan de haal gegaan om hun gruwelijke onderdrukkingssystemen een soort van legitimiteit te geven. Ze tooiden zich graag met allerlei Romeins aandoende symboliek. Het begrip Pax Romana is vaak gebruikt en misbruikt in allerlei analogieën.

Naar analogie met de Pax Romana formuleerden geschiedkundigen varianten van dit begrip als men een maatschappelijke ordening wilde omschrijven waarin een relatief langdurige vrede heerst, meestal onder de hegemonie van één grootmacht of een leidende gedachte. Men spreekt dan over: Pax Americana, Pax Assyriaca, Pax Britannica, Pax Europeana, Pax Germanica, Pax Hispanica, Pax Minoica, Pax Mongolica, Pax Ottomana, Pax Sinica, Pax Syriana, Pax Neerlandica en Pax Belgica.

Externe link[bewerken]

Pax Romana - Re-enactment van de Romeins Nederland in de 1e eeuw n. Chr.