Prinses Elisabethbasis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De houten constructie
De poolbasis wordt voorgesteld aan het publiek, voor het transport naar Antarctica in september 2007 te Brussel

De Prinses Elisabethbasis is een CO2-neutraal Belgisch poolstation op Antarctica. De basis is vernoemd naar prinses Elisabeth, een kleindochter van Albert II en oudste dochter van koning Filip van België.

Eind juni 2008 meldde het IPF dat de basis begin 2009 in gebruik wordt genomen. De officiële opening van het complex vond plaats op 15 februari 2009.

Doel van de basis[bewerken]

In de basis zal het effect van de klimaatverandering bestudeerd worden, en de invloed van het continent Antarctica op het wereldwijde klimaat. Expeditieleider is Alain Hubert. Het is een zomerbasis waar twintig wetenschappers zullen werken tijdens de australe zomer (november-maart). Het echte onderzoek startte in november 2008. Een team glaciologen onder leiding van de Université Libre de Bruxelles (ULB) en samengesteld uit wetenschappers van de Universiteit van Aberystwyth en de Universiteit van Washington bestudeerden het verlies/de winst aan massa van de Antarctische ijskap in het licht van de recente klimaatsverandering. In januari 2009 verzamelde het Koninklijk Meteorologisch Instituut van België (KMI) gegevens rond het station met een internationaal team van wetenschappers, onder wie een Russische en een Duitse onderzoeker. In diezelfde periode bestuderen geowetenschappers van het Japanese National Institute of Polar Research (NIPR) de geologie rond Utsteinen. In januari en februari 2009 onderzoeken microbiologen van de Université de Liège (ULg) en de Universiteit Gent (UGent) de diversiteit van de micro-organismen in het gebied van Sør Rondane in samenwerking met wetenschappers van de University of Tasmania en de British Antarctic Survey. Volgende onderzoeksgebieden komen aan bod: meteorologie, microbiologie, geofysica, seismologie, aardmagnetisme en gletsjeronderzoek.

De basis kwam er 40 jaar na het verlaten van de Koning Boudewijnbasis en is de verwezenlijking van de wens van België om een onderzoeksstation te hebben tijdens het Internationaal Pooljaar 2007-08 en was het enige dat werd opgetrokken.

Ze fungeert als toonbeeld voor de hedendaagse visie op klimaatveranderingsproblemen. De basis is een referentie omdat ze alleen gebruik maakt van hernieuwbare energie en alle afval integraal recycleert.

Financiering[bewerken]

De kosten worden gedeeltelijk gedragen door bedrijfssponsoring en door de Belgische federale overheid die hiermee een initiatief van het International Polar Foundation (IPF) steunt. De kosten voor de bouw worden op 12,7 miljoen euro begroot.

Bouw[bewerken]

Doorsnede van de buitenwand.

Eind 2004 werd de locatie uitgekozen. Het is een relatief vlakke granieten richel, 300 meter ten noorden van Utsteinen, in Koningin Maudland (Oost-Antarctica), 190 kilometer ten zuiden van de rand van de ijskap en 180 kilometer ten zuiden van de voormalige Koning Boudewijnbasis. Haar exacte coördinaten zijn: 71°56'59.8"S 23°20'48.8"E. Het gebouw bevindt zich op een hoogte van 1382 m[1].

Op 28 oktober 2006 verliet de Ivan Papanin, een gehuurd Russisch vrachtschip de haven van Oslo. Begin januari 2007 werd de eerste lading aan land gezet en versleept naar de bouwlocatie. Onderweg zette men brandstofdepots op en een basiskamp in geval van slechte weersomstandigheden. Een eerste windturbine werd gebouwd.

Op 5 september 2007 werd het station officieel ingehuldigd door prins Filip. Het gebouw werd voorgemonteerd opgesteld in het gebouw van Thurn en Taxis te Brussel. Na afloop werd het gebouw gedemonteerd en opgeslagen in 106 containers. De Ivan Papanin vertrok op 6 november 2007 uit de haven van Antwerpen. Naast de containers had het schip twee kranen en 4 Prinoth-tractoren aan boord.

De definitieve opbouw op de Zuidpool startte in januari 2008. Een team van 57 mensen vertrok naar Antarctica. De containers werden in Breid Bay aan land gezet en met de Prinoth-tractoren versleept naar Utsteinen. Op deze vaste ondergrond werd het station verankerd. In maart 2008 was de eerste bouwfase voltooid. De definitieve afwerking gebeurde tijdens de australe zomer 2008-2009.

Externe links[bewerken]

Bronnen