São Francisco (rivier)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
São Francisco (rivier)
Bekken van de São Francisco rivier
Bekken van de São Francisco rivier
Lengte 2.830 km
Hoogte (bron) 1.200 m
Debiet 2.943 m³/s
Stroomgebied 641.000 km²
Van Nationaal park Serra da Canastra
Naar Atlantische Oceaan
Zijrivieren Rio Paraopeba, Abaeté, Das Velhas
Plaatsen Delmiro Gouveia, Pirapora
Stroomt door Vlag van Brazilië Brazilië
Portaal  Portaalicoon   Geografie

De São Francisco (Portugees: Rio São Francisco) is een rivier die verschillende klimaten en regio's van Brazilië verenigt. Het is de langste rivier die in haar geheel binnen Brazilië stroomt. Vanaf haar bronnen in de Serra da Canastra in Minas Gerais tot haar monding op de grens tussen de staten Sergipe en Alagoas, doorloopt zij 2.830 km. De rivier draineert een oppervlak van 641.000 km².

De Oude Vriend (Velho Chico), zoals de rivier ook wel liefkozend wordt genoemd, stroomt door de staten Minas Gerais, Bahia, Pernambuco, Sergipe en Alagoas. Haar hydrografisch bekken bestaat ook deels uit de staat Goias en het federale district (Brazilia).

De São Francisco wordt ook wel de Rivier van nationale integratie genoemd omdat ze in Brazilië de verbindingsweg is tussen het zuidoosten met het midwesten en het noordoosten. Vóór de kolonisatie werd zij door de indianen Opará genoemd. De rivier werd ontdekt op 4 oktober 1501 door de Florentijnse ontdekkingsreiziger Amerigo Vespucci, die haar vernoemde naar Franciscus van Assissi, wiens feestdag op 4 oktober valt.

De vier delen van de São Francisco[bewerken]

Waterval Casca d'Anta, op 14 km van de bron

De volle lengte van de rivier, die door vijf staten loopt, laat zich verdelen in vier trajecten:

  1. het hoge deel van de São Francisco, vanaf de bron tot Pirapora, in de staat Minas Gerais
  2. het middendeel, vanaf Pirapora, waar het bevaarbare traject begint, tot Remanso in de staat Bahia, eindigend met de Sobradinho-stuwdam.
  3. het lager-middendeel van Remanso tot Paulo Afonso, ook in Bahia, eindigend met de Itaparica-stuwdam
  4. het lage deel, van de Paulo Afonso-stuwdam tot aan de monding in de Atlantische Oceaan.

Zijrivieren[bewerken]

De São Francisco ontvangt water van 168 rivieren en stroompjes. 90 komen van rechts en 78 van links. De waterproductie van het São Franciscobekken hangt sterk af van de productie van water op de cerrado's van Centraal-Brazilië en in Minas Gerais en op de grote variatie in watertoevoer van haar zijrivieren wegensde grote klimaatverschillen tussen de gedraineerde gebieden.

De voornaamste zijrivieren zijn:

De bevaarbaarheid[bewerken]

De São Francisco is op natuurlijke wijze bevaarbaar tussen Pirapora MG en de tweelingsteden Petrolina PE/Juazeiro BA, gedurende het gehele jaar, met variaties in diepgang afhankelijk van de regenval. Deze bevaarbaarheid is wel van belang omdat beide eindpunten bijzonder goed zijn verbonden met het spoor en het wegennet. Vanwege de verscheidenheid aan fysische karakteristieken over de lengte van het bevaarbare traject, laat het traject Pirapora MG tot Petrolina PE/Juazeiro BA zich verder verdelen in drie subtrajecten:

  1. Pirapora MG tot Pilao-Arcado Velho BA. Dit subtraject is 1015 km lang. Tussen tijden van regens en droogte kunnen er niveauverschillen optreden tot 6 m.
  2. Pilao-Arcado Velho BA tot de stuwdam van Sobradinho BA:Dit subtraject bestaat uit het stuwmeer van Sobradinho met een oppervlakte van 4214 km² en met een lengte van 314 km met bevaarbaarheid op het meer met ruime diepang.
  3. Stuwdam van Sobradinho BA tot Petrolina PE/Juazeiro BA

Dit traject heeft een lengte van 42 km met een breedte van 300 tot 800 m met een gegarandeerde diepgang van 2 m, vanwege het in stand houden van een debiet van 1.500 m3/sec.

De regenval[bewerken]

De regenvalcijfers van het São Franciscobekken variëren van de bron tot aan de monding. De gemiddelde jaarlijkse regenval gaat van 1500 mm in het gebied van de Serra da Canastra tot 350 mm in het halfdroge noordoosten. De verdampingscijfers stijgen met de afstand tot de bronnen, van 500 mm jaarlijks bij de bronnen tot 2.200 mm jaarlijks in Petrolina.

De regulering van de waterstroming[bewerken]

Ofschoon het grootste volume water verstrekt wordt door de cerrados van Centraal-Brazilië en de staat Minas Gerais, is het de stuwdam Sobradinho die de regelmaat van de afgifte van de São Francisco garandeert, zelfs gedurende het droge seizoen, van mei tot oktober. Deze dam, die wel de long van de rivier genoemd wordt, werd ontworpen om een gereguleerde en continue stroming van water te garanderen ten behoeve van de Companhia Hidrelétrica do São Francisco (Chesf) en van de huishoudens van de steden Paulo Afonso, Itaparica, Moxotó, Xingó en Sobradinho, hetgeen ook is gerealiseerd.

Het rendement van de rivier[bewerken]

Na door de gigantische generatoren van de vijf hydro-elektrische centrales te zijn gegaan, stroomt het water naar de Atlantische Oceaan. In feite gaat 95% van het gemiddeld volume water afgegeven door de Sobradinhodam (1.850 m³/sec) naar de oceaan. Er wordt dus slechts 5% geconsumeerd in de vallei. In regenachtige jaren stijgt de afgifte van de Sobradinhodam tot 15.000 m3/sec waarvan het surplus dus verdwijnt in de oceaan.

De irrigatie van de vallei[bewerken]

De irrigatie van de vallei van de São Francisco, in het bijzonder het semi-aride deel, is een dynamische sociale activiteit met economische dynamiek, die werkgelegenheid en inkomen genereert voor de bewoners en inkomen in de regio en bovendien vreemde valuta voor het land: Het fruit wordt geëxporteerd naar de VS en Europa. Het geïrrigeerde areaal kan vergroot worden tot nogmaals 800.000 ha, hetgeen mogelijk is door de groeiende participatie in de komende jaren van privé-initiatief.

Revitalisatie van de rivier[bewerken]

Het programma voor revitalisatie van de São Francisco, dat reeds gestart is, omvat op korte termijn de verbetering van de bevaarbaarheid van de rivier, wat zal leiden tot optimalisatie van het transport van akkerbouwproducten (sojabonen, katoen en maïs hoofdzakelijk) naar het westen van Bahia, de haven van Juazeiro (BA), en van daaruit per trein naar de grootste noordoostelijke haven.

De rivier ontspringt in de staat Minas Gerais op een hoogte van 1200 m, stroomt door de staat Bahia, buigt af naar het oosten, vormt een tijd de grens tussen de staten Bahia en Pernambuco en vervolgens de tussen de staten Alagoas en Sergipe. Uiteindelijk mondt ze uit in de Atlantische Oceaan.

De rivier stroomt door een dunbevolkt gebied. Er bevinden zich slechts enkele middelgrote steden langs de rivier: Pirapora, São Francisco, Januária, Bom Jesus da Lapa, de tweelingsteden Petrolina en Juazeiro en Paulo Afonso.

Ze is gedeeltelijk bevaarbaar. Er bevinden zich immers drie stuwdammen in de benedenloop. Een ervan vormt het immense Sobradinhostuwmeer. Het is 314 kilometer lang en was met een oppervlakte van 4214 km² ooit het grootste kunstmatig aangelegd meer in de wereld.

Bronnen[bewerken]