San Marco-platform

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het San Marco lanceringplatform, met een Scoutraket op de lanceerinrichting.

Het San Marco platform was een lanceerbasis op basis van een hefeiland dat werd ontwikkeld in een samenwerking tussen het Centro Ricerche Aerospaziali van de Universiteit La Sapienza te Rome en NASA om te dienen als lanceerinrichting voor Italiaanse ruimtevaartuigen. Het was een voormalig olieplatform dat geplaatst was ten noorden van Ras Ngomeni aan de kust van Kenia en bevond zich dicht bij de evenaar (de snelheid van de aardrotatie is het hoogst op de evenaar, wat de raket extra snelheid meegeeft). Lanceringen vanaf het platform werden bestuurd vanaf San Rita, een tweede olieplatform ten zuidoosten van San Marco.

Ontstaan[bewerken]

Het Italiaanse ruimtevaartprogramma werd begonnen in 1959 met de oprichting van het CRA aan de universiteit van Rome. Drie jaar later, op 7 september 1962, tekende de universiteit een memorandum van overeenstemming om samen te werken in een ruimtevaartprogramma dat naar Marcus genoemd werd. Het Italiaanse team, getraind door NASA, zou eerst onder supervisie van NASA een raket lanceren vanaf Wallops Island. De eerste lancering vond plaats op 16 december 1964.

Programma[bewerken]

De bedoeling van het San Marco project was om wetenschappelijke satellieten te lanceren met Scout raketten. Het zou bestaan uit twee voormalige olie-platforms en twee ondersteuningsschepen dicht bij de stad Malindi.

Het programma bestond uit drie fases:

  • suborbitale lancering vanaf Wallops Island en het equatoriale platform,
  • orbitale lancering van een experimentele satelliet vanaf Wallops Island,
  • orbitale lanceringen vanaf het equatoriale platform.

Het lanceringplatform was in gebruik van maart 1964 tot maart 1988, met 27 lanceringen, voornamelijk sondeerraketten waaronder voornamelijk de Nike Apache, Nike Tomahawk, Arcas en Black Brant. Er werden ook kleine payloads in orbitale banen gebracht met de vastebrandstofraket Scout (in de B, D en G subvarianten). De eerste satelliet die zich specifiek richtte op röntgenastronomie, de Uhuru, werd gelanceerd vanaf San Marco op een Scout B raket op 12 december 1970.

Het grondsegment is nog in gebruik en volgt NASA, ESA en Italiaanse satellieten (onder meer in het verleden de Italiaanse-Nederlandse satelliet BeppoSax). De platforms werden in de jaren '90 buiten gebruik gesteld.

Externe links[bewerken]