Severus Alexander

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Severus Alexander
Severus Alexander.jpg
Geboortedatum 208
Sterfdatum 235
Tijdvak Severische dynastie
Periode 222-235
Voorganger Elagabalus (218-222)
Opvolger Maximinus I Thrax (235-238)
Staatsvorm principaat
Caesar onder Elagabalus (221-222)
Persoonlijke gegevens
Naam bij geboorte Gessius Bassianus Alexianus, of Marcus Julius Gessius Alexianus
Naam als keizer Marcus Aurelius Severus Alexander
Zoon van Julia Mamaea
Geadopteerde zoon van Elagabalus
Gehuwd met Orbiana
Neef van Elagabalus
Julia Soaemias
Romeinse keizers
Portaal  Portaalicoon   Romeinse Rijk

Severus Alexander (208 - 235), ook vaak Alexander Severus genoemd, geboren als Marcus Julius Gessius Alexianus (of volgens andere bronnen Gessius Bassianus Alexianus) in Caesarea sub Libano in Phoenicië, later bekend als Marcus Aurelius Severus Alexander, was keizer van Rome van 222 - 235. Geheel in tegenstelling tot zijn voorganger was Severus Alexander een gematigde en zachtmoedige keizer.

Familie[bewerken]

Zijn grootmoeder Julia Maesa had ervoor gezorgd dat hij tot erfgenaam van de keizer benoemd werd en hem beschermd tegen een latere poging hem uit de weg te ruimen. Elagabalus werd vermoord en de jonge Alexander Severus werd, eerst onder voogdij van zijn grootmoeder en na haar dood van zijn moeder Julia Mamaea de nieuwe keizer.

Als neef van zijn voorganger Elagabalus had Alexander Severus het priesterschap van El-Gabaal geërfd, maar hij maakte een eind aan de geïmporteerde religieuze praktijken in Rome, stuurde de heilige steen van Emesa terug naar Syrië en wijdde de tempel van Elagabalus opnieuw aan Jupiter Ultor.

Het Sassanidische gevaar[bewerken]

Hoewel de beide Julia's met de jonge Severus Alexander Rome weer een kundig en gematigd bestuur verschaften, ontstond er al gauw onrust tegen het vrouwenbewind. Onderwijl vond er in het buurrijk van de Parthen een belangrijke en gevaarlijke verandering plaats. De Sassaniden namen onder Ardashir de macht over van het zwakke bewind van de Parthen. Hiermee werd de oosterbuur een bedreiging van belang. In 230 ging Mesopotamië voorgoed verloren en werd het hele oosten bedreigd. Alexander en zijn moeder vertrokken naar het oosten en wisten met succes het hoofd te bieden aan de Perzische dreiging. Toch was zijn aanval op het nieuwbakken Sassanidische Rijk niet het succes dat hij gehoopt had. Ardashir wist de belangrijkste aanval, die op Ctesifon, niet alleen af te weren maar om te zetten in een Romeinse nederlaag van formaat. In plaats van een overwinning die voorgoed een eind maakte aan de lastige Perzen en Alexander in de voetsporen van zijn illustere naamgenoot had kunnen laten treden, moest hij genoegen nemen met wat in feite een gelijkspel was. Het verhinderde Alexander niet op 25 september 233 een overwinningstoespraak te houden waarin de nederlaag bij Ctesifon verzwegen werd.

Einde[bewerken]

Alexander keerde dus triomfantelijk naar Rome terug maar moest daarna naar de Donau-grens waar hij het aanzien van zijn strijdkrachten verloor door op onderhandelingen aan te dringen. In 235 werden hij en zijn moeder vermoord en kwam de eerste soldatenkeizer Maximinus I Thrax op de keizerlijke troon.