Single Euro Payments Area

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De 33 lidstaten van de Single Euro Payments Area.

De totstandkoming van de Single Euro Payments Area (SEPA) wordt een belangrijke stap voor de vorming van een geïntegreerde Europese betaalmarkt, als logisch en noodzakelijk onderdeel van de Economische en Monetaire Unie (EMU) en de Europese interne markt. Tot 1 februari 2014 is de betaalmarkt in Europa met haar vele (vooral nationale) systemen en producten nog sterk gefragmenteerd. Mede daardoor functioneert zij in de ogen van de Europese Commissie en het Europees Stelsel van Centrale Banken nog onvoldoende voor het betalingsverkeer van consumenten en bedrijven in Europa. Het doel van SEPA is om in Europa één ‘betaalruimte’ te creëren waarin eurobetalingen credit transfer (SCT = SEPA Credit Transfer) (giro of overschrijving), direct debit (SDD = SEPA Direct Debit) (incasso / domiciliëringen) en betaalkaarten overal op vergelijkbare wijze zullen functioneren, zowel binnenlands als grensoverschrijdend.

Toepassingsgebied[bewerken]

Alhoewel het toepassingsgebied van SEPA ongeveer samenvalt met de Europese Economische Ruimte (Europese Unie en de Europese Vrijhandelsassociatie) beperkt het zich enkel tot betalingen in euro. Een betaling van een rekening in Britse ponden naar een rekening in Denemarken zal dus in euro moeten gebeuren en twee maal aanleiding geven tot een muntconversie. Zo niet zal de betaling moeten uitgevoerd worden met het reeds bestaande Swift-systeem. Wat de gevolgen zullen zijn van SEPA op niet eurolanden laat zich voor de invoering nog moeilijk inschatten.

De Nederlandse en Belgische banken delen, samen met andere banken in Europa, de visie dat een grensoverschrijdende betaling binnen het eurogebied hetzelfde service-niveau moet kennen als een soortgelijke binnenlandse betaling. Om deze visie te bereiken hebben de Europese banken in 2002 de European Payments Council (EPC) opgericht. In de EPC komen de banken tot Europese interbancaire verwerkingsafspraken voor de belangrijkste basis-betaalinstrumenten. Het betreft de overboeking, de automatische machtiging en de transacties met een betaalpas. Het doel is dat banken vanaf 2008 de op deze afspraken gebaseerde pan-Europese betaaldiensten kunnen aanbieden en kunnen verwerken.

Voor- en nadelen van SEPA[bewerken]

SEPA zou de kosten van betalingen verlagen en de concurrentie tussen banken vergroten. Of dit in de praktijk zal gebeuren is niet zeker.

Invoering in België[bewerken]

Op 1 januari 2011 werd het oude nationale betalingssysteem van België afgeschaft en sindsdien is alleen het Europese SEPA model nog geldig.[1]

Noten[bewerken]

  1. SEPA Belgium | Vanaf 28 januari 2008