Tang Soo Do
| Tang Soo Do | ||
| Hangul | 당수도 | |
| Hanja | 唐手道 | |
| Herziene Romanisatie | Dangsudo | |
| McCune-Reischauer | Tangsudo | |
Tang Soo Do (당수도, ook wel Tangsudo), "de kunst van Chinese hand" (Tang naar de Chinese 'Tang-dynastie', Soo 'Hand', Do 'weg, leefwijze of kunst'), is een moderne Koreaanse vechtkunst. Het is geconcentreerd op discipline, het gebruik van procedures en opeenvolgingen van zelfverdediging.
In de loop van de geschiedenis hebben veel Koreaanse vechtkunstscholen, hun beoefende stijl Tang Soo Do genoemd. Dit artikel zal voornamelijk de Tang Soo Do stijl van de Moo Duk Kwan school behandelen. De andere Tang Soo Do scholen zijn opgegaan in het Taekwondo.
Inhoud |
Geschiedenis [bewerken]
Hwang Kee, stichter van deze kunst, beweerde dat hij bij het bedenken van de kunst was geïnspireerd door oude teksten over Subak (beter bekend als Taekgyeon), toen hij in de jaren 30 van de twintigste eeuw in Mantsjoerije woonde. Waarschijnlijker is het dat Tang Soo Do is ontwikkeld nadat Hwang Kee, tijdens zijn verblijf in Mantsjoerije, kennis had gemaakt met het Japanse Karate en Chinese vechtkunsten. Mantsjoerije stond in die tijd, net als Korea, onder Japans bewind.
Hwang Kee vertrok in 1935 van Korea naar Mantsjoerije (China) om daar te werken voor de Cho Sun Spoorwegmaatschappij. In mei 1936 ontmoette hij aldaar een chinees genaamd Yang Kuk Jin, die een meester was in Chinese vechtkunst. Na lang aandringen werd Hwang Kee zijn leerling. Hwang Kee kreeg hier les in een mix van verschillende Kungfu stijlen : Yang-stijl tai chi chuan, Tantui (verende benen), Chang chuan (lange vuist kungfu). Hwang Kee trainde bij meester Yang Kuk Jin tot 1937, waarna hij genoodzaakt was om weer terug te keren naar Seoul. In 1941 bracht Hwang Kee weer een bezoek aan zijn meester. Daarna had hij vanwege de Tweede wereldoorlog geen gelegenheid meer voor verdere bezoeken aan zijn meester.
Vanwege de Japanse bezetting van Korea, waren enkel boeken in het Japans toegestaan. Het Cho Sun Spoorwegstation, waar hij werkte was, had een kleine bibliotheek, die boeken bevatte over Karate. Hwang Kee studeerde deze boeken om zijn kennis over vechtkunst te vergroten.
In 1945 opende Hwang Kee in Seoul een vechtkunst school, genaamd de Moo Duk Kwan (무덕관). Hij noemde zijn stijl Hwa Soo Do. Omdat niemand van die stijl gehoord had, trok hij maar weinig leerlingen. Al gauw moest hij zijn school sluiten. Om toch actief te blijven in de vechtkunst, sloot hij zich daarom aan bij de Chung Do Kwan school van meester Won Kuk Lee, die een leerling van Gichin Funakoshi was geweest. Bij deze school gaf Won Kuk Lee les in Shotokan Karate onder de Koreaanse naam Tang Soo Do. In 1947 nadat Hwang Kee enige tijd les had gevolgd bij Won Kuk Lee, wou hij zijn oude school weer heropenen. Won Kuk Lee gaf hem toen het advies om de naam Tang Soo Do te gebruiken voor zijn stijl, omdat dat veel bekender is. Hwang Kee volgde dit advies op en ditmaal had hij wel succes met zijn school.
In 1957 ontdekte Hwang Kee in de nationale bibliotheek van Seoul een manuscript, genaamd de Moo Ye Dobo Tong Ji (geïllustreerde handboek van vechtkunst). Hierin werd een beschrijving gegeven van de reeds lang uitgestorven Koreaanse vechtkunst Soo Bahk. Hwang Kee bestudeerde dit manuscript goed en voegde van wat hij hieruit leerde toe aan zijn eigen stijl. In 1960 veranderde Hwang Kee de naam van zijn stijl naar Soo Bahk Do, daarmee verwijzend naar oude traditionele Koreaanse vechtkunst. Waarschijnlijk vanwege commerciële redenen en omdat er na de oorlog veel anti-Japans sentiment onder de Koreaanse bevolking leefde.
Hwang Kee heeft met zijn school Moo Duk Kwan tevens aan de wieg gestaan van het moderne Taekwondo. Maar na onenigheid met de leiders van de andere stijlen, besloot Hwang Kee om zijn eigen weg te gaan.
Naam en transcriptie [bewerken]
De meeste scholen van Tang Soo Do gebruiken de transcriptie "Tang Soo Do". Nochtans, wetenschappelijke teksten passen de officiële transcriptie "tangsudo" toe (die als één woord geschreven wordt). Sommige auteurs schrijven "Tangsoodo". Wanneer Tang Soo Do geschreven wordt in hanja, is de uitspraak in het Japans gelijk aan die van karate-do.
Technieken [bewerken]
In veel aspecten lijkt Tang Soo Do op Karate en Taekwondo, de verschillen zijn vaak slechts miniem, wat niet raar is als je kijkt naar de geschiedenis van deze stijlen. Het verschil met Taekwondo zit hem in het feit dat men Tang Soo Do als zijnde een vechtkunst profileert, in plaats van een vechtsport zoals bij Taekwondo.
Net zoals vele Koreaanse vechtkunsten beschikt Tang Soo Do over een uitgebreid arsenaal aan traptechnieken. Voor de goede uitvoer van de traptechnieken, oefent men veel sprongoefeningen en geeft men extra aandacht aan rek- en strekoefeningen. Ook ontbreken breektesten (planken of stenen doorslaan) niet bij Tang Soo Do. Men doet veel aan sparring in het Tang Soo Do, bijna elke les.
Tang Soo Do benadrukt eerlijke competitie. Tang Soo Do is een 'Non-contact' sport. Dit wil dus zeggen dat tijdens het sparren men elkaar niet mag raken. Tijdens wedstrijden wordt licht toucheren toegestaan, maar wanneer er te hard wordt geraakt kan de jury ingrijpen en straffen geven. Ook mag er bij Tang Soo Do niet onder de gordel getrapt of gestoot worden. Technieken naar het hoofd zijn alleen toegestaan met trap technieken. Tang Soo Do is dus een sport waar veiligheid en beheerst zijn erg belangrijk is. Ook is socialiteit en respect erg belangrijk. Hierin verschilt Tang Soo Do ook van andere vechtsporten zoals Karate en Taekwondo. Dit is ook de reden waarom Tang Soo Do geen vechtsport is, maar een beheerste vechtkunst.
