The Bodysnatchers (band)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

The Bodysnatchers is een Britse voormalige skaformatie uit het 2 Tone-tijdperk die als enige een vrouwelijke bezetting had.

Biografie[bewerken]

Het begin[bewerken]

Bassiste Nicky Summers bezoekt in de zomer van 1979 een Specials-concert in de Moonlight Club en komt op het idee om haar eigen skaband op te richten. Via een advertentie in muziekbladen als de Melody Maker rekruteert ze gitariste Sarah-Jane Owens, saxofoniste Miranda Joyce, drumster Jane Summers, toetseniste Penny Leyton, gitariste Stella Barker en zangeres Rhoda Dakar (in de punktijd actief als model bij Vivienne Westwood).

2 Tone[bewerken]

Op 24 november 1979 hebben The Bodysnatchers hun eerste optreden in de Windsor Castle. Hun set bevat voornamelijk covers van ska- en rocksteady-klassiekers. Bij het tweede optreden, in het voorprogramma van Shane MacGowans punkgroep The Nips, komen Specials-baas Jerry Dammers en Selecter-zangeres Pauline Black een kijkje nemen, hetgeen resulteert in een 2 Tone-contract en een uitnodiging om deel te nemen aan de tweede 2 Tone-tournee. Ook spelen ze op een feest van Blondie-zangeres Deborah Harry. Maar dat is nog niet alles, want op 28 en 30 december 1979 zijn The Bodysnatchers een van de drie bands die voor Madness openen in de Lyceum Ballroom, en op oudejaarsavond 1979 staan ze samen met The Selecter in de Dingwalls. Leden van The Specials, Madness en zelfs Motorhead zijn er getuige van hoe The Bodysnatchers de jaren zeventig uitluiden en The Selecter de jaren tachtig inwijdt. Er verschijnt een recensie in de NME, maar Rhoda en co. worden niet helemaal positief ontvangen. "De meiden hebben nog heel wat te leren".

Hitsucces[bewerken]

De tournee met The Selecter gaat op 23 februari 1980 van start in Newcastle en eindigt op 22 maart in Lewisham. Aanvankelijk zijn The Bodysnatchers bottom of the bill maar wanneer de nummer 2, het Brits-/Amerikaanse punktrio Holly & The Italians, wordt weggepest schuiven ze een plekje op. Tegen de tijd dat de tournee erop zit verschijnt hun debuutsingle Let's Do Rocksteady, een cover van de Jamaicaanse zanger Dandy Livingstone. De B-kant is het zelfgeschreven Ruder Than You. Het levert ze een 22e plaats in de Engelse hitlijsten op, alswel een John Peel Sessie en televisie-optredens in Top of the Pops en de kinderontbijtshow Tiswas.

Het einde[bewerken]

In juni toeren The Bodysnatchers met The Specials en The Go-Go's (waardoor er evenveel mannen als vrouwen in de bus zitten) langs diverse Engelse kustplaatsen. Daarna verlaat Jane Summers de band om haar studie af te maken; zij wordt vervangen door Judy Parsons. Na de in juli uitgebrachte tweede single Easy Life (die nog net de top 50 haalt) denken The Bodysnatchers aan het opnemen van een debuutalbum; deze plannen worden echter geschrapt omdat er niet genoeg materiaal voorhanden is en omdat de dames zich niet willen binden aan de verplichtingen van een platenmaatschappij. Ook krijgen ze ruzie over hoe het nu verder moet; Rhoda en Nicky willen politieke onderwerpen aansnijden (zoals The Specials en The Selecter), maar de rest wil gewoon catchy popsongs maken (zoals Madness). Hoewel een breuk onvermijdelijk is besluiten ze om eerst de resterende optredens af te maken. In september staan The Bodysnatchers in het voorprogramma van Toots & The Maytals waarna ze hun aan hun eerste en enige eigen tournee beginnen. Eind oktober is het afscheidsconcert in de Music Machine.

The Belle Stars[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie The Belle Stars voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Rhoda Dakar met en zonder Special AKA[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Rhoda Dakar voor het hoofdartikel over dit onderwerp.