Thilo Sarrazin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Thilo Sarrazin

Thilo Sarrazin (Gera, 12 februari 1945) is een Duits politicus van de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD). Sarrazin was vanaf 2002 tot 2009 senator voor financiën in Berlijn. Van mei 2009 tot september 2010 was hij lid van de Raad van bestuur van de Deutsche Bundesbank.

Sarrazin werd tijdens de oorlog geboren in Gera in Thüringen als zoon van een arts van hugenootse afkomst en een moeder uit West-Pruisen. Hij groeide op in Recklinghausen en was vanaf zijn zevende in een internaat in Beieren. Hij rondde het gymnasium af in Recklinghausen en studeerde na zijn militaire dienstplicht economie aan de universiteit van Bonn. Sarrazin promoveerde in 1973 en was van 1973 tot 1974 wetenschappelijk medewerker van de Friedrich-Ebert-Stiftung, het wetenschappelijk bureau van de SPD. In die tijd werd hij ook lid van de SPD.

Vanaf 1975 werkte Sarrazin bij het federale ministerie van Financiën. Van 1990 tot 1991 werkte hij voor de Treuhandanstalt, die verantwoordelijk was voor de privatisering van de staatsbedrijven van de voormalige DDR. Daarna was hij tot 1997 staatssecretaris in het ministerie van Financiën van Rijnland-Palts.

In 2010 kwam Sarrazin internationaal in de schijnwerpers te staan na het verschijnen van zijn boek Deutschland schafft sich ab (Duitsland heft zichzelf op), waarin Sarrazin, behalve op de heersende opvattingen over en wijze van bestrijding van armoede in Duitsland, ook scherpe kritiek uit op de immigratiepolitiek van dat land.[1] Niet zozeer het verschijnen en de inhoud van het boek, als wel zijn nadien gedebiteerde uitspraken over vermeende samenhang tussen etnische oorsprong en intelligentie waren voor de Bundesbank aanleiding om zijn ontslag aan te vragen.[2] Sarrazin besloot de eer aan zichzelf te houden en nam zelf ontslag.[3] Zijn boek bereikte eind oktober 2010 een oplage van 1,2 miljoen en is daarmee in het segment non-fictie het boek met de grootste oplage in Duitsland sinds de Tweede Wereldoorlog.[bron?]

Enkele maanden na verschijning van zijn boek werden de reacties op zijn boek minder emotioneel en ontving hij voor met name zijn opvattingen over de problematiek rond de integratie van bepaalde immigranten-groepen bijval uit gezaghebbende politieke kringen, waaronder oud-bondskanselier Helmut Schmidt.[4]

Bronnen, noten en/of referenties