Vaticaans Geheim Archief

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Cortile della Pigna, waaronder zich het grootste deel van het Vaticaans Geheim Archief bevindt

Het Vaticaans Geheim Archief (Italiaans: Archivio Segreto Vaticano), gelegen in Vaticaanstad, is de centrale bewaarplaats van alle akten uitgevaardigd door de Heilige Stoel. Deze archieven bevatten ook de staatsdocumenten, briefwisseling, pauselijke verslagen en veel andere documenten die de Kerk gedurende eeuwen heeft verzameld. Deze zijn voor een groot deel door de nuntiaturen verzameld en naar het vaticaan gestuurd.[1]

Het grootste deel van het archief wordt bewaard in een betonnen kubus die de bunker wordt genoemd. Deze bevindt zich onder de Cortile della Pigna, een terras net achter de ingang van de Vaticaanse Musea. In totaal wordt er nu zo'n 85 kilometer archiefstukken bewaard. De naam Archivio Segreto betekent niet alleen geheim archief maar ook Privé archief[1].

Geschiedenis[bewerken]

De geschiedenis van het archief gaat eigenlijk terug tot het jaar 313 toen de Romeinse Keizer Constantijn de Grote in het Edict van Milaan het Christendom legaliseerde. Vanaf dat moment beschikte de paus over het archief sacra scrinia. Alle stukken uit deze tijd zijn verloren gegaan door branden en plunderingen[1].

Lange tijd lag het archief opgeslagen in de Vaticaanse Bibliotheek, maar in 1612 besloot Paus Paulus V om het Archivio Segreto elders onder te brengen. Vanaf dat moment tot in de late 19e eeuw bleef het archief gesloten voor buitenstaanders, wat tot gevolg had dat er gespeculeerd werd over de geheimen die er misschien verborgen lagen.

Het archief werd mondjesmaat voor het publiek toegankelijk. Ook geleerden van naam en faam werden slechts zeer beperkt toegelaten. Ludwig von Pastor was de eerste die in grote mate gebruik mocht maken van het archief voor zijn werk over de geschiedenis van de pausen. Paus Leo XIII maakte in de jaren 1880 het archief ook toegankelijk voor niet-clerici, met die beperking dat alleen stukken van voor 1815 geraadpleegd mochten worden. Hierna werd het de gewoonte om het archief per pontificaat (de periode waarin een paus regeerde) toegankelijk te maken maar dan wel minstens 70 jaar na de dood van de betreffende paus:

Documenten in het archief mogen wel worden ingezien maar niks hieruit mag gekopieerd worden. Het boek Het Bernini Mysterie en de verfilming Angels & Demons hebben sterk bijgedragen aan de bekendheid van het archief. Sinds die tijd is het aantal verzoeken om informatie sterk toegenomen[1].

Collecties[bewerken]

Het archief bestaat uit meer dan 650 collecties. Meestal ingedeeld naar periode en regio. Het oudste bewaarde document gaat terug tot het einde van de 8e eeuw. Van die eerste periode is niet veel bewaard gebleven. Pas over de tijd vanaf 1198 beschikt het archief over vollediger informatie. Het bevat onder andere het Dictatus papae, het stuk met de claims voor de pauselijke macht van paus Gregorius VII, het verzoek van Hendrik VIII om zijn huwelijk te ontbinden en alle bijbehorende processtukken, brieven van Michelangelo en talloze andere belangrijke stukken.

Archivarissen van het Vaticaans Geheim Archief[bewerken]

Prefecten van het Vaticaans Geheim Archief[bewerken]

Externe link[bewerken]

Noten
  1. a b c d National Geographic Nederland-België juni 2012: De kamers van het geheugen (blz 124-137)
  2. (en) Vatican Archivists Rush to Declassify WWII Documents, www.catholicculture.org, 20 februari 2002
  3. (en) Benedict XVI Opens Archives on Pius XI, Zenit, 2 juli 2006