Willem met de Hoorn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Willem van Gellone
755-810
Pereda-Guill.jpg
Graaf van Toulouse
Periode 790 - 806
Opvolger Bego
Hertog van Aquitanië
Periode  ? - 811
Vader Theodoric?
Moeder Aldana

Willem met de Hoorn ook wel: Willem met de Korte Neus, Willem of Wilhelmus van Aquitanië, Guilhem, Guillaume au Cornet, Guillaume d'Orange (niet te verwarren met Willem van Oranje) Guillaume de Gellone (cira 752 - 28 mei (?), circa 812) was een legendarische middeleeuwse persoon. Hij was hertog van Aquitanië, graaf van Toulouse en ook de eerste graaf van Orange. Hij is een heilige van de Rooms-katholieke Kerk en beschermheilige van de wapensmeden.

Leven[bewerken]

Hoeveel van de verhalen over deze legendarische figuur op feit of fictie berust is niet precies te zeggen. Hij zou in 752 geboren zijn als zoon van ene Theodoric, graaf van Autun. Zijn moeder zou Aldana geweest zijn, een dochter van Karel Martel. Zijn schoonbroer was Fulgaud van Rouergue, gehuwd met zijn zuster Senegonde.

Hij was een neef en paladijn van Karel de Grote. Die stelde hem aan als voogd over zijn minderjarige zoon Lodewijk de Vrome, die koning van Aquitanië was. Willem mocht zich daarom tot de meerderjarigheid van Lodewijk hertog van Aquitianië noemen. Ook vocht Willem in het zuiden van Frankrijk tegen de Saracenen. Bij één van die gevechten sloeg een Saraceen hem een stuk van zijn neus af, wat hem de bijnaam "Guillaume au Court Nez" (Willem met de Korte Neus) opleverde. Later verbasterde dit naar "Guillaume au Cornet" (Willem met de Hoorn). Tijdens zijn strijd tegen de Saracenen veroverde hij onder andere het gebied rond Orange. Dit gebied werd hem later door Karel de Grote in leen gegeven, waarmee hij de eerste Graaf van Orange werd.

Willem was gehuwd met Cunegonde en met Guiburge, en werd de vader van Bernhard van Septimanië. Na de dood van zijn vrouw in 804, de gekerstende dochter van een Saraceense vorst, werd Willem heremiet en stichtte een klooster in de orde der Benedictijnen in het na zijn dood naar hem vernoemde Saint-Guilhem-le-Désert. Nadat hij Karel de Grote nog eenmaal te hulp was gekomen bij een opstand in Parijs, overleed hij op 28 mei 812 of 814 in het door hem gestichte klooster. Hij werd twee maal heilig verklaard, de tweede maal was in 1066 door Paus Alexander II.

Zijn daden worden onder andere beschreven in La Geste de Garin de Monglane, een middeleeuws Frans heldendicht, in de "Willehalm", een onvoltooid epos van de Duitse middeleeuwse dichter Wolfram von Eschenbach en in Spieghel historiael, een 13e-eeuwse kroniek van Jacob van Maerlant. Zie ook "Willem van Oranje, Parzival en de Graal - Wolfram von Eschenbach als historicus" van Werner Greub.

Willem en de Oranje-Nassaus[bewerken]

Ten onrechte werd deze Willem soms als stamvader van de Oranje-Nassaus gezien. Dit is onjuist, maar er is wel een relatie tussen de titel die hij voerde en de tegenwoordige titel, prins van Oranje. Willem was, doordat hij Orange in leen verkreeg van Karel de Grote, de eerste graaf van Orange. Een van zijn nazaten liet alleen een dochter na, die trouwde met een telg uit het geslacht Baux uit de Provence. Keizer Frederik I Barbarossa verhief Orange in 1182 tot prinsdom. Later trouwde een dochter uit het Huis Baux met een telg uit het huis Châlon. Toen in 1530 de laatste mannelijke telg, Filibert van Chalon kinderloos sneuvelde, liet deze Orange na aan zijn neef René van Nassau, waarmee Orange in de handen van de Nassaus kwam. René was via zijn moeder Claudia van Chalon wel verwant met het geslacht Baux en daarmee met Willem met de Hoorn. Zijn neef Willem van Oranje was echter geen bloedverwant van Willem met de Hoorn, hij erfde slechts de titel 'prins van Oranje'. Door dit misverstand werd in 1815 nog de door koning Willem I ingestelde Militaire Willems-Orde op advies van de Hoge Raad van Adel naar hem vernoemd.

Wie was nu Willem Fierebras of Fierebrace?[bewerken]

Willem IV van Aquitanië of Willem met de Hoorn? Willem IV leverde een veldslag en regeerde in een verder rustige periode. Willem met de Hoorn had een vechtend bestaan tot hij zijn klooster stichtte. Zijn opmerkzame daden zijn uitvoerig beschreven en bezongen. In 1139 werd zijn lichaam overgebracht naar de Basilique Saint-Sernin de Toulouse, waarbij zijn sterke arm (de 'fierbras' of 'fierebrace') in een aparte reliekschrijn werd geplaatst[1].

  1. [1]