Zwaartekrachtsslinger
Een zwaartekrachtsslinger of zwaartekrachtduw (gravitational slingshot of gravity assist in het Engels) is een techniek die de massa en beweging van een planeet gebruikt om de baan en de snelheid van een interplanetaire ruimtesonde te wijzigen.
Deze techniek werd voor het eerst door de Mariner 10 gebruikt, een sonde die in 1973 door de NASA werd gelanceerd. Later is de techniek nog vele malen toegepast bij sondes naar andere planeten, met name naar planeten die voorbij Mars liggen.
De zwaartekrachtsslinger kan veel snelheid, tijd en geldbesparing opleveren. Het kan gebruikt worden om de snelheid te vergroten of juist te verkleinen en/of om de baan van een sonde aan te passen. Zonder deze manoeuvre zouden missies naar de verste planeten van ons zonnestelsel te duur zijn of zelfs onmogelijk met de huidige stand van de techniek.
De energie die de versnelde satelliet heeft bijgekregen wordt in werkelijkheid ontleend aan de bewegingsenergie van de planeet, die daardoor iets aan snelheid verliest. Gezien de extreme verhouding tussen de massa van de satelliet en de massa van een planeet is het effect op de snelheid van de planeet echter volledig te verwaarlozen. Een satelliet van enkele ton die door wisselwerking met de aarde een snelheidstoename van 1 km/s realiseert doet de aarde afremmen met slechts enkele tientallen nanometer per seconde. Tegenover de baansnelheid van de aarde, die 30 km/s bedraagt is dit een relatieve afname met een factor in de orde van één biljoenste.
Zie ook [bewerken]
Externe links [bewerken]
- Zwaartekrachtsslinger
- Animatie van de zwaartekrachtsslinger bij Cassini Huygens
- Theorie van de zwaartekrachtsslinger
- A Quick Gravity Assist Primer
 |
Zie de categorie Gravitational slingshots van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
