Éric Zemmour

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Éric Zemmour
Éric Zemmour (2021)
Achtergrondinformatie
Naam Éric Justin Léon Zemmour
Geboren 31 augustus 1958
Geboorteplaats Montreuil, Frankrijk
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Opleiding Sciences Po
Beroep Journalist
Portaal  Portaalicoon   Media

Éric Justin Léon Zemmour (Montreuil, 31 augustus 1958) is een Frans politicus, schrijver en essayist. Hij was politiek journalist en columnist voor het dagblad Le Figaro van 1996 tot 2021.

Persoonlijk leven[bewerken | brontekst bewerken]

Éric Zemmour werd op 31 augustus 1958 geboren in Montreuil. Zijn ouders emigreerden als Franse burgers vanuit Algerije naar Frankrijk tijdens de Algerijnse Oorlog. Zijn voorouders zijn van, Berberse afkomst met een Mizrachi-Joodse achtergrond. Zemmour werd opgevoed in de Joodse traditie. Hij loochent zijn afkomst niet, maar benadrukt dat hij zelf geen immigrant is. In het Berbers betekent zijn achternaam Zemmour olijf.[1][2]

In 1982 trouwde Zemmour met de juriste van Tunesisch-Joodse afkomst Mylène Chichportich. Samen hebben zij twee zonen en een dochter.

Politiek[bewerken | brontekst bewerken]

Zemmour wordt over het algemeen getypeerd als extreem-rechts.[3] Zelf plaatst hij zich tussen gaullisme en bonapartisme, een verdediger van de grandeur van de Franse natiestaat van weleer.[bron?]

Logo van Reconquête

Op 30 november 2021 maakte Zemmour met een videoboodschap bekend dat hij mee zal doen aan de Franse presidentsverkiezingen van 2022. Op 5 december verkondigde hij de oprichting van een eigen politieke partij onder de naam Reconquête, wat herovering betekent. De naam verwijst naar de middeleeuwse herovering van Zuid-west Europa door de christenen en de verdrijving van de moslims die in de 8e eeuw dit gebied hadden veroverd.

Politieke standpunten[bewerken | brontekst bewerken]

Als populaire talkshowgast lokt Zemmour vanwege zijn scherpe debatstijl en anti-islamitische discours vaak en graag felle reacties uit.

In 2014 verscheen van hem Le Suicide français, een politiek pamflet waarvan intussen in Frankrijk al meer dan 500.000 exemplaren zijn verkocht. In dit boek van ruim 500 pagina's haalt Éric Zemmour uit naar het Angelsaksische neoliberalisme, de Europese Unie, het links-progressivisme multiculturalisme van progressief links en de moslimmigratie. Deze hebben volgens hem onder het mom van tolerantie het traditionele Frankrijk en de vrijheid van het individu doelbewust kapotgemaakt.[4]

Anti-immigratie en anti-islam standpunten[bewerken | brontekst bewerken]

Zemmour wil een einde maken aan de instroom van migranten en profileert zich sterk met anti-islamitische standpunten.

Standpunten over vrouwen[bewerken | brontekst bewerken]

Toen hij in 2013 samen met 343 andere Franse prominenten het manifest "Touche pas à ma pute" ("Raak mijn hoer niet aan") ondertekende, een petitie tegen een wetsvoorstel om prostituanten te beboeten, haalde hij zich de woede van de feministen op de hals.

Rechtszaken[bewerken | brontekst bewerken]

Éric Zemmour werd in 2011 veroordeeld wegens aanzetten tot rassendiscriminatie.[5]

Publicaties[bewerken | brontekst bewerken]

Essays

Romans