Arbeidsvoorwaarde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een arbeidsvoorwaarde is een voorwaarde waaronder werk wordt verricht, bijvoorbeeld met betrekking tot betaling, werktijden en vakantiedagen.

Nederland[bewerken]

In Nederland worden arbeidsvoorwaarden vastgelegd in een of meerdere van de volgende overeenkomsten/regelingen:

Sommige arbeidsvoorwaarden kan de werkgever eenzijdig vaststellen. Hierbij is hij gebonden aan de arbeidsovereenkomst, de cao en de Wet op de Ondernemingsraden.

Met werknemers bij de overheid (ambtenaren) wordt geen arbeidsovereenkomst afgesloten. Op ambtenaren is niet het Burgerlijk Wetboek van toepassing, maar de Ambtenarenwet. Ambtenaren worden (eenzijdig) door de overheid aangesteld. Overleg over de arbeidsvoorwaarden vindt plaats met de (overheids)vakbonden. Bij diverse onderwijssectoren is er wel een cao, zie bijvoorbeeld de werkloosheidsuitkeringsregelingen in overheidssectoren.

Arbeidsvoorwaardenbeleid (het beleid van een werkgever op het gebied van arbeidsvoorwaarden) is een onderdeel van het algehele personeelsbeleid.

Primair - secundair - tertiair[bewerken]

In Nederland wordt onderscheid gemaakt tussen primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden. Tegenwoordig worden secundaire arbeidsvoorwaarden veelal gesplitst in secundaire en tertiaire arbeidsvoorwaarden.

Als primaire arbeidsvoorwaarden worden in het algemeen (onder andere) het loon, stukloon, (salaris) en arbeidsduur beschouwd.

Het onderscheid tussen secundaire en tertiaire arbeidsvoorwaarden is niet altijd duidelijk en de meningen verschillen hierover. Secundaire of tertiaire arbeidsvoorwaarden zijn bijvoorbeeld: