Barnabieten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De barnabieten of Congregatie van de reguliere priesters van de Heilige Paulus (in het Latijn: Congregatio Clericorum Regularium Sancti Pauli Barnabitarum, of Barnabitae) is een katholieke kloosterorde. Ze wordt vermeld met de afkorting B. In de Verenigde Staten wordt de afkorting CRSP gebruikt.

Geschiedenis[bewerken]

De congregatie werd in 1530 in Milaan gesticht door Antonius Maria Zaccaria. In 1533 werd pauselijke goedkeuring verkregen van Clemens VII, en in 1538 kreeg de congregatie het oude klooster van Sint-Barnabas in Milaan toegewezen als moederhuis. Vandaar de gebruikelijke naam: barnabieten.

Het was de tijd dat keizer Karel V en de Franse koning Frans I in het hertogdom hun tegenstrijdige ambities uitvochten. Een epidemie had het leven gekost aan een derde van de bevolking. Tegelijk verspreidden de Duitse troepen de protestantse ideeën. Een nieuwe congregatie werd dan ook door de kerkelijke hiërarchie met voldoening onthaald.

De spiritualiteit van de orde is gebaseerd op de apostel Paulus, met bijzondere aandacht voor de brieven van de apostel. Vandaar ook de naam: paulinen.

Erkenning[bewerken]

  • 1533: pauselijke goedkeuring als bisschoppelijke congregatie, door paus Clemens VII.
  • 1535: pauselijke goedkeuring als congregatie van pauselijk recht, door paus Paulus III.
  • 1545: dezelfde paus verleende de congregatie verschillende voorrechten.
  • 1552: gewijzigde constituties goedgekeurd door de paus.
  • 1579: na onderzoek door Carolus Borromeus, aartsbisschop van Milaan, werden de definitieve constituties door de paus goedgekeurd.

Uitbreiding[bewerken]

Na het aartsbisdom Milaan, breidde de congregatie weldra uit tot Pavia, Cremona, Vicenza, Verona en Venetië. Ze plantte zich ook in het Franse Béarn in, onder de bescherming van koning Hendrik IV.

Weldra openden ze ook kloosters in Bohemen, Italië en Oostenrijk. Naast hun menslievende activiteiten, openden ze ook talrijke middelbare scholen.

Hun hoofdzetel werd vanaf de achttiende eeuw in Rome gevestigd. Over de jaren concentreerde de congregatie zich in grote mate op zijn Italiaanse stichtingen. Wat niet inhoudt dat ze niet elders vestigingen stichtten. In de eenentwintigste eeuw zijn ze aanwezig

De Congregatie van de Barnabieten blijft een bescheiden congregatie. In 2005 bestuurde ze vierenzestig huizen en telde 381 leden, onder wie 291 priesters.

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • I. GOSCHLER, Dictionnaire encyclopédique de la théologie catholique, art. Barnabites, Parijs, 1858.