Belastingparadijs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een belastingparadijs is een jurisdictie die een relatief gunstig belastingstelsel bezit. Het begrip is sterk ingekleurd door de fiscale doctrine van ieder land.

Belastingparadijzen bezitten één of meer fiscale voordelen om bedrijven of vermogende particulieren aan te trekken, zodat ze zich in het land vestigen. Dit kan bestaan uit het ontbreken van heffingen op royalty's, een ruime deelnemingsvrijstelling (Nederland), een rulingpraktijk (zeer veel landen), lage belastingtarieven voor bepaalde (buitenlandse) vennootschappen (Luxemburg, Nederlandse Antillen), lage of in het geheel geen belasting op vermogen, vermogenswinst en inkomen uit vermogen van particulieren of algehele lage tarieven (Nauru).

Belastingparadijzen zijn meestal landen die slechts weinig economisch potentieel bezitten (Monaco, Andorra, Marshalleilanden), sterk afhankelijk zijn van de dienstensector (Nederland, Luxemburg, België), of een "open" economie hebben. Nauru is een geval apart. Vroeger was door de inkomsten uit fosfaatwinning een hoge belastingheffing helemaal niet nodig. Sterker nog: veel voorzieningen van de overheid waren gratis. Nu is het fosfaat echter op, en probeert Nauru als belastingparadijs te overleven. Belastingparadijzen willen hun opbrengsten niet uit hoge tarieven halen, maar uit de hoge aantallen. Als veel bedrijven (brievenbus)vennootschappen oprichten in het belastingparadijs, verdient dit toch veel geld door de grote aantallen, en door allerlei rechten waarvoor de bedrijven moeten betalen (registratierecht, etc.). Bovendien maken deze bedrijven gebruik van de lokale dienstensector (trustkantoren, advocaten). Vermogende particulieren tracht men ertoe te brengen hun geld uit te geven in het belastingparadijs (Monaco).

De OESO-landen zien dit vaak met lede ogen aan. Ze proberen op verschillende manieren hun wetgeving aan te passen, zodat het voor bedrijven en particulieren moeilijker wordt aan het belastingstelsel te ontsnappen. Zo kent Nederland een ruim woonplaatsbegrip, en hebben Frankrijk en de Verenigde Staten CFC-wetgeving ingevoerd. Amerikaanse staatsburgers zijn ongeacht hun woonplaats belastingplichtig in de Verenigde Staten. Ook kan een land ervoor kiezen geen belastingverdrag met een belastingparadijs te sluiten, of de voordelen hiervan aan bepaalde gevallen te ontzeggen. In het uiterste geval komt het wel eens tot economische sancties. Frankrijk ging in 1962 eenvoudiger te werk. Het land dreigde Monaco's waterleiding af te sluiten, tenzij Monaco de fiscale voordelen voor Franse onderdanen terugnam. In OESO-verband zet men belastingparadijzen onder druk hun stelsels aan te passen. Ook in Europees verband wordt toegezien op het uitbannen van "harmful tax practises".

Gunstige belastingregimes gaan vaak hand in hand met een soepel vennootschapsrecht, waarmee men makkelijk een vennootschap op kan richten. Soms hanteert men zelfs vrij creatieve rechtsvormen, zoals de Protective Cell Company (Jersey). Ook wordt het soms gecombineerd met een strikt bankgeheim (Zwitserland). Nadeel is dat dit ook veel misbruik uitlokt, waardoor veel belastingparadijzen een "crimineel" imago hebben gekregen.

Lijst van landen die als belastingparadijs worden gezien[bewerken]

Deze lijst omvat belastingparadijzen in de breedste zin van het woord. Nederland komt er op voor, omdat dit land door de rulingpraktijk, deelnemingsvrijstelling en ontbreken van royaltybelasting wordt gezien als belastingparadijs. Door de vermogensrendementsheffing geldt dit ook voor veel vermogende particulieren. Daarentegen wordt inkomen uit arbeid, waaronder de winst bij verkoop van een bedrijf, in Nederland relatief hoog belast, waardoor het voor stoppende ondernemers zeker geen belastingparadijs is.

Liechtenstein werd op 11 november 2009 door de OESO van de lijst geschrapt.