Blue Moon (maanlander)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Blue Moon

De Blue Moon is een toekomstige maanlander van Blue Origin. De ontwikkeling ervan begon in 2016. In april 2017 werd dit voor het eerst bekend. Er werd toen gezegd dat de lander sterk op de technologie van de New Shepard-raket leunt.[1] Op 9 mei 2019 presenteerde Blue Origins CEO Jeff Bezos het ontwerp in Washington DC.[2] Een krachtiger variant maakt deel uit van een door in 2020 NASA voor verdere uitwerking geselecteerde bemande drietrapsmaanlander die kandidaat is voor het Artemisprogramma.

Eigenschappen[bewerken | brontekst bewerken]

De Blue Moon is ontworpen om in de neuskegel van de New Glenn-raket te passen. Die neuskegel heeft een diameter van 7 meter. Aan de zijkant zitten vier uitklapbare landingspoten. Voor de Blue Moon werd de BE-7 een nieuwe raketmotor ontwikkeld. Deze motor werkt net als de BE-3-motor van de New Shepard op vloeibare waterstof met vloeibare zuurstof als oxidator. De BE-7 is de eerste raketmotor op aarde die gebruik maakt van een “dubbele expansie verbrandingscyclus” waarbij niet alleen de brandstof, maar ook de oxidator voor de turbopomp wordt opgewarmd in leidingen die door de straalpijp lopen. De eerste volledige BE-7 werd 18 juni 2019 voor het eerst getest.[3] De brandstof wordt ook gebruikt om met brandstofcellen elektriciteit op te wekken. Blue koos daarvoor omdat het alternatief; zonnecellen, in de maannacht niet werken.

De Blue Moon wordt in staat geacht een nuttige lading van 6500 kilogram vanuit de ruimte naar het maanoppervlak te brengen. Ook zou er een bemanningsmodule bovenop een Blue Moon kunnen worden gemonteerd als deze wordt voorzien van verlengde brandstoftanks. Die extra brandstof is nodig voor het weer opstijgen. Onderweg naar de maan kan de Blue Moon ook nog CubeSats loslaten.

Voorstel National Team Artemis-lander[bewerken | brontekst bewerken]

Blue Origin meldde in oktober 2019 op de International Astronautic Conference 2019 in een poging het contract voor de bouw van NASA’s bemande maanlander voor Artemisprogramma in de wacht te slepen, samen te werken met de zeer ervaren ruimtevaartbedrijven Lockheed Martin, Northrop Grumman en Draper Laboratory. De vergrote, tweemotorige Blue Moon functioneert daarin als landingsmodule, Lockheed Martin levert de herbruikbare opstijgmodule met de bemanningscapsule, Nortrop Grumman levert het transfer element een rakettrap/servicemodule die sterk op de Cygnus-vrachtcapsule is gebaseerd. Deze brengt de Blue Moon in de juiste omloopbaan voor de rendez-vous met de bemanningsmodule en stuwt dit geheel vervolgens naar het landingstraject. Het navigatiesysteem wordt door Draper vervaardigd.[4] Dit geheel past in de New Glenn, maar ook een andere raket met de juiste lanceercapaciteit is mogelijk. De landers blijven in dit plan ook eigendom van de vier bedrijven en NASA kan de landingsservice inkopen. Het driedelige ontwerp van het consortium dat National Team is gedoopt is ontworpen naar de specificaties die NASA eerder bekend maakte. De National Team lander kan met drie New Glenn en Vulcan raketten worden gelanceerd, maar zou technisch gezien ook als een geheel met een SLS-raket kunnen worden gelanceerd.

Op 30 april 2020 was National Team een van de drie ontwerpen die door NASA werden geselecteerd voor verdere uitwerking van hun ontwerp waarbij National Team de hoogste subsidie in de wacht sleepte en 579 miljoen dollar kreeg toegewezen.