Naar inhoud springen

Brian Eno

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Brian Eno
Brian Eno in 2015
Brian Eno in 2015
Algemene informatie
Volledige naam Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno
Alias EnoBewerken op Wikidata
Geboortedatum 15 mei 1948
Geboorteplaats Woodbridge (Suffolk)
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Opleiding gevolgd aan Universiteit van Southampton
Winchester School of Art
St Joseph's CollegeBewerken op Wikidata
Werk
Jaren actief 1970 - heden
Genre(s) Ambient, minimale muziek, new age
Beroep(en) Muziekproducent, muzikant
Instrument(en) Synthesizer, piano, orgel, saxofoon, gitaar, basgitaar
Label(s) Astralwerks, E.G. Records, Warp Records, Island Records, Obscure Records, Polydor, All Saints Records, Thirsty Ear, Hannibal RecordsBewerken op Wikidata
Act(s) Roxy Music
Portsmouth Sinfonia
Passengers
801
Werken in collectie Nelson-Atkins Museum of Art, Nationale Galerie van Finland, Museum of Modern Art, San Francisco Museum of Modern Art, Museum of New Mexico Art Gallery, Stedelijk Museum Amsterdam, Hessel Museum of ArtBewerken op Wikidata
Prijzen en erkenningen Royal Designers for Industry (2012),[1] Rock and Roll Hall of Fame, Frankfurter Musikpreis (1994)Bewerken op Wikidata
Verwante artiesten David Byrne, Harold Budd, Robert Fripp, Ultravox
Officiële website
(en) AllMusic-profiel
(en) Discogs-profiel
(en) IMDb-profiel
(en) Last.fm-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Brian Eno, volledig Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno (Woodbridge (Suffolk), 15 mei 1948) is een Britse muziekproducent en elektronisch muzikant.

Zijn eerste stappen zette Eno bij de glamourband Roxy Music (1972/1973), waarna hij aan een solocarrière begon (1973). De eerste lp's bevatten nog vocale liedjes, maar gaandeweg legde Eno zich meer en meer toe op minimale muziek. Deze koers mondde uiteindelijk ook uit in de eerste ambient muziek, ontstaan op zijn ziekbed (een vriend zette een lp op, terwijl ook de geluiden van de straat erdoorheen klonken). Veel hedendaagse ambient-producers zien hem als de grondlegger van het genre.

In 1979 nam hij het beroemde album No New York op met een viertal No wave artiesten: Lydia Lunch, James Chance & the Contortions, DNA en Mars. Hij stond menig ander muzikant bij: David Bowie (Low, "Heroes" en Lodger en 1.Outside), Talking Heads, Genesis, Devo, U2, Coldplay (Viva La Vida). In 1983 werkte hij met David Byrne aan de muziek voor Innostress, een dansstuk van de Israëlische choreograaf Ohad Naharin uitgevoerd door de Batsheva Dance Company, later ook door het Nederlands Dans Theater (november 1989) in Den Haag.[2]

Sinds 1984 is hij de welhaast onafscheidelijke partner van Daniel Lanois als producer van U2. In 1995 maakten Eno en U2 onder de gezamenlijke naam Passengers het album Original Soundtracks No. 1. Hiervan werd één single uitgebracht, namelijk Miss Sarajevo, een duet met Luciano Pavarotti.

Brian Eno, die een Belgische moeder heeft, is een groot fan van Arabische rock en gaf in het kader daarvan in 2005 concerten in Londen, Parijs, Moskou en Sint-Petersburg, samen met onder meer Rachid Taha, Imogen Heap en Nitin Sawhney. Deze concerten werden gegeven voor de Stop the War Coalition, tegen de Irakoorlog.

In mei 2009 ontwierp Brian Eno een audiovisuele installatie die geprojecteerd wordt op het Sydney Opera House aan de haven van Sydney. 77 Million Paintings is de naam van het steeds wisselende kleur- en vormexperiment.

Hij was op 7 september 2018 een van de tientallen artiesten uit allerlei landen die zijn handtekening zette onder een open brief in de Engelse krant The Guardian, gericht aan de organisatoren van het Eurovisiesongfestival dat in 2019 gehouden zou gaan worden in Israël, de winnaar uit 2018. In de brief vroeg men dringend het songfestival in een ander land te houden waar de mensenrechten beter geëerbiedigd zouden worden. In september 2025 was hij de drijvende kracht achter 'Together for Palestine', een benefietconcert in de Wembley Arena in Londen voor de Palestijnen in de Gazastrook die het slachtoffer waren van de daar woedende oorlog tussen Hamas en Israël.

Het Microsoft-geluid

[bewerken | brontekst bewerken]

In 1994 werd Eno benaderd door ontwerpers Mark Malamud en Erik Gavriluk om muziek te componeren voor het Windows 95-project. Eno bedacht 84 stukken, en het resultaat is bekend als het zes seconden durende opstartgeluid van het besturingssysteem Windows 95.[3]

Discografie (selectie)

[bewerken | brontekst bewerken]
Jaar Album Opmerking
1973 Here Come the Warm Jets Island Records 87 665 IT
1973 No Pussyfooting in samenwerking met gitarist Robert Fripp[4]
1974 Taking Tiger Mountain (By Strategy)
1975 Another Green World Island Records ILPS 9351
1975 Discreet Music ook een samenwerking met Robert Fripp; uitgebracht op Eno's eigen Obscure Records
1975 Evening Star ook een samenwerking met Robert Fripp
1977 Before and After Science
1978 Ambient 1: Music for Airports
1978 Music for Films
1980 Ambient 2: The Plateaux of Mirror in samenwerking met Harold Budd
1980 Ambient 3: Day of Radiance in samenwerking met Laraaji Nanananda
1980 Fourth World, Vol. 1: Possible Musics in samenwerking met Jon Hassell
1981 My Life in the Bush of Ghosts in samenwerking met David Byrne van Talking Heads
1982 Ambient 4: On Land
1983 Apollo: Atmospheres and Soundtracks in samenwerking met Roger Eno en Daniel Lanois
1992 Nerve Net
1994 Windows Welcome Music voor Windows 95 [3]
1995 Original Soundtracks No. 1 met U2 onder het gezamenlijke pseudoniem Passengers
2008 Everything That Happens Will Happen Today
2010 Small Craft on a Milk Sea met Jon Hopkins en Leo Abrahams
2012 Lux
2016 The Ship
2017 Reflection
2020 Mixing colours samen met broer Roger Eno
2022 FOREVERANDEVERNOMORE
2023 Secret Life met Fred Again
2024 Sushi. Roti. Reibekuchen met Holger Czukay en J. Peter Schwalm
2025 Lateral met Beatie Wolfe
2025 Luminal met Beatie Wolfe