Buxusmot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Buxusmot
Cydalima perspectalis 011997.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse:Insecta (Insecten)
Orde:Lepidoptera (Vlinders)
Familie:Crambidae (Grasmotten)
Geslacht:Cydalima
Soort
Cydalima perspectalis
(Walker, 1859)
Zeldzame donkere vorm
Zeldzame donkere vorm
Rups van de buxusmot
Rups van de buxusmot
Afbeeldingen Buxusmot op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Buxusmot op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Insecten
Aangetaste buxus

De buxusmot (Cydalima perspectalis) is een soort uit de familie van de grasmotten (Crambidae) en werd voor het eerst beschreven door Francis Walker in 1859. Deze soort komt van nature voor in Oost-Azië en is in Europa een invasieve exoot, voor het eerst opgemerkt op het grensgebied van Duitsland en Zwitserland in 2006.

Beschrijving[bewerken]

De vleugels van de buxusmot zijn wit met een donkere rand en hebben een spanwijdte van ongeveer 4 cm. Er komt ook een zeldzamere, geheel bruine variant voor. De motten leven ongeveer acht dagen en kunnen per mot tot vijfhonderd eitjes leggen. De jonge rupsen zijn vuilgeel en enkele millimeters groot, maar groeien snel uit tot felgroene exemplaren met een zwarte kop. Ze kunnen tot 4 cm lang worden en zijn dan bijna een maand oud. Na het rupsstadium verpoppen ze in de achtergelaten spinsels voor een periode van ongeveer veertien dagen.

De rups overwintert ingesponnen tussen de buxusstruiken. In België en Nederland komen gelijktijdig twee generaties voor.

Voorkomen[bewerken]

De buxusmot komt van oorsprong voor in Oost-Azië (Japan, Zuid-Korea, China). Volgens onderzoek van de Universiteit van Bazel werd hij in 2006 in Europa geïntroduceerd via verpakkingshout van natuursteen uit Azië. Nadien ging de verspreiding snel vanuit Duitsland en Zwitserland naar de rest van Europa. De eerste meldingen in Nederland dateren van 2007 maar waren toen nog zeer lokaal. Door het invasieve karakter van de soort is anno 2018 heel Europa besmet met deze mot.

In het land van oorsprong worden buxus maar ook andere planten aangetast. In Europa blijkt de buxusmot een voorliefde te hebben voor de inheemse Buxus sempervirens, die in Azië niet voorkomt. Ook andere planten kunnen echter aangetast worden, zoals de zwarte moerbei (Morus nigra).

Schade[bewerken]

De jonge rupsen eten delen van het bladgroen. Volwassen rupsen kunnen in korte tijd een plant volledig ontbladeren. Op de aangetaste planten blijft het spinsel achter. De buxus zal dan door zijn sterke vermogen tot herstel na acht weken opnieuw uitlopen.

Bestrijding[bewerken]

Om afsterven te voorkomen nadat de plant is kaal gegeten en opnieuw uitloopt, is het belangrijk de plant niet opnieuw te laten opeten door de mot te bestrijden.

De rupsen van de buxusmot zijn goed te bestrijden, zowel chemisch als biologisch. In tuinen verdienen biologische middelen de voorkeur. Hiervoor zijn zowel Bacillus thuringiensis (niet toegelaten voor de particulier in België en Nederland, wel in de rest van Europa) als producten op basis van spinosad bruikbaar. Feromoonvallen dienen als monitoring en zijn niet afdoende voor bestrijding.

Ook natuurlijke vijanden beginnen de rups nu te kennen.