DKS

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De opmaak van dit artikel is nog niet in overeenstemming met de conventies van Wikipedia. Mogelijk is ook de spelling of het taalgebruik niet in orde. Men wordt uitgenodigd deze pagina aan te passen.

DKS
Volledige naam De Kromme Stok
Bijnaam "De Kanaries"
Opgericht 2 november 1920
Opgeheven 4 juni 1993
Plaats Enschede
Velden 2 kunstgrasvelden, 1 grasveld
Tenue
Portaal  Portaalicoon   Sport

DKS was een Nederlandse hockeyclub uit Enschede, die bestaan heeft van 1920 tot en met 1993.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

DKS (De Kromme Stok) werd op 2 november 1920 opgericht in hotel-café-restaurant Mendelaar door een groep van zeven heren en een dame olv Jaap Leys en op 4 juni 1993 opgeheven in een Algemene Ledenvergadering van de club. De bijnaam van de DKS spelers/speelsters was "de Kanaries" vanwege de gele clubkleuren. Ook het clubblad werd hiernaar genoemd: "de Kanarie", waarvan de eerste uitgave verscheen op 17 oktober 1945 (met als hoofdredacteur Jan Buddeke) en de laatste op 17 juni 1993.

Locaties: velden en clubhuis[bewerken | brontekst bewerken]

DKS begon in 1920 te spelen op een weide bij café Dolphia en verhuisde in 1923 naar een veld naast café Asveld in Usselo. Maar hier liep een greppel dwars door het veld, dus trok men naar een weiland van boer Ter Meulen in Twekkelo. In 1926 stelde de gemeente een sportveld beschikbaar aan de Kuipersdijk (bij de huidige Soendastraat), maar dat was van korte duur omdat dezelfde gemeente vond dat het veld door het hockeyen te veel werd omgeploegd. Dus werd in 1927 verhuisd naar de Voortsweide en in 1930 naar het Wooldrik (ter hoogte van de huidige Rechterlaan), waar het veld van de Enschedesche Mixed Hockey Club vrij kwam. Deze was samengegaan met de hockey (en toen nog voetbal-en cricket) club EHC Prinses Wilhelmina (PW) en ging op hun terrein in het Volkspark spelen. In 1932 vond DKS uiteindelijk de definitieve bestemming op De Kroedkotten aan de Kotkampweg in Enschede-Noord.[1]

Op deze locatie werd op 8 oktober 1933 naast het veld een eigen clubhuis geopend, dat 15 jaar later werd vervangen (olv penningmeester Han Hueting) en in 1954 uitgebreid werd met kleedkamers en in 1956 met een vierde veld. In 1964 werd een modern clubhuis gebouwd naast de ingang van het terrein en werd de boerderij van Geerdink ernaast afgebroken. [2] Na een brand in 1988 werd het clubhuis in 1989 herbouwd en gemoderniseerd. [3]

Competitie[bewerken | brontekst bewerken]

De eerste vriendschappelijke wedstrijd werd gespeeld op 12 maart 1922 tegen een team uit Hengelo (Overijssel), uitslag 0-7. Op 29 september 1928 werd DKS (met 19 heren- en 8 damesleden) lid van de Nederlandsche Hockey- en Bandy Bond (de huidige KNHB) en werd voor het eerst door een herenteam deelgenomen aan de competitie. Van 1929 t/m 1974 wordt ook deelgenomen aan de Twentse Hockeydag, waar DKS vele jaren (vanaf 1946 zelfs 7 achtereenvolgende keer) als winnaar de Leeftink beker ontving, vernoemd naar de schenker Sporthuis Leeftink.[4]

Heren[bewerken | brontekst bewerken]

De eerste competitiewedstrijd speelde heren 1 op 11 november 1928 tegen de Deventer Hockey Vereniging 3 en werd met 1-0 verloren. Het team bestond uit de volgende spelers: H. Vonderhorst, J. Krot, G. Bonder, W. Zeeman, A. de Roos, P. Witte, G. Verbeek, J. Parker Brady, P.J. van Baaren, H. Temmink en C. Bussemaker. Iets meer dan 10 jaar later werd op 30 april 1939 promotie naar de (hoogste) 1e klasse Oost bereikt door M. Samuel, H. Heutink, A. Kuiper, W. Hueting, S. Menko, E. Venema, W. Lucas, H. Witte, J. Buddeke, K. v.d. Veen en G. Huckriede.

Weer bijna 10 jaar later ,in 1948, werd DKS voor het eerst kampioen van het Oosten en werd de hegemonie van stadgenoot PW doorbroken met de volgende spelers: Karel Brookhuis, Jan Buddeke, Jan Rekers,Nico Leeftink, Herman Heutink, Johan Koenderink, Bert v.d. Wenden, Henk Horst, Egbert Holter, Albert Kuiper en Ben Prenger.[5]

Heren 1 speelde daarna decennia lang een leidende rol in de oostelijke regio en werd tussen 1948 en 1960 negen keer kampioen van het oosten. Toeschouwers stonden rijen dik en bij de gewonnen beslissingswedstrijd in 1951 tegen PW stonden duizenden mensen langs de lijn. Van de spelers was Johan Koenderink er alle 9 keer bij, Gerrit de Ruiter 8 keer, Gerrit Kristen en Nico Leeftink 7 keer (waarvan 5 keer als aanvoerder). Ondanks enkele goede resultaten in de daaropvolgende wedstrijden om het Nederlands landskampioenschap tegen clubs als HHIJC, TOGO, SCHC, Laren en VHC Venlo) was dit net een stap te ver, hoewel met name in 1959 het er dichtbij was. [[[6]]]

In 1970 degradeerde Heren 1 uit de oostelijke eerste klasse, [7] maar promoveerde in 1973 naar de toen opgerichte landelijke eerste klasse met de volgende spelers: Bert Buschenhenke, Jan Groeneveld, Jan Kersemaekers, Henk Jan Koelers, Hans Goeneveld, Nico Hans Leeftink, Bert Pit, Bert Schoo, Denis Muys, John Schoo, Ben Wesseler, Rob Wilderink, Hans Heutink olv coach Johan Koenderink. [8] En zeven jaar later op 15 juni 1980 promoveerde het naar de Hoofdklasse met Hans Francken, M. Strijbosch, Henk Jansen, Albert van Dijk, Rolf Walter, Fred Saraber, Yart Sluiter, G. Eykelenkamp, Peter Brusse, Frank Fijen, K. Verhoeven, Evert Wind, B. Kramer, Jan Groeneveld, V. Jager en M. Schulz.[9] Aan het einde van het seizoen volgde echter degradatie. De meeste spelers van Heren 1 kwamen tot en met de jaren ’70 uit de eigen jeugdopleiding, die ook nog in 1986 succes boekte met het Nederlands kampioenschap voor junioren A olv coach Jan Groeneveld.

Dames[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds 1931 nam DKS Dames 1 deel aan de competitie met: F. Stenvers, R. van Ulzen, N. Vos, R. ter Meulen, H. Krot, I. Vos, H. Naafs, M. Elshof, J. ter Meulen, H. Brands en J. Heddendorp. In 1942 werd promotie naar de 1e klasse bereikt door Willy Lucas, Koosje de Groot, Riekje Simons, Ada Peters, Gre Cremer, Jo Kromhof, Anneke Ruischer, Femmie Reinink, Jannie Kolthof, Jo Jurrissen en Gerrie te Balk. Sinds 1945 heeft Dames 1 met wisselend succes in de 1e klasse gespeeld met tussendoor enkele degradaties naar de promotie-klasse.

Van 1987 tot en met 1990 speelde Dames 1 in de Hoofdklasse.

Internationale wedstrijden[bewerken | brontekst bewerken]

Op de DKS velden vonden vele internationale ontmoetingen plaats, met name tussen 1950 en 1960. Zoals in 1952 Pakistaanse hockeyploeg (mannen) tegen de Nederlandse olympische heren selectie , in 1953 Zuid-Afrikaanse hockeyploeg (vrouwen) tegen Nederlandse hockeyploeg (vrouwen), in 1955 Denemarken tegen Nederland B dames, in 1957 de Zuid-Afrikaanse hockeyploeg (mannen) tegen heren Oost Nederland en in 1959 Italiaanse hockeyploeg (mannen) heren tegen DKS.

Vanaf 1975 organiseerde DKS ook meerdere jaren een internationale toernooi op de Kroedkotten met een sterke bezetting uit binnen -en buitenland.

Kopstukken[bewerken | brontekst bewerken]

De eerste voorzitter van DKS was Jaap Leys, die werd opgevolgd door Anton Poutsma (leraar Engels). Drie toonaangevende voorzitters gedurende het bestaan van DKS waren Piet Bennink (1925-’32), Henk Lier (1934-’47) en Hans van Amerongen (1947-’60). DKS heeft 7 ereleden: Henk Lier, Johan Krot, Han Hueting, Hans van Amerongen,Nico Leeftink, Herman Heutink en Johan Koenderink.[10]

DKS heeft een groot aantal bondsscheidsrechters geleverd, zoals Joop v.d. Kaay, Jacq van Doorneveld, Heinz Witte, Benno Klomp, Herman en Jan Hendrik Heutink, Nico Leeftink, Chris Nijhof en Stef Huis in ’t Veld. De meeste interlands floten Gerrit Hagels (78 keer) en Sophie Molendijk-Duinker (52 keer), waaronder de eerste Olympische Spelen vrouwenfinale in 1980 in Moskou.

Door de jaren heen hebben de volgende 6 (ex) DKS-ers tezamen 370 keer in de Nederlandse hockeyploeg gespeeld:

En voormalig DKS-keeper Maurits Hendriks was (assistent) coach van het Nederlands elftal dat goud won bij de Olympische Spelen van Atlanta en Sydney.

Familie club[bewerken | brontekst bewerken]

DKS was lange tijd een hechte club, waarin verschillende generaties speelden van vele families, zoals Buma, Prenger, Koenderink, Leeftink, Brusse, Goinga, Koelers, Buschenhenke, Groeneveld en Heutink. Vele feesten en musicals werden door de leden georganiseerd, veelal in de zalen van “De Vluchte” aan de Oldenzaalsestraat.

Einde[bewerken | brontekst bewerken]

Ondanks alarmerende signalen in de voorafgaande jaren kwam het einde na bijna 73 jaar voor DKS in 1993 toch abrupt, en wel door een gebrek aan organisatorisch kader, een teruglopend ledenbestand -en betrokkenheid, en ook financiële perikelen (mede door afkeuring van een nieuw kunstgrasveld en een clubhuis brand). Op de ALV van 4 juni 1993 werd de beslissing genomen voor integratie in hockeyclub PW.[11] [12] [13]