Dwergstaten en de Europese Unie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De Europese dwergstaten

Er zijn verschillende dwergstaten die grenzen aan de Europese Unie. Zij zijn geen lid van de EU en hebben elk minder dan 100.000 inwoners. Er is over het algemeen wel sprake van een bijzondere relatie met de EU. Het lidmaatschap is onwenselijk vanwege de hoge kosten en de geringe politieke betekenis van een dwergstaat. Vanwege hun geringe grootte zou een ingrijpende en moeilijk te realiseren aanpassing van het stemrecht binnen de EU noodzakelijk zijn.

Andorra[bewerken | brontekst bewerken]

Andorra is geen lid van de Schengenzone en houdt dus nog grenscontroles, alhoewel burgers uit de Schengenzone gewoonlijk binnen mogen. Het land had geen eigen munt voor de invoering van de euro, toen het de Franse frank en de Spaanse peseta gebruikte. In oktober 2004 begonnen Andorra en de EU aan onderhandelingen over de voorwaarden waaronder Andorra zijn eigen munten slaat. Op 30 juni 2011[1] werd bekendgemaakt dat Andorra en de EU een overeenkomst hebben getekend, waarin staat dat per 1 juli 2013 de euro de officiële munteenheid van Andorra wordt. De huidige regering zegt dat er op dit ogenblik geen noodzaak is om toe te treden tot de EU.[2] De Sociaal Democratische Partij die in de oppositie zit is echter voor.

Liechtenstein[bewerken | brontekst bewerken]

Liechtenstein is de enige dwergstaat die lid is van de Europese Vrijhandelsassociatie, de Europese Economische Ruimte en de Schengenzone. Liechtenstein gebruikt echter niet de euro, maar de Zwitserse frank. Liechtenstein zou toetreding tot de EU overwegen indien Zwitserland ook zou toetreden.

Monaco[bewerken | brontekst bewerken]

Monaco is de facto lid van de Schengenzone, maar heeft geen grenscontrole. Monaco gebruikt de euro en mag eigen munten slaan op basis van een overeenkomst met de EU. Monaco maakt deel uit van het btw-gebied van de Europese Unie. De BTW-richtlijn (2006/112/EG) van de EU stelt Monaco gelijk aan Frankrijk.

San Marino[bewerken | brontekst bewerken]

Ook San Marino kent geen grenscontroles en gebruikt de euro, waarvan het eigen munten mag slaan. De linkse oppositiepartij Alleanza Popolare dei Democratici Sammarinesi is voorstander van toetreding tot de EU. De rechtse regeringspartij Partito Democratico Cristiano Sammarinese is tegen.

Vaticaanstad[bewerken | brontekst bewerken]

Vaticaanstad kan niet toetreden tot de EU vanwege haar bijzondere bestuursvorm als pontificaat, waarvan de Paus de hoogste gezagsdrager is. Er is sprake van een volledig open grens binnen de stad Rome. Men gebruikt er de eigen euromunten, die echter in kleine oplage worden geslagen en een verzamelobject zijn.

Samenvatting[bewerken | brontekst bewerken]

San Marino, Monaco, Andorra en Vaticaanstad gebruiken de euro en mogen hun eigen euromunten slaan. De reden daarvan is dat deze landen al voor de invoering van de euro monetaire overeenkomsten hadden met hun buurlanden, die bij de invoering van de euro zijn omgezet in monetaire overeenkomsten met de Europese Centrale Bank. Andorra gebruikte vroeger de Spaanse Peseta of de Franse Franc en heeft sinds juli 2013 het recht om de Euro te gebruiken. Alleen Liechtenstein is lid van de Europese Economische Ruimte en de Schengenzone. Alle dwergstaten zijn lid van de Raad van Europa en de OVSE.

Land Hoofdstad Taal Inwoners Oppervlakte EER Schengen Euro
Vlag van Andorra Andorra Andorra La Vella Catalaans 85.015 468 km² nee nee, grenscontroles ja, eigen munten[1]
Vlag van Liechtenstein Liechtenstein Vaduz Duits 36.149 160 km² ja ja nee, gebruikt de Zwitserse frank
Vlag van Monaco Monaco Monaco-Ville Frans 35.881 2 km² nee nee, toch open grens ja, eigen munten
Vlag van San Marino San Marino San Marino Italiaans 31.978 61 km² nee nee, toch open grens ja, eigen munten
Vlag van Vaticaanstad Vaticaanstad Geen (stadstaat) Italiaans 832 0,44 km² nee nee, toch open grens ja, eigen munten

Eerdere uitbreidingen:
1957: ondertekening Verdrag van Rome door België, Frankrijk, de Bondsrepubliek Duitsland, Nederland, Luxemburg en Italië
1958: oprichting Europese Economische Gemeenschap
1973: Denemarken · Ierland · Verenigd Koninkrijk
1981: Griekenland
1986: Portugal · Spanje
1995: Finland · Oostenrijk · Zweden
2004: Cyprus · Estland · Hongarije · Letland · Litouwen · Malta · Polen · Slovenië · Slowakije · Tsjechië
2007: Bulgarije · Roemenië
2013: Kroatië
N.B. In 2020 heeft het Verenigd Koninkrijk de Europese Unie verlaten.

Kandidaat-lidstaten:
Albanië · Montenegro · Noord-Macedonië · Servië · Turkije

Potentiële lidstaten:
Bosnië en Herzegovina · Kosovo

Overige Europese landen:
· IJsland · Noorwegen · Rusland