Antilliaanse fluitkikkers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Eleutherodactylus)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Antilliaanse fluitkikkers
Volwassen exemplaar van Eleutherodactylus iberia
Volwassen exemplaar van Eleutherodactylus iberia
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Amfibia (Amfibieën)
Orde:Anura (Kikkers)
Familie:Eleutherodactylidae
Onderfamilie:Eleutherodactylinae
Geslacht
Eleutherodactylus
Duméril & Bibron, 1841
Afbeeldingen Antilliaanse fluitkikkers op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Antilliaanse fluitkikkers op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

Antilliaanse fluitkikkers[1] (Eleutherodactylus) zijn een geslacht van kikkers uit de familie Eleutherodactylidae.[2]

De wetenschappelijke naam van het geslacht werd in 1841 voorgesteld door André Marie Constant Duméril & Gabriel Bibron. Het geslacht werd lange tijd in de familie fluitkikkers (Leptodactylidae) geplaatst, en later in de Brachycephalidae. De wetenschappelijke naam Eleutherodactylus is afgeleid uit het Oudgrieks en betekent vrij vertaald 'vrijgelegen tenen' – ἐλεύθερος (eleutheros) betekent 'vrij' en δάκτυλος (daktulos) betekent 'teen'.

De meeste soorten worden niet langer dan 4 centimeter. De mannetjes maken ondanks de geringe lengte een enorm kabaal met de kwaakblaas, voornamelijk in de paartijd. Een groot aantal soorten produceert een fluitachtige lokroep, die kilometers ver te horen is. Niet alle soorten kunnen dergelijke geluiden maken. Enkele Antilliaanse fluitkikkers zijn uitgezet in streken waar ze van nature niet voorkomen. Ze worden hier soms beschouwd als een invasieve soort en worden gezien als een plaagsoort. De kikkers beconcurreren de lokale soorten en brengen ziektes over.

De Antilliaanse fluitkikkers lijken uiterlijk op boomkikkers (Hylidae). Ze zijn klein en hebben een gladde huid. Tussen de tenen aan de achterpoten zijn vaak zwemvliezen aanwezig. De vingers en tenen dragen hechtschijfjes zodat de fluitkikkers goed kunnen klimmen. Het zijn erg actieve diertjes en sommige soorten hebben een enorme verspreidingsdichtheid tot wel 20.000 exemplaren per hectare.

Met de vijf soorten die in 2015 als nieuw aan het geslacht van de Antilliaanse fluitkikkers werden toegevoegd, telt het 191 soorten, en er worden nog regelmatig nieuwe soorten beschreven.[3]

De soorten uit dit geslacht worden nog weleens per ongeluk geïmporteerd omdat sommige soorten de eieren aan (gekweekte) planten vastmaken.

Soorten[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronvermelding[bewerken]