Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden
Indeling
Hoofdstroming protestantisme
Richting lutheranisme
Voortgekomen uit vereniging Nederlandse lutherse kerken in 1818
Afsplitsingen In 2004 fusie met Ned. Herv. Kerk en Geref. Kerken in Ned. tot PKN
Aard
Aantal leden 48.195 (1970)[1]
33.998 (1980)[1]
23.811 (1990)[1]
14.928 (2000)[1]
13.363 (1 mei 2004)
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden (ELK) was een luthers kerkgenootschap in Nederland van 1818 tot 2004.

Geschiedenis[bewerken]

De eerste plaatselijke lutherse congregaties in Nederland werden gesticht in de 16e eeuw, zo houdt de lutherse gemeente in Amsterdam 1588 als stichtingsjaar aan.[2]

Het oudste tot nu toe bewaarde lutherse doopregister werd echter in Middelburg in 1586 geopend, na de massale toestroom van vluchtelingen uit Antwerpen na zijn overname door de Spaniarden in 1585.[3] Antwerpen was inderdaad een vroege focus van de protestantse Reformatie geweest; de allereerste martelaren van de Reformatie die in 1523 op de brandstapel stierven, kwamen er vandaan [4] In augustus 1585 verlieten 40 000 mensen (of wel 50% van de inwoners) de stad, omdat ze zich tot het katholicisme weigerden te bekeren. Onder hen bevonden zich Lutheranen die in 1576 na de Pacificatie van Gent in Antwerpen waren gebleven en die zich in verschillende delen van de Verenigde Provincies zouden vestigen: Middelburg, Rotterdam, Leiden, Haarlem en Amsterdam. In deze grote steden worden de lutherse gemeenschappen versterkt door de aanwezigheid van handelaars van Duitse of Scandinavische afkomst, maar de lutherse kerk bleef vrij klein.

De lutherse gemeenschap in Zeeland werd verder versterkt door de immigratie van enkele honderden Lutheranen uit Oostenrijk nadat op 31 oktober 1731 de aartsbisschop van Salzburg had besloten dat religieuze dissidenten zijn aartsbisdom moesten verlaten. Een aantal werd onder strikte voorwaarden uitgenodigd om naar Walcheren te komen. Slechts 59 personen kwamen in Vlissingen aan. Het Vrije van Sluis, het tegenwoordige Zeeuws-Vlaanderen was ook geïnteresseerd in een aantal emigranten uit Dürrnberg.[5] Na een lange en moeizame reis gedurende de strenge winter van 1731/1732 kwamen circa 400 Dürrnbergers in Breskens aan, voor dat ze over de dorpen Groede, Schoondijke en Nieuwvliet werden verdeeld. (144 emigranten waren tijdens de reis overleden). Deze gemeenschap werd al snel door ziekte en door terugkeer naar Oostenrijk tot minder dan 200 leden gereduceerd, maar werd toch in stand gehouden, vooral in Groede waar de meeste "Salzburgers" zich hadden gevestigd. Een Lutherse kerkgebouw werd daar in 1742 gebouwd.[6] Wat verder van de Salzburgers rest, zijn behalve het lutherse kerkje van Groede, de namen van de afstammelingen van Salzburgse immigranten. Enkele namen zijn: Auer, Eggel, Ehrlich, Ekkebus, Fagginger, Keijmel, Lerchner, Neugebauer, Scheybeler en Wemelsfelder. In 1989 fuseerde de lutherse gemeenschap in Groede met die van Vlissingen en Middelburg tot de Evangelisch Lutherse Gemeente van Middelburg[7]. Het werd in 2013 gesloten na de fusie van de kerken.

Een uitzondering is de gemeente van Woerden, die teruggaat op het werk van Jan de Bakker, de eerste protestantse martelaar in de noordelijke Nederlanden. De lutherse kerk is altijd redelijk klein gebleven.

In de tweede helft van 18e eeuw nam het aantal Lutheranen in Nederland toe, toen soldaten uit Duitsland in Nederland ingekwartierd werden, maar daarna nam het weer af, omdat vele Lutheranen tot de Hervormde Kerk toetraden.

In 1818 brachten de religieuze hervormingen van koning Willem I de Nederlandse lutheranen ertoe zich voor de eerste keer in een nationale lutherse kerk te verenigen, de Evangelisch-Lutherse Kerk van het Koninkrijk der Nederlanden (ELK).

In 1791 had zich een orthodoxe groep van de Amsterdamse lutherse gemeente afgeplitst, zij vormden de Hersteld Evangelisch-Lutherse Kerk, deze groep ging in 1952 op in de ELK.[8]


Op 1 mei 2004 ging de Evangelisch-Lutherse Kerk op in de Protestantse Kerk in Nederland. De Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden had circa 14.000 aanhangers toen het opging in het PKN. Per eind 2001 stond de stand op 14.253. Mr. Herman Leker (1945-2007) uit Utrecht, destijds de tweede secretaris van het lutherse synodebestuur, hield de staat der kerk bij. Hij kwam op 6622 belijdende leden en 6741 doopleden, dus samen 13.363 leden per mei 2004[9].