FIFA eWorld Cup

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De FIFA eWorld Cup (FeWC), voorheen 'FIFA Interactive World Cup (FIWC)', is een jaarlijkse computerspelcompetitie georganiseerd door de FIFA en EA Sports. Het virtuele voetbalwereldkampioenschap laat miljoenen voetbalfans strijden om de eer de beste FIFA-speler genoemd te worden. De FeWC is volgens het Guinness Book of Records het grootste online gaming-toernooi ter wereld.

Mossad MsDossary Aldossary uit Saoedi-Arabië wist het WK in 2018 te winnen en is daarmee de regerend wereldkampioen. Hij won een geldbedrag van $250,000 en kreeg, vanwege de vernieuwde WK opzet, de gloednieuwe trofee in handen. Aldossary zette tijdens de kwalificatiereeks prima prestaties neer en wist zelfs één kwalificatie-toernooi op zijn naam te zetten.

Format (FIFA 18 Global Series)[bewerken]

Kwalificatie[bewerken]

Men was in staat zich te kwalificeren voor het grote eindtoernooi van 2018 op verschillende mogelijkheden. Dit gebeurde in twee fases:

  1. Kwalificatie fase 1: Kwalificatie voor fase 2.
  2. Kwalificatie fase 2: Kwalifcatie voor het WK

FUT Champions Cup (Fase 1)[bewerken]

De eerste twee kwalificatie toernooien waren de FUT Champions Cups. Dit waren live-toernooien georganiseerd door EA Sports in Parijs en Manchester. De deelnemers van deze toernooien hebben zich geplaatst door een maand lang goede prestaties neer te zetten in de Weekend League in de FIFA-gamemode FIFA Ultimate Team. De top 64 van de maand wereldwijd plaatst zich hiervoor.

Geschiedenis[bewerken]

De allereerste FIFA Interactive World Cup werd gehouden in Zürich, Zwitserland in 2004 en de jaren daarna is het toernooi aanzienlijk gegroeid. In 2010 verscheen het voor het eerst in het Guinness Book of Records, maar in 2013 verbrak het haar eigen record met maar liefst 2,5 miljoen ingeschreven deelnemers.

Resultaten[bewerken]

Jaar Data Gastheer Winnaar Verliezend finalist Uitslag finale
2004 19 december Vlag van Zwitserland Zürich Vlag van Brazilië Thiago Carrico de Azevedo Vlag van Servië en Montenegro Matija Biljesković 2–1
2005 19 december Vlag van Engeland Londen Vlag van Engeland Chris Bullard Vlag van Hongarije Gabor Mokos 5–2
2006 9 december Vlag van Nederland Amsterdam Vlag van Nederland Andries Smit Vlag van Oostenrijk Wolfgang Meier 6–4
2008 24 mei Vlag van Duitsland Berlijn Vlag van Spanje Alfonso Ramos Vlag van Verenigde Staten Michael Ribeiro 3–1
2009 2 mei Vlag van Spanje Barcelona Vlag van Frankrijk Bruce Grannec Vlag van Mexico Ruben Morales Zerecero 3–1
2010 1 mei Vlag van Spanje Barcelona Vlag van Servië Nenad Stojković Vlag van Duitsland Ayhan Altundag 2–1
2011 7–9 juni Vlag van Verenigde Staten Los Angeles Vlag van Portugal Francisco Cruz Vlag van Colombia Javier Munoz 4–1
2012 21–23 mei Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Dubai Vlag van Spanje Alfonso Ramos Vlag van Frankrijk Bruce Grannec 1–0
2013 6–8 mei Vlag van Spanje Madrid Vlag van Frankrijk Bruce Grannec Vlag van Mexico Andrei Torres Vivero 1–0
2014 2–3 juli Vlag van Brazilië Rio de Janeiro Vlag van Denemarken August Rosenmeier Vlag van Engeland David Bytheway 3–1
2015 17–19 mei Vlag van Duitsland München Vlag van Saoedi-Arabië Abdulaziz Alshehri Vlag van Frankrijk Julien Dassonville 3–0
2016 20–22 maart Vlag van Verenigde Staten New York Vlag van Denemarken Mohamad Al-Bacha Vlag van Engeland Sean Allen 5–5 (op uitdoelpunten beslist)
2017 16–18 augustus Vlag van Engeland Londen Vlag van Engeland Spencer Ealing Vlag van Duitsland Kai Wollin 7–3
2018 2–4 augustus Vlag van Engeland Londen Vlag van Saoedi-Arabië Mossad Aldossary Vlag van België Stefano Pinna 4–0