Falklandeilanden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Falkland Islands
Vlag van de Falklandeilanden Wapen van de Falklandeilanden
(Details) (Details)
Falklandeilanden
Basisgegevens
Officiële landstaal Engels
Hoofdstad Stanley
Regeringsvorm Overzees Territorium van het Verenigd Koninkrijk
Religie Anglicaans
Oppervlakte 12.173 km² [1] (-% water)
Inwoners 2.955 (2006)[2]
3.140 (2013)[3] (0,3/km² (2013))
Overige
Motto Desire the Right
Volkslied God Save the Queen
Munteenheid Falklandeilands pond (FKP)
UTC -4
Nationale feestdag 14 juni
Web | Code | Tel. .fk | FLK | 500
Topografie
Falklandeilanden
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken

De Falklandeilanden (Engels: Falkland Islands), in het Spaans consequent als de (Islas) Malvinas aangeduid, zijn een schaarsbevolkte eilandengroep in de zuidelijke Atlantische Oceaan, ten oosten van zuidelijk Argentinië. De eilanden vormen een Brits overzees gebiedsdeel. Met een landoppervlakte van 12.173 km² hebben de eilanden samen ongeveer de grootte van Vlaanderen.

Geografie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Geografie van de Falklandeilanden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Falklandeilanden bestaan uit twee grote eilanden (West-Falkland en Oost-Falkland) en honderden andere kleine eilanden. Geografisch gezien horen Zuid-Georgië en de Zuidelijke Sandwicheilanden niet bij de Falklandeilanden, staatkundig wel. De Falklandeilanden zijn koud en nat; het regent er veel. Het klimaat is min of meer te vergelijken met dat van de Shetland-eilanden in de Noordelijke Atlantische Oceaan. Er zijn geen bossen en geen bouwland; 99 procent van het land is weiland.

Geschiedenis[bewerken]

Aangenomen wordt dat Sebald de Weert, een Antwerpse zeeman in dienst van de Verenigde Oostindische Compagnie, rond 1600 de eerste betrouwbare waarneming van de Falklandeilanden deed.[4] Spanjaarden en Britten zijn evenwel vaak van mening dat landgenoten de eersten waren die de eilanden zagen. Chronologisch is de ontdekkingsgeschiedenis als volgt:

Ontdekkingsgeschiedenis[bewerken]

Eerste nederzetting[bewerken]

Christchurch Cathedral, Stanley
Huizen in Teal Inlet
Satellietfoto Falklandeilanden
Gypsy Cove

In 1764 stichtte de Fransman Louis-Antoine de Bougainville een marinebasis, Port Louis (Oost-Falkland). De Fransen noemden de Falklandeilanden Îles Malouines, naar de vissers uit Saint-Malo die kortstondig op de archipel woonden.

Britten, Spanjaarden en Argentijnen[bewerken]

De Britten stichtten in 1765 een nederzetting, Port Egmont, op West-Falkland, terwijl ze niets wisten van de Franse aanwezigheid. In 1766 verkochten de Fransen Port Louis aan de Spanjaarden, die de Britten in 1770 de oorlog verklaarden. In 1771 werd met een overeenkomst een einde gemaakt aan het conflict: West-Falkland werd van de Britten, Oost-Falkland van de Spanjaarden. De eilanden bleven echter lange tijd nauwelijks bewoond.

In 1820 en 1829 stichtten de Argentijnen, die kort daarvoor onafhankelijkheid hadden verkregen van Spanje, nederzettingen op de Falklandeilanden. Luis Vernet werd aangesteld als Argentijns gouverneur; de Argentijnen waren van plan de eilanden te koloniseren. In 1833 bezetten de Britten de eilanden opnieuw en maakten ze tot een overzees gebiedsdeel van het Verenigd Koninkrijk.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende de havenstad Stanley als steunpunt voor bevoorrading van de Britse marine. De Slag bij de Falklands werd er uitgevochten.

De Argentijnse weigering om de Britse bezetting te accepteren vormde uiteindelijk een van de oorzaken van de Falklandoorlog, in 1982.

Falklandoorlog[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Falklandoorlog voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 2 april 1982 vielen de Argentijnen de Falklandeilanden binnen. Duizenden militairen landden op de eilanden en de Britse mariniers van Naval Party 8901 en leden van de Falkland Island Defense Force, kregen na twee dagen hardnekkige weerstand te hebben geboden, van gouverneur Rex Hunt het bevel de wapens neer te leggen. De gouverneur en leden van Naval Party 8901 werden door de Argentijnen via Uruguay naar het Verenigd Koninkrijk gerepatrieerd. De leden van Naval Party 8901 waren als Julliet Troop verbonden aan 42 Royal Marine Commando tijdens de herovering van de eilanden.

Op 21 mei 1982 landden de Britten bij de nederzetting Port San Carlos. 72 dagen later hadden de Britten de eilanden weer heroverd. In totaal vonden 236 Britten en 655 Argentijnen de dood. De materiële verliezen waren aanzienlijk, maar hadden vooral voor de Britten, die een meer dan 10.000 km lange bevoorradingsroute hadden, veel erger kunnen zijn. Politiek gezien heeft deze oorlog ervoor gezorgd dat de militaire dictatuur in Argentinië ten val kwam en vervangen werd door een gekozen burgerlijk bestuur. De Britse premier Margaret Thatcher, die aan de vooravond van de oorlog zeer impopulair was, heeft zeker geprofiteerd van deze militaire overwinning bij haar herverkiezing in 1983.

Nadien[bewerken]

Het dispuut over de eilanden duurt nog altijd voort; zo heeft Argentinië sinds 2008 geen officiële ambassadeur in Groot-Brittannië. De huidige president van Argentinië, Cristina Fernández de Kirchner, kondigde aan dit tot aan het eind van haar ambtstermijn in 2012 te zullen handhaven.[5] Later werd er wel weer een ambassadeur aangesteld.[6]

Op 11 maart 2013 werd een referendum gehouden, waarbij de bevolking de vraag voorgelegd kreeg of de status quo gehandhaafd diende te worden. Van de 1.518 uitgebrachte stemmen waren er 1.513 voor, 3 tegen, en 2 ongeldig. Argentinië heeft dit referendum verworpen met het argument dat de Falklandse bevolking na de inbezitneming geïmplanteerd is uit Groot-Brittannië en er dus überhaupt niet thuishoort.[bron?]

Demografie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Bevolking van de Falklandeilanden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Er wonen 3.140 mensen (2013) op de Falklandeilanden, die van origine Brits zijn en nu Kelpers genoemd worden. De bewoners noemen zichzelf Falklanders. De benaming Kelpers wordt door henzelf niet meer gebruikt.

Politiek[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie het hoofdartikel Politiek van de Falklandeilanden en Lijst van gouverneurs van de Falklandeilanden

Defensie en buitenlandse zaken van de Falklandeilanden zijn een aangelegenheid van de Britse regering.

Economie[bewerken]

Territoriale wateren bij de Falklandeilanden

De economie van de Falklandeilanden is zeer bescheiden en ongeveer 100 miljoen pond groot. Veeteelt, vooral de productie van wol, is traditioneel een belangrijke economische activiteit, maar de visserij, inclusief de verkoop van visrechten aan buitenlandse vissers, vertegenwoordigd meer dan de helft van het bruto binnenlands product.[7] In 1995 werden de eerste vergunningen afgegeven voor het zoeken van aardolie en aardgas in de territoriale wateren. In de eerste jaren werd weinig olie aangetroffen, maar in mei 2010 werd de eerste grote ontdekking gedaan.[7] Het Sea Lion olieveld ligt zo’n 220 kilometer ten noorden van de eilanden in een waterdiepte van 450 meter.[8] De eigenaren van het veld zijn PremierOil met 60% van de aandelen en de resterende aandelen zijn in bezit van Rockhopper.[8] Productie uit het veld wordt pas verwacht in 2020.[9] In het veld zit ongeveer 400 miljoen vaten winbare olie, voldoende om een dagelijkse productie van 60.000 vaten te realiseren.[9] De gerelateerde belastinginkomsten voor de Falklandeilanden wordt getaxeerd op 2,5 miljard dollar voor de eerste 15 jaar.[9]

Bibliografie[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Verenigde Naties 2011
  2. (en) Laatste census 8 oktober 2006 (via V.N.)
  3. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2008 (berekend door US Bureau of the Census)
  4. Julius Goebel, The struggle for the Falkland Islands: a study in legal and diplomatic history, Kennikat Press, August 1971, p. 45-46 ISBN 9780804613903. Geraadpleegd op 15 maart 2012.
  5. (en) MercoPress South Atlantic News Agency
  6. (en) ‘David Cameron is stupid and inefficient’: Argentinian ambassador to UK launches shocking attack on Prime Minister over Pope’s stance on Falkands, John Hall, The Independent, 21 August 2013
  7. a b (en) Falklands Economy, geraadpleegd op 20 maart 2015
  8. a b (en) Premier Oil Falkland Islands, geraadpleegd op 20 maart 2015
  9. a b c (en) Financial Times Explorers hold high hopes for oil prospects off Falkland Islands, 19 maart 2015, geraadpllegd op 22 maart 2015